Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Αυτό είναι ένα ποίημα

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι γραπτή απόδειξη των τειχών γύρω μας
Εκατομμύρια ανθρωπάκια καλοκουρδισμένα
Υστερία, κινητικότητα
Σκόρπια πλεϊμομπίλ σε παιδικά δωμάτια
Απραξία, στασιμότητα

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι η κραυγή της σιωπής που κάνει κρότο
Κούφια λόγια αντιλαλούν στα τείχη
Αυτιά κλειστά, καρδιές σπασμένες
Μυαλά με ομπρέλα και κορδέλα
Φιγούρα, μόστρα χωρίς ουσία και νόημα

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι το χάδι που κυλά σ ένα τρεμάμενο κορμί
Μάτια και χέρια δεμένα
Φιλιά δοσμένα, χείλη δαγκωμένα
Γλώσσα που βιώνει κάθε πόθο, κάθε χυμό
Νύχια που αφήνουν σημάδια ηδονής

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι το μεθυστικό τραγούδι της Σειρήνας
που δεν άκουσες ακόμα, που περιμένεις χρόνια
Ο ψίθυρος του ανέμου που φλερτάρει με τα φύλλα των δέντρων
Oι σκόρπιες νότες που βγαίνουν απ το ανοιχτό παράθυρο
O χτύπος της καρδιάς μου όταν είσαι πλάι μου

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Μαθήματα εκτός ύλης



 
















Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου έκαναν δώρο ένα βιβλίο.
 Ήμουν οκτώ χρονών.
Η δασκάλα μου  είχε έρθει να με επισκεφτεί μιας και έλειπα αρκετό καιρό από το σχολείο λόγω ενός προβλήματος υγείας που είχα.
Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. 
Οι μονότονες ώρες στο κρεβάτι ξαπλωμένη χρωματίστηκαν με μιας.
Ήρωες ξεπήδησαν από τις σελίδες του για να μου κρατήσουν συντροφιά εκείνες τις ανυπόφορα βαρετές μέρες που έπρεπε να κάθομαι μέσα στο σπίτι ενώ έξω η φύση έσφυζε από ζωή.
Σε όλους αρέσει να παίρνουν δώρα. Πόσο μάλλον ένα βιβλίο από μια δασκάλα.
 
Άκρως χειμωνιάτικο το σκηνικό σήμερα. Κρύο, μουντάδα, υγρασία.
Η πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι με θέλγει και η συντροφιά ενός βιβλίου εντείνει την ανάγκη μου για ζεστασιά ψυχή τε και σώματι. 
Το κουδούνι χτυπάει και ο ταχυδρόμους μου παραδίδει έναν μικρό φάκελο.
Κοιτώντας τον αποστολέα, το χαμόγελο πλατύ πλατύ ζωγραφίζεται στα χείλη μου.
Δώρο από μια δασκάλα, σκέφτηκα.

Το περίμενα αυτό το βιβλίο, από τη στιγμή που έμαθα ότι είναι υπό έκδοση. 




Δεν είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη θεατρική παράσταση στο μέγαρο Υπατία όταν η αγαπημένη μου Άννα Κουρουπού ερμήνευσε με μεγάλη επιτυχία το ρόλο της καθηγήτριας που παραδίδει «Μαθήματα εκτός ύλης».




Περίμενα ένα βιβλίο σε μικρή συσκευασία σαν τα ακριβά αρώματα που βρίσκονται σε μικρά μπουκαλάκια, όπως χαρακτηριστικά είπε η συγγραφέας του.
Ποιος δε θα ήθελε να πάρει μαθήματα ζωής σε λίγες μόνο σελίδες;
 
Τοποθετώ το φάκελο στο τραπεζάκι δίπλα στην πολυθρόνα για την ώρα εκείνη που η ησυχία πέφτει στο σπίτι και το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος του ξύλου που καίγεται.


Τότε, κάθομαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα μου, σκίζω με προσοχή το φάκελο και παίρνω στα χέρια μου το μικρό σε μέγεθος βιβλίο με το μεγάλο σε αξία περιεχόμενο.

Η αφιέρωση στο εσώφυλλο με τιμά και με συγκινεί.
« Στη Νάνσυ που εύχομαι να συμπορευόμαστε για πολύ καιρό σε εκτός ύλης διαδρομές. Με αγάπη Σήλια. Δεκέμβρης 2012.»
 
Το ταξίδι ξεκινά και τα μαθήματα ξεδιπλώνονται ένα ένα.
 
Μύστης η Σήλια Νικολαΐδου. 

Μαθήματα εκτός ύλης. 

Μονόλογος θεατρικός.
 


 Δέκα μαθήματα αποστάγματα σοφίας από έναν γλυκό άνθρωπο που μοιράζεται μαθήματα ζωής σ ένα μονόλογο που ασυναίσθητα παίρνεις μέρος μετατρέποντας τον σε διάλογο. 

Οδηγίες, κανόνες, ασκήσεις που σκοπό έχουν να εμφυσήσουν συνειδητότητα σε κάθε δραστηριότητα της ζωής. 

Τα μαθήματα 5 και 10 με ξέσκισαν…

Μην περιμένετε να μοιραστώ μαζί σας, μέσα από αυτό το γραπτό, το περιεχόμενό του.   
Σας προτρέπω όμως, να ψάξετε αυτό το μικρό σε μέγεθος βιβλίο με το μεγάλης αξίας περιεχόμενο. 
Ο σκοπός του συγκεκριμένου δεν είναι η διαφήμιση. 

Αποτελεί ένα ελάχιστο ευχαριστώ για ένα τόσο αξιόλογο χριστουγεννιάτικο δώρο.


Σήλια Νικολαΐδου, Μαθήματα εκτός ύλης, θεατρικός μονόλογος, εκδόσεις οσελότος
















Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Καπιταλιστικά Παραμύθια





Γιορτές έρχονται.
Ευκαιρία για ξέφρενο καταναλωτισμό και εμπορευματοποίηση των πάντων.
Άλλωστε, πλέον όλα πουλιούνται και αγοράζονται με τον πιο αισχρό τρόπο.
Η χαρά και τα χριστουγεννιάτικα όνειρα προσφέρονται με το αζημίωτο και μάλιστα έναντι αδρής αμοιβής στους χώρους των χριστουγεννιάτικων χωριών – παζαριών – πανηγυριών  - αγορών. 



Όλοι είναι ευτυχισμένοι επειδή αγοράζουν.
Στολίδια, παιχνίδια, γλυκά, καραμέλες, γλειφιτζούρια, σοκολάτες και κάθε είδους λιχουδιά.
Κι αυτοί που δεν έχουν τα χρήματα ν αγοράσουν είναι δυστυχισμένοι(;).
Μόνο εκείνοι που βρίσκουν την ευτυχία μέσα από το χρήμα.
Που νομίζουν ότι ξοδεύοντας χρήματα αγοράζοντας, γεμίζοντας πράγματα τις σακούλες τους, θα βρουν το πνεύμα των γιορτών. Θα αισθανθούν όμορφα.  
 
Είχα την ατυχία να βρεθώ σ ένα τέτοιο χώρο που πουλάει το παραμύθι με την οκά.

Τα είχε όλα.
Τον ψεύτικο Αϊ Βασίλη που έβγαζε φωτογραφίες με τα παιδάκια όπως βλέπουμε στις ταινίες αμερικανικής παραγωγής. Πολλοί συνωστίστηκαν για να βγάλουν μια τέτοια φωτογραφία. Μια μαμά μάλιστα, επέπληξε το παιδί της που φοβήθηκε τον άγνωστο με τα μούσια και δεν ήθελε να βγει φωτογραφία μαζί του.
Είχε καρουζελ, παγοδρόμιο.
Είχε ξύλινα περίπτερα που πουλούσαν κάθε λογής στολίδι.

Σκοπός η τόνωση της τοπικής αγοράς. 
Η δημιουργία πόλου έλξης τουριστών με το σωστό δόλωμα. Τα παιδικά όνειρα.
Ήταν όμως και πολυεθνικές εκεί.
Αλλά και οργανισμοί, όμιλοι και αλυσίδες.
Αλλά και οι εθελοντές που έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό για να κερδίσουν ίσως μια θέση(;).
Το παραμύθι καλοστημένο για όποιον το μασάει.
 
Όμως, τα περισσότερα παιδιά δεν πέρασαν καλά.
Όχι γιατί οι γονείς τους δεν είχαν τα χρήματα να ικανοποιήσουν κάθε αγοραστική τους επιθυμία.
Αλλά γιατί βαρέθηκαν. 
Γιατί οι λιγοστές δραστηριότητες γι αυτά, εκτός του ότι δεν ήταν ενδιαφέρουσες,  δεν ήταν και αρκετές λόγω επισκεψιμότητας. 
Ούτε ένα θεατρικό, ένα ομαδικό παιχνίδι, ένα παραμύθι, ένα δρώμενο τελοσπάντων που θα τους τραβούσε την προσοχή.
Βλέπετε τα μικρά παιδιά, συνήθως, δεν ενθουσιάζονται από το γεγονός ότι μια δήθεν δημοφιλής τραγουδίστρια θα επισκεφτεί το χώρο κάποια στιγμή για τα γυρίσματα εκπομπής ιδιωτικού καναλιού.
Αν λοιπόν σκέφτεστε να επισκεφτείτε έναν τέτοιο χώρο, ξανασκεφτείτε το.
Μόνο ως τοπίο άξιζε για τα δικά μου μάτια. 
Δεν έγινα ούτε πιο ευτυχισμένη ούτε πιο δυστυχισμένη επειδή τον επισκέφτηκα.

Devon Graves acoustic live @Drugstore, Παρασκευή 7 Δεκέμβρη 2012








Αρκετές φορές και τα παραδείγματα πλείστα, οι ερμηνευτές δεν σέβονται το κοινό που τους εξυψώνει. Ακυρώνουν συναυλίες την τελευταία στιγμή χωρίς σοβαρό λόγο ή η εμφάνισή τους στη σκηνή μοιάζει με βροχή διαττόντων αστέρων που όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες, καίγονται εξαιτίας της τριβής με την ατμόσφαιρα μέσα σε δευτερόλεπτα.

Οι πόρτες άνοιξαν στις οκτώ και μισή και εγώ ήμουν εγγλέζα στο ραντεβού μου. 
Είχε και σκαμπό να κάτσω. Τέλεια. 
Η προσέλευση λιγοστή. Περίπου πενήντα άτομα μαζεύτηκαν στο μικρό Drugstore την Παρασκευή στις 7 του Δεκέμβρη. 
Γύρω στις δέκα και μισή ήρθε και ο Devon Graves aka Buddy Lackey.
Σχεδόν αμέσως έπιασε την κιθάρα του και ξεκίνησε ένα μελωδικό ταξίδι 2 ωρών και βάλε. Ερμήνευσε κομμάτια των Dead Soul Tribe, όπως τα Time, Just Like A Timepiece, Spiders And Flies, Black Smoke& Mirrors τα οποία είναι και τα αγαπημένα μου. Ιδιαίτερα το τελευταίο. 
Σίγουρα ξεχνάω αρκετά, αλλά είμαι σίγουρη ότι κάπου θα βρείτε την setlist από κάποιο έγκριτο site που θα ανεβάσει report για τη συγκεκριμένη εμφάνιση.
Aπό τον προσωπικό του δίσκo, ερμήνευσε το Wind song και ένα άλλο που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. 
Δεν θα μπορούσε φυσικά να μην πει και κομμάτια από τους Psychotic Waltz. My grave, Drift, Hanging on a string σε υπέροχη εκτέλεση.  
Η απογείωση για μένα ήρθε όταν έκανε ιδιαίτερη μνεία στον Dio και ερμήνευσε το Catch the Rainbow και στο καπάκι το I Remember από τους Psychotic Waltz
Επίσης, το "μενού" περιείχε αρκετά cover κομμάτια όπως την ερμηνεία του Space Oddity του David Bowie, το Imagine του John Lennon, το Hotel California, το Aqualung από τους Jethro Tull και το I Never Cry από Alice Cooper που λάτρεψα ιδιαίτερα.
Φάνηκε ο επαγγελματισμός του. Ήταν εμφανέστατα πολύ καλά προετοιμασμένος. 
Κατά τη διάρκεια του live, μίλησε και συνομίλησε αρκετά. Προσωπικά  η "πολυλογία" του δεν με κούρασε. Το αντίθετο. Μοιράστηκε πράγματα μαζί μας, από τις προσωπικές του ανησυχίες όσον αφορά τις θρησκείες, την οικονομική κρίση που βιώνουμε, μέχρι τον βρώμικο κόσμο των δισκογραφικών εταιρειών. 
Ήταν άμεσος, προσιτός, ανθρώπινος.
Τέτοια μικρά live έχουν και τα καλά τους. 
Είχα την τύχη να μοιραστώ μαζί του εκτός από τη φιλική συζήτηση και δυο καραφάκια ρακόμελο, το οποίο του σύστησα για τον πονόλαιμο, μιας και το κατάστημα δεν διέθετε Jaggermeister.
Τελικός απολογισμός: μια υπέροχη μελωδική βραδιά.

ΥΓ1. Τον είχα σε εκτίμηση αλλά τον λάτρεψα επειδή δεν έχει καβαλήσει καλάμι και δεν μου γκρέμισε το μύθο. Τον ευχαριστώ γι αυτό. 

ΥΓ2. Θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης το φίλο μου από τη Θεσσαλονίκη που δεν άνοιξε το στόμα του, αν και πολύ θα το ήθελε, να με προϊδεάσει γι αυτό που θ άκουγα.





Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Μικρές ιστορίες ταξιδιωτικής τρέλας

Μέρος α' 


Αμαξοστοιχία 501, βαγόνι 5 (τελικά), θέση 46

 

Συνεπιβάτης, εντελώς φαλακρός και ώριμος “κύριος”, ετών εξηνταφεύγα, με συνεχής διάθεση αυτοπροβολής και εντυπωσιασμού. 
Σταυροκόπημα ανά δεκάλεπτο τουλάχιστον απαραίτητο. 
Απλοχεράκιας, γλίτσας, ξερόλας με γνωριμίες και πείρα από τη ζωή, έχον έτοιμες κάρτες τυπωμένες με όνομα-τηλέφωνο, επιφανής δήθεν στέλεχος δημοσίας υπηρεσίας (διευθυντής ΔΟΥ), έτοιμος να πραγματοποιήσει κάθε σου επιθυμία.
Για μαλάκες ψάχνει;


Μέρος β' 

 

Αμαξοστοιχία 52, βαγόνι 4 (το σωστό αυτή την φορά), θέση 36 


Εθνικο-πατριό-φρον, θήλυ, ετών εβδομηνταφεύγα επιδίδεται σε μενεγακη-στεφανιδου-πανια-λαζοπουλικό παραλλήρημα άνευ προηγουμένου εκφράζοντας ανοιχτά και φωναχτά τις πολιτικά ηλίθιες απόψεις της- είκοσι χρόνια σκουπίδια ιδιωτικής τηλεόρασης, επί τέσσερις συναπτές ώρες.  

Killer ατάκες, συνοδεία σταυροκοπήματος και απαπα, που θα έκαναν και κάθε τέρας ψυχραιμίας να την πιάσει απ το λαιμό (τουλάχιστον), παρατίθενται παρακάτω:
 
1. Οι μετανάστες, οι μαύροι και οι βρωμιάρες/ηδες, οι Βουλγάρες μας κλέβουν τις δουλειές.
(Πας μη Έλλην, βάρβαρος.)
2. Οι Τούρκοι δεν είναι φίλοι μας.
(Ούτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;)
3. Είναι όλοι κλέφτες.
(ΟΛΟΙ.)
4. Να βρεθεί κάποιος να τους κρεμάσει στην Ομόνοια ανάποδα τσίτσιδους (όλους αυτούς τους κλέφτες πολιτικούς) και να τους χτυπάει με αλογίσιο βούρδουλα στα αχαμνά.
(Σαδομαζοχιστικές τάσεις έκδηλες.)
5. Εμείς τα βο(κ)λεψαμε κουτσά στραβά. Πως θα τα βο(κ)λέψουν τα παιδιά μας;
6. Ε ρε να με κάνανε εμένα μια μέρα πρωθυπουργό να τους δείξω εγώ.
(Α λα Προύσαλης)
7. Ξεράδια ξέρουν. 
(Πάσχουσα από ξερολα-ίαση.)
8. Οι Γερμανοί φταίνε. Θέλουν να μας κάνουν δούλους.
(Πάντα οι άλλοι.)
9. Κάποτε, υπήρχαν παλικάρια που πολέμησαν για την πατρίδα. Σήμερα δεν υπάρχουν άντρες μ αρχίδια αλλά αρχίδια άντρες.
(Σαφής επηρεασμός από τα stickers for the masses.)
10. Άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι. Ν απολυθούν όλοι. 
(Μεγκλα-τιβι.)


Ατάκα Νο 11: Να φύγουν όλοι οι βρωμιάρηδες από τον τόπος μας.
  
(Ε, δεν άντεξα.
Μεταξύ άλλων, ξεστόμισα.
Ποιος τόπος σου; Δυο μέτρα γης θα πάρεις κι αυτά δανεικά θα είναι μέχρι να σε καταπιεί το χωνευτήρι.

Προκλήθηκε νέο παραλλήρημα με υβριστικούς χαρακτηρισμούς και πιθανότατα αγγειακό εγκεφαλικό επισόδειο.
 
Είχα γίνει καπνός.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Περί απατεώνων και άλλων σιχαμάτων



Ο λύκος, λένε, στην αναμπουμπούλα χαίρεται. 

Και ποια καλύτερη αναμπουμπούλα από την οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια;
Η ερώτηση είναι καθαρά ρητορική. Την απάντηση όλοι την ξέρουμε. 

Σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς λοιπόν, απατεώνες και σιχάματα παντός είδους (που από δω και στο εξής θα αναφέρονται ως θύτες ή λύκοι) βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν ανθρώπους (θύματα ή θηράματα) που δεν είναι χαζοί, ούτε αθώοι ή αφελείς. 
Απλώς, δεν έχουν τη διαστροφή στο αίμα τους και δεν ζουν τη ζωή τους πατώντας επί πτωμάτων για να αναδειχθούν. Δεν “δαγκώνουν” τους ανθρώπους ζητώντας δανεικά και αγύριστα.

Τέτοιους λύκους συναντάς πλέον συχνά πυκνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μιας και η ανωνυμία που σου προσφέρει το διαδίκτυο, είναι ιδανική για το στήσιμο της κομπίνας του δαγκώματος.
Πουλάνε αέρα και μούρη για να προσελκύσουν τα επικείμενα θύματά τους, που συνήθως είναι γυναίκες, είτε μόνες, είτε χωρισμένες. 
Τότε οι λύκοι ή οι λύκαινες, το παίζουν “ταπεινοί και καταφρονεμένοι” και ζητούν τα χρήματα να καλύψουν πάγιές τους ανάγκες. “Χρωστάω νοίκια, θα μου κόψουν το ρεύμα, θα με κλείσουν μέσα”, είναι μερικές από τις χαρακτηριστικές ατάκες που χρησιμοποιούν. 
Έχουν φροντίσει ν αναπτύξουν υποτυπώδεις σχέσεις με τα θηράματά τους, ώστε να γίνουν πιστευτά τα όσα λένε. Και φυσικά ορκίζονται ότι θα επιστρέψουν τα χρήματα, μιας και περιμένουν κάτι καθυστερούμενα. 
Τελικά, όσο τα είδαμε όλοι εμείς τα χρήματα αυτά, άλλο τόσο τα είδαν και τα θηράματα. 

Άλλες πάλι φορές, προκαλούν τη λύπη, τον οίκτο και ποντάρουν στα αισθήματα φιλανθρωπίας των θηραμάτων ή στα αισθήματα αλληλεγγύης πάνω σε προβλήματα υγείας όχι δικά τους, μιας και εκείνοι είναι large τύποι, αλλά ανθρώπων υποτίθεται δικών τους.
“Πεθαίνει από ώρα σε ώρα, χρειάζονται πολλά χρήματα για να πάει στο εξωτερικό να χειρουργηθεί, είναι νέος άνθρωπος, είναι κρίμα” μερικές από τις ατάκες στην προκειμένη περίπτωση.  
Με τη δικαιολογία πάντα ότι έχουν μεν οι ίδιοι χρήματα στην τράπεζα αλλά τα έχουν κλειστά, δανείζονται χρήματα τα οποία ουδέποτε επιστρέφουν και γίνονται Λούης.

Εν τω μεταξύ, το ψέμα πάει σύννεφο.

Στις περιπτώσεις που ο θύτης είναι αρσενικό, πουλάει και έρωτα για να μπορέσει να σιγουρέψει το δάγκωμα και στη συνέχεια να πάρει το χρήμα και να γίνει καπνός. 
Θυμάμαι χαρακτηριστικά παραδείγματα στον ελληνικό κινηματογράφο τέτοιων νέων που δάγκωναν το κομπόδεμα “αθώων και τίμιων” κορασίδων και την έκαναν για την Αυστραλία ή την Λατινική Αμερική. Αν ο θύτης ήταν γυναίκα, έτρωγε και έπινε εις υγεία του κορόιδου από το οποίο δάγκωσε τα δανεικά και αγύριστα. 

Για να επανέλθουμε στο σήμερα και στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, που όπως φαίνεται τελικά καθόλου εικονική δεν είναι, έχουν τέτοιο θράσος οι θύτες, που αν τολμήσεις και διαμαρτυρηθείς ή ζητήσεις τα χρήματά σου - διότι ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται και κάποια στιγμή αποκαλύπτεται η φούσκα τους - σε ξεφωνίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Έτσι, πολλά θύματα, επιλέγουν να θάψουν το πάθημά τους, για να μην μπλέξουν με “κακοποιά στοιχεία”, να μην γίνουν ρεζίλι, ή από φόβο μήπως οι θύτες είναι μέλη σπείρας που το χουν σύστημα το δάγκωμα και υπάρξουν σοβαρότερες απειλές. 

Κι εκεί βρίσκουν και πατάνε πάλι τέτοιοι υπάνθρωποι, διότι ούτε στο ανθρώπινο είδος κατατάσσονται, σ αυτό που όλοι ανήκουμε υποτίθεται. 
Ούτε, όμως, σ’ αυτό του ζωικού βασιλείου.

Προσοχή λοιπόν σε όλους μας. 
Ας έχουμε τα μάτια μας ορθάνοιχτα και τις καρδιές μας οχυρωμένες, όχι κλειστές. 
Α, και μακριά από τέτοια αρπακτικά.


Ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων από τους συμπαθέστατους λύκους για την χρησιμοποίηση τους στην ανωτέρω παρομοίωση.  

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Σουπερμάρκετ συναισθημάτων και λόγων

Σ’ αυτό θα βρείτε:

ευτυχία με το μέτρο σε τιμή ρεκόρ
ψευδεπίγραφη ειλικρίνεια με το τσουβάλι
και ψέμα με τη σέσουλα σε μεγάλη έκπτωση
φτηνές υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα με το κιλό
τα «όμορφα λόγια», όπως το «είσαι στη σκέψη μου» και άλλα, εκποιημένα κατά 75% πωλούνται ανά τεμάχιο

Ξεπωλούνται επίσης:

τα «σ’ αγαπώ» όσο όσο
τα « σε λατρεύω» πιο φτηνά, πεθαίνεις
σε προσφορά τα «σε θέλω»
τα «θα είμαι δίπλα σου για πάντα» σε τιμή ευκαιρίας
όλα τα «για πάντα» σε τιμή κόστους κι άλλα πολλά κάτω του κόστους
Τελευταία προσπάθεια πριν την υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα
Έλα κόσμε, πάρε πάρε…

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Διαφορετικότητα. Τι είν' αυτό, τρώγεται;








Από μικρή με πίεζαν να είναι “φυσιολογική”.
Να συμπεριφέρομαι κανονικά και φυσιολογικά όπως τα άλλα κοριτσάκια, έλεγε η μαμά μου.
Μα εγώ διέφερα. Ήμουν λίγο πιο ψηλή και γενικά πιο τεράστια απ όλους στα σχολικά μου χρόνια. Πως θα μπορούσα να είναι κανονική ή φυσιολογική όπως τα άλλα κοριτσάκια; Ήμουν από κατασκευής μου διαφορετική.
Τα κοριτσάκια με ψιλο-απέφευγαν λόγω του ύψους και τα αγοράκια με ψιλο-φοβόντουσαν θεωρώ.
Στην εφηβεία, ναι μεν τα ενδιαφέροντά μου ήταν τα αγόρια όπως φαντάζομαι και των υπόλοιπων στην ηλικία μου, αλλά μου άρεσαν και τα βιβλία, οπότε χανόμουν λίιιιγο από τον έξω κόσμο. Εκείνες κοιτούσαν βιτρίνες με ρούχα και τακούνια κι εγώ σταματούσα στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων και χανόμουν στις δανειστικές βιβλιοθήκες για ώρες. Φυσιολογική δε θα με έλεγες με τίποτα.
Αργότερα, όταν υποτίθεται πως μεγάλωσα και μπήκα στην ενήλικη πια ζωή, πάλι διέφερα από τις υπόλοιπες γυναίκες, τις φυσιολογικές.
Λίγο η μουσική που άκουγα που ξεφεύγει από τα μπουζουκοτράγουδα που ακούνε οι περισσότερες, λίγο ο τρόπος μου που είναι πιο δυναμικός απ΄ ότι συνήθως, λίγο το ντύσιμό μου, ε, και πάλι μια διαφορά την έχω.
Δεν υποστηρίζω ότι δε δίνω σημασία στην εικόνα μου και στην εξωτερική μου εμφάνιση, αλλά δε με νοιάζει τόσο το φαίνεσθαι όσο το είναι.
Και πάνω απ όλα δε μ νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Διότι πάντα βρίσκει κάτι να πει. Εμφανέστατα έχω πρόβλημα.
Δεν μ ενδιαφέρει να είναι φυσιολογική αλλά ο εαυτός μου.
Καθημερινά πηγαίνω στο σχολείο της κόρης μου. Ναι μεν είμαι κοινωνικό άτομο και λέω τις καλημέρες μου και μιλάω με τις υπόλοιπες μαμάδες, αλλά τις έχω λίγο σε απόσταση. Κι εκείνες επίσης.
Δεν κουτσομπολεύω οπότε δεν έχουν να μάθουν κάτι από μένα.
Δε φοράω την καινούρια γόβα που πήρα για να κάνω επίδειξη και δεν είμαι στην τρίχα πρωί πρωί για να πάω το παιδί μου στο σχολείο. Οπότε δεν έχουν κάτι να συζητήσουν μαζί μου.
Θέματα όπως μουσική, βιβλία, θέατρο, πολιτικές απόψεις, τα συζητάω μ έναν παππού που βρισκόμαστε κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι όταν πάμε να αφήσουμε και να πάρουμε τα παιδιά από το σχολείο.
Εμφανέστατα έχω πρόβλημα. Δεν είμαι φυσιολογική.
Φανταστείτε. Αφού εγώ έχω τέτοια αντιμετώπιση, πως βλέπουν τον νεαρό που τον φέρνει ο πατέρας του κάθε πρωί στο σχολείο και κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι.
Και δεν είναι μόνο οι άνθρωποι με κινητικά ή άλλα προβλήματα που μερικοί θεωρούν ότι η θέση τους είναι στον Καιάδα. 
Μιλάω και για τους διεμφυλικούς, που και παρέα να κάνεις μαζί τους, αυτομάτως χαρακτηρίζεσαι ότι άλλαξες γούστα.
Μιλάω για τους γκέι, για όλους εκείνους που “ξεφεύγουν” από τα στάνταρ του κοινωνικά φυσιολογικού.
Καθημερινά βιώνουμε όλοι εμείς οι μη φυσιολογικοί το πως αντιμετωπίζεται η διαφορετικότητα από μία κοινωνία άκρως συντηρητική όπως η Ελληνική. Μια κοινωνία που άγεται και φέρεται από διάφορες πλευρές, κυρίως από τον καθωσπρεπισμό και το φαίνεσθαι.
Η προάσπιση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι υπόθεση όλων μας. 
Όλα ξεκινούν από το σπίτι, το πώς μεγαλώνουμε και σε τι περιβάλλον γαλουχούμαστε.
Το σχολείο παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο σ αυτό και η παιδεία γενικότερα.
Αν θέλουμε να ζούμε ίσοι αλλά διαφορετικοί, μήπως θα έπρεπε να κάνουμε βήματα ουσιαστικής προόδου, ν αποτινάξουμε τις παρωπίδες και να σταματήσουμε τα περίεργα βλέμματα και τα σχόλια με το χέρι μπροστά στο στόμα;
Έτσι, μπας και αλλάξει κάτι σ αυτό τον τόπο.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Primordial live





Primordial, 24 Νοεμβρίου 2012 @ An Club
Μια συναυλία που δεν ήθελα να χάσω με τίποτα.
Τελικά, τα έφερε έτσι η τύχη (είμαι και λίγο κωλόφαρδη μερικές φορές) που δεν την έχασα.
Φτάνω έξω από το An γύρω στις 8 και κάτι. Σε λίγο, ξεκινούσε η πρώτη support μπάντα. Δεν ήξερα κάτι γι αυτούς και δεν ήθελα να μάθω να πω την αλήθεια. Ήθελα μόνο να δω τους Primordial και τίποτα άλλο.
Διστακτικά μπήκα στο An, που βλέποντας τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί και τις πληροφορίες που είχα ότι ήταν μικρός ως χώρος, θεώρησα τη σαρδελοποίηση αναπόφευκτη. Τελικά πήρα την απόφαση να μπω, μπας και βρω μια γωνιά ν ακουμπήσω. Το μαγαζί ήταν γεμάτο. Στάθηκα για λίγο στην είσοδο. Όσο μπόρεσα να τους απολαύσω  διότι μία έσπρωχνε ο ένας μία περνούσε ο άλλος. Μ’ έπεισαν όμως να τους ψάξω.
Στη συνέχεια βγήκε η δεύτερη suppot μπάντα και βρήκα την ευκαιρία ν αλλάξω θέση. Έπιασα μια γωνία και άκουγα. Δεν ενθουσιάστηκα να πω την αλήθεια. Μπορεί σε άλλους ν αρέσει το παρεΐστικο στυλ- σταματάω και μιλάω-δεν είμαι σε live αλλά στο χώρο μου και κάνω πρόβα, αλλά εμένα δε μου άρεσε. Καλή προσπάθεια, αλλά δεν πείστηκα παιδιά.
Support έπαιξαν οι Daylight Misery και οι Agatus.


Ανυπομονούσα για τους Primordial και η ώρα περνούσε και οι αντοχές μου εξαντλούνταν. Στις 11 και κάτι βγήκαν επιτέλους. Το κοινό τους αποθέωσε κι εγώ μαζί. Ο Άλαν επιβλητικός, θεατρικός, εκφραστικότατος με διαπεραστικό βλέμμα ερμήνευσε με πάθος έναν έναν τους ύμνους. Ξεκίνησε με το No Grave Deep Enough. Θέλοντας έτσι να περάσει ένα μήνυμα συναδέλφωσης ίσως του Ιρλανδικού λαού με τον Ελληνικό. Είμαστε άλλωστε τα PIGS.
Στη συνέχεια ακούστηκαν τα Autumn's Ablaze, Lain With The Wolf, Gallows Hymn. Στα  Journey's End, Bloodied Yet Unbowed ο κόσμος ξεσηκώθηκε.
Συνέχισαν με  The Soul Must Sleep και  As Rome Burns. Όλοι τραγουδούσαν «Sing Sing Sing to the Slaves, Sing to the Slaves that Rome Burns».
Ακολούθησαν τα  Traitors Gate / The Mouth Οf Judas / God's Old Snake.
Περίμενα με ανυπομονησία ν ακούσω το αγαπημένο μου, The Coffin Ships. Και εκεί γύρω στις 12 30 το όνειρο πραγματοποιήθηκε. Ανατριχίλα. Απογείωση.
Κι εκεί έφυγα να πω την αλήθεια. Ανωτέρα βία.
Δεν άκουσα τα  Sons Οf Τhe Morrigan / Gods Τo Τhe Godless / Heathen Tribes / The Golden Spiral / Empire Falls. Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά.  
Δεν τους είχα δει στο προηγούμενο live αλλά είχα ακούσει το πόσο fail ήταν η προηγούμενη εμφάνισή τους. Πολλοί δεν τα συγχωρούν αυτά σε μια μπάντα  Κάποιοι ίσως δεν θέλησαν να τους δουν γι αυτό το λόγο. Εμένα αυτό δε με σταμάτησε.  Έκανα το ταξίδι. Άλλωστε, όλοι δικαιούμαστε να κάνουμε λάθη και να μας δοθεί η ευκαιρία να επανορθώσουμε γι αυτά.
Ένα έχω να πω…
Ήταν υπέροχοι, με καθήλωσαν, με ξεσήκωσαν, παρά την κούραση και τον πόνο μου. Κατάφεραν να με κάνουν να ξεχαστώ. Κι αυτό δεν το έχει πετύχει κανένα παυσίπονο μέχρι τώρα. Αυτό για μένα λέει πολλά.



ΥΓ1. Για να προλάβω μερικούς που θα μου την πουν.
Το συγκεκριμένο γράφτηκε για ιστορικούς λόγους, για να θυμάμαι εγώ.
Δεν διατείνομαι ότι είμαι γνώστης ούτε και το έπαιξα ξερόλας ποτέ.
Απολαμβάνω ν ακούω μουσική και ακούω ότι δεν ενοχλεί το αυτί μου.  




ΥΓ2. Τη set list την είδα εδώ à http://www.greekrebels.gr/live-reports/5177-primordial-agatus-daylight-misery




Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

"Το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα κι απ΄τα κουρέλια φαινότανε οι πληγές"






Ημέρα μνήμης. 17 Νοέμβρη 1973. Πολυτεχνείο.
Από τα σχολικά μου χρόνια με συγκινούσε ιδιαίτερα η συγκεκριμένη μέρα.
Η σχολική γιορτή πλημμύριζε με φωνές παιδιών που τραγουδούσαν Λοΐζο, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο
Ποιήματα επαγγέλονταν για την αντίσταση στη χούντα των συνταγματαρχών. 
Μικρό παιδί στηνόμουν στην τηλεόραση και παρακολουθούσα με δέος ντοκιμαντέρ με ηχητικά ντοκουμέντα και μαρτυρίες από κείνες τις ημέρες. 
Συγκλονιζόμουν κάθε φορά στη θέα του τανκς που ρίχνει τη σιδερένια πύλη. 
Αισθανόμουν το κακό και τα μάτια μου δάκρυζαν με όλη τους την αθωότητα.
Θεωρούσα ήρωες όλους εκείνους που αντιτάχθηκαν στο τυραννικό καθεστώς όποια στιγμή το έκαναν και με όποιο τρόπο το έκαναν.
Δεν ήταν όλοι. Διότι οι ήρωες, δεν βροντοφωνάζουν τις ηρωικές τους πράξεις και δεν τις καπηλεύονται για προσωπικό τους όφελος.
Εκείνη την ημέρα, μια χούφτα άνθρωπων αντέδρασε, φώναξε δυνατά “Ψωμί-Παιδεία -Ελευθερία” ενάντια στο καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών που κήρυξε δήθεν“επανάσταση ενάντια στη μάστιγα του κουμμουνισμού” που απειλούσε τη χώρα.   
Παρά το γεγονός ότι το καθεστώς είχε φτάσει στη δύση του και την οριστική πτώση του τον Ιούλιο του 1974, μετά το φιάσκο στην Κύπρο που στοίχισε την κατάληψη του μισού σχεδόν νησιού από τους Τούρκους, αυτοί οι άνθρωποι, έστω κι αργά, παρακίνησαν έναν λαό που κοιτούσε το "σπίτι" του και μόνο.
Σήμερα, η 17η Νοέμβρη για άλλους είναι γιορτή. Μια αφορμή για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Για άλλους, μια συνηθισμένη μέρα. Ένα τίποτα.


Είδα και διάβασα πολλά σήμερα για τη συγκεκριμένη μέρα. 
Πολλοί αμφισβητούν γεγονότα, άλλοι καπηλεύονται αγώνες, και οι περισσότεροι αδιαφορούν.
Ακόμα πιο πολλά ειπώθηκαν.
«Ψωμί-Παιδεία –Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Σύνθημα που κυριάρχησε αυτές τις μέρες. Κάποιοι βλακωδώς θεώρησαν εξυπνάδα να αποκαταστήσουν την ανακρίβεια ότι «η χούντα το ’74 τελείωσε» «…τους βολεύει γιατί κάνει ρίμα», συμπλήρωσαν.
Έτσι παρατηρώντας, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η απάθεια βγαίνει νικήτρια πιασμένη χέρι χέρι με τη βλακεία τελικά. 
Η εξίσωση των άκρων, η εσκεμμένη διαστρέβλωση των γεγονότων, η έλλειψη γνώσεων αλλά και το γεγονός ότι όλοι έχουν άποψη, αμαθείς και ημιμαθείς, μου προκαλεί εμετικές τάσεις. 
Χωρίς κριτική σκέψη ανοίγουν το στόμα τους και αραδιάζουν ό,τι τους κατέβει ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Συμφωνούν και επαυξάνουν χωρίς να ερευνήσουν ή να διαβάσουν.
Κρίνουν. Επικρίνουν. Κατακρίνουν. 
Λένε, λένε, λένε… αλλά ελάχιστοι βλέπουν, ακούν ή πράττουν.  
Πολλοί από αυτούς όταν πράττουν, κοιτάνε να διατυμπανίσουν την δήθεν ηρωική τους πράξη, για να επωφεληθούν.
Μας σιχάθηκα. Μόνο αποστροφή αισθάνομαι πια. 

Για μένα η συγκεκριμένη μέρα αποτελεί ημέρα μνήμης για να θυμόμαστε πως τη ζωή τη διεκδικούμε, δε μας χαρίζεται.
Πως η ασφάλεια, η βόλεψη αποτελούν επίπλαστες ευτυχίες όταν ο διπλανός σου πεινάει, πονάει, βιάζεται με κάθε τρόπο, εκδιώκεται, πεθαίνει.
Πιο πολύ από κάθε άλλη φορά αυτή η μέρα είναι σημαντική. 
Ζούμε μια ιδιότυπη χούντα με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά κι ας κάνουν πολλοί πως δε το βλέπουν, για τους δικούς τους μικροκομματικούς, ιδεολογικούς ή συμφεροντολογικούς λόγους.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα




Παρόλο που ο τίτλος θυμίζει εύπεπτο τραγουδάκι του σωρού, δεν της ερχόταν κάτι άλλο στο νου. 
Η μνήμη της έχει θολώσει. Και η κρίση της.
Έψαξε στο youtube το συγκεκριμένο εύπεπτο τραγουδάκι. Ήθελε να τα ακούσει. Να δει πόσο θ αντέξει να τ’ ακούσει.
“Α, για έρωτα μιλάει.” Στο ρεφρέν το πάτησε το στοπ. Τελικά δεν άντεξε ν ακούσει παραπάνω.
Με όλο το σεβασμό στον “καλλιτέχνη” αλλά, να, δεν της ταιριάζει το στυλάκι.
Δηλαδή, τα δύσκολα είναι όταν ερωτεύεσαι κατά τον στιχουργό και τον ερμηνευτή. 
 Μάλιστα.  Δε συμφωνώ. Εμείς τα δυσκολεύουμε μπερδεύοντάς τα. 
Ο έρωτας είναι απλός, λιτός και απέριττος. Σε εξυψώνει”, μονολογεί.  

Το θέμα της όμως δεν είναι ο έρωτας αλλά τα δύσκολα.
Ήξερε ότι σήμερα θα πάρει τις απαντήσεις που περίμενε.
Δεν είχε αγωνία.
Το πρόβλημά της το ξέρει και οι απαντήσεις αυτές ήταν ένα βήμα πιο κοντά στη λύση. 
Αυτή την πολυπόθητη λύση.
Κάποιος ή κάτι όμως είχε άλλα σχέδια. Κάποιοι το λένε θεό. Κάποιοι μοίρα.
Εκείνη δεν πιστεύει σε κανένα από τα δύο. 
Πιστεύει στις επιλογές.
Στις κληρονομικές καταβολές, στο περιβάλλον που μεγαλώνει και αναπτύσσεται κανείς. 
Στο πως επιλέγει να χειρίζεται τη ζωή του και να διαθέτει το σώμα του.
Έτσι, γνωρίζοντας τις δυνατότητες και τις αδυναμίες της, ήταν σίγουρη για το αποτέλεσμα.
Έκανε ένα μικρό λάθος στους υπολογισμούς της. Ξαφνιάστηκε.
Ήταν κάτι που δεν περίμενε που αντί να δίνει τη λύση, περιπλέκει ακόμα πιο πολύ την κατάσταση.
Μάθημα ζωής αυτό. Mην προδικάζεις απαντήσεις πριν τις λάβεις πραγματικά.
Πρέπει να περιμένει, πάλι. 
Ως την επόμενη φορά που θα πάρει τις επόμενες απαντήσεις στα χέρια της. 
Και τότε, μαζί με όλες τις απαντήσεις μαζεμένες, να καταστρώσει το σχέδιο που θα οδηγήσει στην οριστική λύση.
Αν οι προηγούμενοι μήνες της φάνηκαν σκληροί, μάλλον φταίνε οι λάθος υπολογισμοί. 
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Μια λέξη της έχει κολλήσει όλη την ημέρα στο νου και την έγραψε στο χέρι της για να τη θυμάται.
 
Δύναμη.



Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας





Ξάπλωσε, μη φοβάσαι. Κλείσε τα μάτια σου. 
Ούτως ή άλλως δε θα βλέπεις τίποτα άλλο παρά μόνο ένα λευκό ταβάνι λίγο πάνω από τη μύτη σου.
Κλείσε τα μάτια σου και ονειρέψου άλλους τόπους, άλλες στιγμές.

Χαλάρωσε. Δεν έχει νόημα να αγχώνεσαι ούτε να γεμίζεις το κεφάλι σου με ανούσιες ή αρνητικές σκέψεις.
Φαντάσου ότι είσαι στη θάλασσα και επιπλέεις πάνω στο νερό,ανάλαφρη.
Ότι ακούς μόνο τον ήχο των κυμάτων που σκάνε στην ακτή και αισθάνεσαι το απαλό αεράκι στο πρόσωπό σου.

Μη δίνεις σημασία στον εκκωφαντικό θόρυβο που επαναλαμβάνεται με ρυθμό, σαν ριπές  όπλων ή γρήγορο βηματισμό στρατιωτών ή σειρήνες που ουρλιάζουν.
Πες ότι είναι το τραγούδι των Σειρήνων που άκουγε ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του. Μην το αφήσεις να σε μαγέψει γιατί θα σε βυθίσει στα Τάρταρα.

Δεν αργεί, κάνε υπομονή λίγο ακόμα. Η λύση είναι κοντά.

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Αλλά-Ζω



Πρώτη Νοέμβρη.

Η φύση αλλάζει, προετοιμάζεται για τον επικείμενο χειμώνα.

Η βραδινή δροσιά των προηγούμενων ημερών έχει δώσει τη θέση της στην αισθητή ψύχρα που συνοδεύεται από υγρασία.

Τα σύννεφα ορατά πλέον καθημερινά στον ουρανό προμηνύουν τη βροχή.

Ο ήλιος παίζει κρυφτό μαζί τους. Πότε ξεπροβάλει διαπερνώντας τα, ρίχνοντας δεσμίδες φωτός στη γη και πότε να κρύβεται ολότελα πίσω τους.

Κυκλοθυμία. Λες και ο καιρός εναρμονίζεται με τα συναισθήματά της.

Μια παραδοχή την βάζει σε σκέψεις.

“Δεν είμαι καλά. Αυτό όμως οφείλεται στο ότι πρέπει να αλλάξω και οι αλλαγές τουλάχιστον για μένα είναι δύσκολες.”

“Για όλους”, απαντά, “και αρκετά επίπονες και χρονοβόρες.”

Υπάρχουν χρονικές στιγμές στη ζωή μας που αναγκαζόμαστε εκ των πραγμάτων ν’ αλλάξουμε τρόπο ζωής, σκέψης ή πράξης.

Μια τέτοια “στιγμή” ή συγκυρία είναι αυτή που βιώνουμε.

Κρίση την είπαν.

Όπως η φύση αλλάζει για να υποδεχτεί μια πιο σκληρή εποχή όπως είναι αυτή του χειμώνα, για να μπορέσει να επιβιώσει και στη συνέχεια ν’ ανθίσει και να καρπίσει, έτσι κι εμείς καλούμαστε να αλλάξουμε.

Η διαδικασία δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Είναι όμως αναγκαία. Για να προχωρήσουμε. Για ν’ ανθίσουμε.

Για να ζήσουμε και όχι απλώς να επιβιώσουμε.
 
Τέτοιες χρονικές συγκυρίες μεταμορφώνουν κι εκείνη, την αλλάζουν.  Με νύχια και με δόντια παλεύει ν αγγίξει την αλλαγή που προσδοκά. Τι κι αν η αλλαγή αυτή είναι δύσκολη, επίπονη ή χρονοβόρα.


Σημασία έχει να μη μένει κανείς στάσιμος.



Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

εξηγήσεις



«Οφείλεις άραγε εξηγήσεις στους ξένους;»  διαμαρτύρεται η φωνή μέσα μου.

«Και όταν λέω εξηγήσεις εννοώ για σένα, για τη ζωή σου, για τις προτιμήσεις σου. 
Και όταν λέω ξένους, εννοώ ανθρώπους που, ναι μεν σε περιβάλλουν είτε πραγματικά είτε εικονικά, αλλά είναι έξω και μακριά από σένα, ανθρώπους που δε σε γνωρίζουν». 

Πόσο εύκολο είναι αναρωτιέμαι πολλές φορές να βγάλει κανείς συμπεράσματα αυθαίρετα; Πολύ εύκολο. 
Γιατί οι άνθρωποι τείνουν να μένουν στην επιφάνεια. 

Το βάθος απαιτεί κόπο και πόνο, παίδεμα. Ενώ η επιφάνεια;

Το εικονιζόμενο δωμάτιο παρακάτω περιέχει όλες εκείνες τις εξηγήσεις που οφείλω στους ξένους.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Απ' τ' ανείπωτα

Κοιτάζει αλλά το βλέμμα της είναι κενό. 
Ο νους της στριφογυρίζει σαν τα φύλλα στον φθινοπωρινό άνεμο. 
Μια λέξη της έρχεται να ξεστομίσει και τη μαζεύει πίσω, διστάζει να την πει. 
Αισθάνεται ότι δεν έχει το δικαίωμα. Άλλωστε και να την πει δεν θα την ωφελήσει. 
Τα προβλήματά της τα ξέρει και η ομολογία ενός “βαρέθηκα” απλώς εξωτερικεύει τον αρνητισμό που αισθάνεται. 
Παίρνει με το ένα της χέρι ένα φιλτράκι και το ακουμπάει στα χείλη της. Στη συνέχεια,  βγάζει σιγά σιγά ένα χαρτάκι και το κρατάει στα δάχτυλά της για λίγο, ανάμεσα στον παράμεσο και το δείκτη. Ασυναίσθητα το ακουμπάει στα δάχτυλα του αριστερού της χεριού που χουν πάρει το σχήμα φωλιάς και πιάνει μια τσιμπιά καπνού με το δεξί.  Με αργές κινήσεις προσπαθεί να απλώσει τον καπνό στο χαρτάκι. Ρολάρει τα δάχτυλά της πάνω στο χαρτί με δυσκολία προσπαθώντας να τυλίξει το στριφτό. Η κυκλική κίνηση τόσο λεπτεπίλεπτη μα τόσο επίπονη. 
Ποτέ δε φανταζόταν ότι μια τόσο απλή και συνηθισμένη κίνηση μπορεί να της φαινόταν βουνό. Τελικά τα κατάφερε. Μπορεί το τσιγάρο να μην αγγίζει την τελειότητα από άποψη σχήματος, αλλά τουλάχιστον καπνίζεται. 
Κάποιος ίσως τη ρωτούσε γιατί επιμένει να στρίβει τα τσιγάρα της και δεν αγοράζει ένα πακέτο έτοιμα. Έτσι, δεν θα παιδεύεται. Δε θα χρειαστεί να υποβάλει τον εαυτό της στον πόνο κάθε φορά που τα δάχτυλά της έκαναν κάτι τόσο λεπτό και απλό κατά τα φαινόμενα. 
Αν το κάνει, θα είναι σαν να παραδίνεται σ αυτό το βαρέθηκα που τόσο πεισματικά κρατάει μέσα της.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Απομυθοποίηση (υπο)σχεσης: το τέλος



Πως βάζεις τέλος σε μία (υπο)σχεση;

Το κάνεις βίαια ή σιγά σιγά; 

Ανοίγεις την πόρτα, γυρίζεις την πλάτη και φεύγεις ή το συζητάς; 

Περιμένεις να πάρεις ή να δώσεις εξηγήσεις για να είναι το τέλος συναινετικό; 

Και σε τι θα ωφελήσει το ένα ή το άλλο; 

Στη μία περίπτωση φεύγεις τρέχοντας χωρίς να κοιτάξεις πίσω, χωρίς να ψάξεις με το βλέμμα σου τον άλλον, χωρίς να ακούσεις κουβέντα. 

Στην άλλη, διυλίζεις τον κώνωπα, ψάχνεις να βρεις ίσως δικαιολογία επανασύνδεσης, γι αυτό και ζητάς επίμονα εξηγήσεις; 

Ή είναι η δικαιολογία που ψάχνεις για να αιτιολογήσεις το τέλος; 

Αξίζει να δοθούν εξηγήσεις;  

Κι όταν αργείς να το τελειώσεις είναι γιατί δεν θες να το αποδεχτείς; 

Δεν έχει να κάνει με την αγάπη ή έχει; 

Η αγάπη δοκιμάζεται καθημερινά. Σου τελειώνει όμως;  

Αγαπάς τη μία και σταματάς ν αγαπάς την άλλη; 

Σταματάς και ποτέ ν αγαπάς από τη στιγμή που αγάπησες;

Έχουν σημασία τα ερωτήματα; 

Τα γεγονότα είναι αυτά που καθορίζουν τις εξελίξεις. 

Από τη στιγμή που η στάση είναι ξεκάθαρη, τα λόγια είναι περιττά. 

Η αποξένωση είναι γεγονός και η απόσταση όχι σε χιλιόμετρα αλλά σε επικοινωνία είναι δεδομένη. 

Κάποια στιγμή, είτε είναι πριν το τέλος είτε μετά, η άνω τελεία θα γίνει κάτω τελεία και παύλα και θα ελευθερωθείς σαν να σου έχει φύγει το βάρος που σε κρατούσε δέσμιο. 

Τη στιγμή που το τελειώσεις μέσα σου, τότε τελειώνει για σένα.