Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

εξηγήσεις



«Οφείλεις άραγε εξηγήσεις στους ξένους;»  διαμαρτύρεται η φωνή μέσα μου.

«Και όταν λέω εξηγήσεις εννοώ για σένα, για τη ζωή σου, για τις προτιμήσεις σου. 
Και όταν λέω ξένους, εννοώ ανθρώπους που, ναι μεν σε περιβάλλουν είτε πραγματικά είτε εικονικά, αλλά είναι έξω και μακριά από σένα, ανθρώπους που δε σε γνωρίζουν». 

Πόσο εύκολο είναι αναρωτιέμαι πολλές φορές να βγάλει κανείς συμπεράσματα αυθαίρετα; Πολύ εύκολο. 
Γιατί οι άνθρωποι τείνουν να μένουν στην επιφάνεια. 

Το βάθος απαιτεί κόπο και πόνο, παίδεμα. Ενώ η επιφάνεια;

Το εικονιζόμενο δωμάτιο παρακάτω περιέχει όλες εκείνες τις εξηγήσεις που οφείλω στους ξένους.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Απ' τ' ανείπωτα

Κοιτάζει αλλά το βλέμμα της είναι κενό. 
Ο νους της στριφογυρίζει σαν τα φύλλα στον φθινοπωρινό άνεμο. 
Μια λέξη της έρχεται να ξεστομίσει και τη μαζεύει πίσω, διστάζει να την πει. 
Αισθάνεται ότι δεν έχει το δικαίωμα. Άλλωστε και να την πει δεν θα την ωφελήσει. 
Τα προβλήματά της τα ξέρει και η ομολογία ενός “βαρέθηκα” απλώς εξωτερικεύει τον αρνητισμό που αισθάνεται. 
Παίρνει με το ένα της χέρι ένα φιλτράκι και το ακουμπάει στα χείλη της. Στη συνέχεια,  βγάζει σιγά σιγά ένα χαρτάκι και το κρατάει στα δάχτυλά της για λίγο, ανάμεσα στον παράμεσο και το δείκτη. Ασυναίσθητα το ακουμπάει στα δάχτυλα του αριστερού της χεριού που χουν πάρει το σχήμα φωλιάς και πιάνει μια τσιμπιά καπνού με το δεξί.  Με αργές κινήσεις προσπαθεί να απλώσει τον καπνό στο χαρτάκι. Ρολάρει τα δάχτυλά της πάνω στο χαρτί με δυσκολία προσπαθώντας να τυλίξει το στριφτό. Η κυκλική κίνηση τόσο λεπτεπίλεπτη μα τόσο επίπονη. 
Ποτέ δε φανταζόταν ότι μια τόσο απλή και συνηθισμένη κίνηση μπορεί να της φαινόταν βουνό. Τελικά τα κατάφερε. Μπορεί το τσιγάρο να μην αγγίζει την τελειότητα από άποψη σχήματος, αλλά τουλάχιστον καπνίζεται. 
Κάποιος ίσως τη ρωτούσε γιατί επιμένει να στρίβει τα τσιγάρα της και δεν αγοράζει ένα πακέτο έτοιμα. Έτσι, δεν θα παιδεύεται. Δε θα χρειαστεί να υποβάλει τον εαυτό της στον πόνο κάθε φορά που τα δάχτυλά της έκαναν κάτι τόσο λεπτό και απλό κατά τα φαινόμενα. 
Αν το κάνει, θα είναι σαν να παραδίνεται σ αυτό το βαρέθηκα που τόσο πεισματικά κρατάει μέσα της.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Απομυθοποίηση (υπο)σχεσης: το τέλος



Πως βάζεις τέλος σε μία (υπο)σχεση;

Το κάνεις βίαια ή σιγά σιγά; 

Ανοίγεις την πόρτα, γυρίζεις την πλάτη και φεύγεις ή το συζητάς; 

Περιμένεις να πάρεις ή να δώσεις εξηγήσεις για να είναι το τέλος συναινετικό; 

Και σε τι θα ωφελήσει το ένα ή το άλλο; 

Στη μία περίπτωση φεύγεις τρέχοντας χωρίς να κοιτάξεις πίσω, χωρίς να ψάξεις με το βλέμμα σου τον άλλον, χωρίς να ακούσεις κουβέντα. 

Στην άλλη, διυλίζεις τον κώνωπα, ψάχνεις να βρεις ίσως δικαιολογία επανασύνδεσης, γι αυτό και ζητάς επίμονα εξηγήσεις; 

Ή είναι η δικαιολογία που ψάχνεις για να αιτιολογήσεις το τέλος; 

Αξίζει να δοθούν εξηγήσεις;  

Κι όταν αργείς να το τελειώσεις είναι γιατί δεν θες να το αποδεχτείς; 

Δεν έχει να κάνει με την αγάπη ή έχει; 

Η αγάπη δοκιμάζεται καθημερινά. Σου τελειώνει όμως;  

Αγαπάς τη μία και σταματάς ν αγαπάς την άλλη; 

Σταματάς και ποτέ ν αγαπάς από τη στιγμή που αγάπησες;

Έχουν σημασία τα ερωτήματα; 

Τα γεγονότα είναι αυτά που καθορίζουν τις εξελίξεις. 

Από τη στιγμή που η στάση είναι ξεκάθαρη, τα λόγια είναι περιττά. 

Η αποξένωση είναι γεγονός και η απόσταση όχι σε χιλιόμετρα αλλά σε επικοινωνία είναι δεδομένη. 

Κάποια στιγμή, είτε είναι πριν το τέλος είτε μετά, η άνω τελεία θα γίνει κάτω τελεία και παύλα και θα ελευθερωθείς σαν να σου έχει φύγει το βάρος που σε κρατούσε δέσμιο. 

Τη στιγμή που το τελειώσεις μέσα σου, τότε τελειώνει για σένα.



Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Black Metal και Χρυσή Αυγή



Black Metal και Χρυσή Αυγή
[παλιότερο κείμενο εμπλουτισμένο με νέα δεδομένα]

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο το 10% του εγκεφάλου τους, αλλά ότι πολλοί από τους ανθρώπους, δεν τον χρησιμοποιούν καθόλου.

Έτσι προκύπτουν οι ανεγκέφαλοι που κάνουν σχόλια για συσχετισμούς της black metal μουσικής με τη Χρυσή Αυγή.
Πορηγούμενη αφορμή ήταν ο Καιάδας, ο γνωστός πλέον και μη εξαιρετέος, κατά κόσμον Γιώργος Γερμενής, το μέλος της Χρυσής Αυγής και νυν βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, ο οποίος με το παράγγελμα «εγέρθητω!» το βράδυ των εκλογών, προκάλεσε βεβαίως πολλές αντιδράσεις.
Και καλά αυτά περί πολιτικού του προσδιορισμού.

Αλλά το άλλο, το άσχετο το ότι είναι «Χεβιμεταλάς»; Χαρακτηρισμός - υποτιμητικός τίτλοςπου του αποδόθηκε από εκείνους που απορρίπτουν το συγκεκριμένο μουσικό είδος λόγω παρωπίδων καθαρά. Δεν αναφέρομαι στο γούστο. Είναι υποκειμενικό και καθορίζει φυσικά τα ακούσματα του καθενός. 

Ο συγκεκριμένος κύριος (θέλω να είμαι ευγενική) είναι μπασίστας ενός
extreme black metal Ελληνο-νορβηγικού συγκροτήματος με το όνομα «Naer Mataron».

Άστοχος στιγματισμός μιας ολόκληρης μουσικής ιδεολογίας, επειδή έτυχε να είναι και «Μεταλάς» ένας νοσταλγός του Χίτλερ που το πολιτικό κόμμα στο οποίο ανήκει έχει αποτελέσει τον τελευταίο καιρό προμαχώνα του ορθόδοξου θιγμένου αισθήματος από σελίδες για γέροντες παστίτσιους, παρίσιους ή πατίσιους. 

Η συγκεκριμένη φιλολογία συνεχίζεται αυτές τις μέρες λόγω του ότι ένας άλλος Copritus Hrisaugiti εν ονάματι Ηλίας Παναγιώταρος πρωταγωνίστησε στα επεισόδια ενάντια στο ανέβασμα της παράστασης Corpus Christi και στον ξυλοδαρμό ενός blogger συντασσόμενος με θρησκόληπτο και μεσαιωνικό παπαδαριό. αλλά και με πιστούς - πρόβατα που άγονται και φέρονται χωρίς κριτική σκέψη και ιδία άποψη.

Και εύλογα γεννάται η απορία της ξανθιάς. Δηλαδή, αν άκουγε μπουζούκια ή αποτελούσε μέλος του συγκεκριμένου μουσικού στερεώματος, θα αναφερόταν το μουσικό του γούστο ή θα συνδεόταν αυτό με την πολιτική του κατεύθυνση;
 
Όλο αυτό θυμίζει εποχές που το
Heavy metal θεωρούνταν βίαιο και περιθωριακό.
Θυμίζει την εποχή που οι
Iron Maiden είχαν έρθει στην Ελλάδα, τους ρώταγαν για το «σκληρό» ήχο και τη βιαιότητα της μουσικής τους και ο Steve Harris απαντούσε: «Ποιος είναι βίαιος; Εγώ έχω οικογένεια και παιδιά».

Έτσι, με την άνοδο της Χρυσής Αυγής, βρήκαν άλλοθι αρκετοί, για να κατηγορήσουν τη
Black και τη metal γενικότερα.

Το ότι η  black metal μουσική «υμνεί» τον αντι-χριστιανισμό κυρίως είναι γεγονός. 
Το ότι πολλοί τη συνδέουν με το νεοναζισμό επίσης γεγονός, λόγω και του Καιάδα πια επί ελληνικού εδάφους.  

Θεωρώ άδικο να κατηγορηθεί η μουσική που ακούει κάποιος, για τις απόψεις που πρεσβεύει ο ίδιος. Εξίσου άδικο θεωρώ να συνδέεται το συγκεκριμένο είδος μουσικής με τον νεοναζισμό. 

Όσοι προσπαθούν να κάνουν αυτή τη σύνδεση νεοναζισμός-black metal,  είτε είναι μέλη συγκροτημάτων του χώρου που πρόσκεινται στον νεοναζισμό είτε οπαδοί νεοναζιστικών κομμάτων, εξωθούν το συγκεκριμένο είδος στην εξαφάνισή του.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν απερίσκεπτη επίθεση προς μια μερίδα ανθρώπων που ακούνε αυτό το μουσικό είδος, μέσα στην οποία ανήκω κι εγώ και ουδεμία σχέση έχω με νεοναζιστές, νοσταλγούς του Χίτλερ.

Το ότι ο συγκεκριμένος μουσικός ανήκει στο είδος των ανεγκέφαλων - Copritous Hrisaugiti, όπως και όσοι τον ψήφισαν, είναι δική μου άποψη.
Έχει να κάνει καθαρά με πολιτική ιδεολογία.

Από την πολιτική μας θέση, μέχρι το είδος της μουσικής που ακούει κάποιος, υπάρχει τεράστια απόσταση και όποιος τη διανύει, είναι μάλλον άνθρωπος μουσικά αμόρφωτος ή και ρατσιστής της τέχνης.

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

η ελπίδα γεννιέται...

Της είχα ζητήσει επανειλημμένα να μου γράψει ένα ποίημα για το μπλογκ μου.
Κάποια στιγμή έλαβα εισερχόμενο από την τιγρίνα μου και ιδού.

Γράφτηκε από την Roula Tiger





Η ελπίδα γεννιέται....

ο τόπος της λησμονιάς

ανοίγει τις πόρτες του...


ξάφνου χάνεται η γη


κάτω από τα πόδια μου


κόκκοι άμμου οι στιγμές μου


ανάσες ντυμένες αλμύρα


γιατρικό Ιώβειας υπομονής


και να που ραγίζει η εικόνα


θαμπώνει αναστενάζοντας η ψυχή


βουλιάζει στο ύστατο αντίο


ανίκητη επιθυμία που ζητά αναπνοή


κλείσε επιτέλους τα μάτια


άνοιξε το στόμα


δώσε χώρο στη ζωή


ίσως να υπάρξει ευκαιρία


σε μια άλλη εποχή


σε μια άλλη στιγμή.... 



Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

68



Εξήντα οκτώ Αυγούστου σήμερα.
Αν και ο Οκτώβρης έκανε την παρουσία του, το φθινόπωρο ξέχασε να παρουσιαστεί μαζί του. Παλιότερα θα γκρίνιαζε που το φθινόπωρο που τόσο της αρέσει δεν είχε έρθει ακόμα.
Φέτος είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Ευχαριστεί ίσως την τύχη της που το καλοκαίρι ακόμα κρατάει, που η υγρασία δεν έχει κάνει για τα καλά αισθητή την παρουσία της. Ο τόπος της βρίθει υγρασίας που της τρυπάει τα κόκαλα και δεν την αφήνει σε ησυχία. Κάτι τέτοιες υγρές μέρες υποφέρει. Κι όμως, κάτι τέτοιες μέρες αναζητά.
Πάντα θεωρούσε το φθινόπωρο την αγαπημένη της εποχή, αν μπορούσε να ξεχωρίσει κάποια. Ακόμα η θάλασσα είναι κατάλληλη για μπάνιο και πάντα συνέχιζε μέχρι το Νοέμβριο τις βουτιές της όταν ξέκλεβε χρόνο από τις υποχρεώσεις.  Όχι φέτος αν και έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο απ’ όσο μπορεί κάποιος να αντέξει.
Πάντα της άρεσε να παρατηρεί τα χρώματα που αλλάζει η φύση το φθινόπωρο. Της αρέσουν τα γήινα χρώματα που παίρνουν τα φύλλα, αυτό το κεραμιδί, το καφέ, το κίτρινο, το πορτοκαλί το ανοιχτό πράσινο. Και η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή ή και κατά τη διάρκεια.
Της έχει λείψει αυτή η μυρωδιά.
Της έχει λείψει να βρίσκει δικαιολογίες και να βρέχετε περπατώντας και τσαλαβουτώντας στα αυλάκια που δημιουργεί η βροχή.
Να παρατηρεί τα σημεία του καιρού, τα χρώματα που αλλάζει ο ουρανός, πόσο σκοτεινός γίνεται και μετά να ξεσπάει το θυμό του πάνω στη γη, η οποία τον δέχεται με ευχαρίστηση.
Μαζοχισμός.
Της έχει λείψει να διοργανώνει διήμερες ή μονοήμερες αποδράσεις στο βουνό που τόσο αγαπά. Να χάνεται σε μονοπάτια γνωστά και άγνωστα, να περπατά με τις ώρες μέσα στο πράσινο, να γεύεται κάθε ήχο και κάθε μυρωδιά. 
Τα πλατάνια και το φυλλόχωμα αγαπημένες μυρωδιές. Να κλείνει τα μάτια της και να αφουγκράζεται τους ήχους του δάσους, τον άνεμο που απαλά αγγίζει τα φύλλα και τα αναγκάζει σ ένα γλυκό θρόισμα. Τα πουλιά που τιτιβίζουν ακατάπαυστα, κρυμμένα μέσα στις φυλλωσιές. και μετά να καταλήγει πάντα εκεί, στη θάλασσα.
Να κάθεται στο αγαπημένο της σημείο και να ατενίζει τον ορίζοντα μέχρι εκεί που φτάνουν τα μάτια της, και ακόμα πιο πέρα.
Ν’ ακούει τον άγριο παφλασμό των κυμάτων που σκάνε με βία στο βράχο δίπλα της και να γίνεται μούσκεμα από την αλμύρα που φέρνει ο άνεμος. Και το χρώμα της θάλασσας σκούρο, απειλητικό αλλά για κείνη τόσο οικείο.
Πόσο της έχει λείψει.
Εξήντα οκτώ Αυγούστου σήμερα κι εκείνη τον περισσότερο καιρό παρατηρεί τα ανοιχτά παράθυρα μπροστά στην οθόνη της, όταν μπορεί να το κάνει και αυτό.

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Η σιωπή έχει και τα όριά της.



Το θέμα της σιωπής με έχει απασχολήσει πολλές φορές.
Εξαρτάται πάντα από την περίπτωση και το πώς χειρίζεσαι τη σιωπή.
Πολλοί λένε ότι καλύτερα να σιωπάς παρά ν ανοίγεις το στόμα σου. Και όταν το κάνεις, να λες πράγματα επουσιώδη. Ισχύει. Διότι έχουμε γίνει πολλές φορές μάρτυρες λόγων απείρου κάλους από ανθρώπους που όταν ανοίγουν το στόμα τους πετάνε από αφελείς κοτσάνες μέχρι εγκληματικές χοντράδες.
Σε άλλες περιπτώσεις η σιωπή αυτή καθ' αυτή είναι έγκλημα, όταν μπροστά σου διαδραματίζονται σημεία και τέρατα και εσύ σιωπάς. Για οποιονδήποτε λόγο είτε για να μη βρεις το μπελά σου είτε για να μην σε καλέσουν ως μάρτυρα είτε για να μην μπλέξεις. Τότε, γίνεσαι συνεργός στο να διαιωνίζεται μία αρρωστημένη κατάσταση αλλά και συνεργός στο έγκλημα που διαπράχθηκε.
Παρατηρώντας διάφορες ρήσεις, όλο και περισσότερο τελευταία πέφτει το μάτι μου στο ρητό που λέει «μην ασχολείσαι με τον ηλίθιο γιατί θα πέσεις στο επίπεδό του και θα σε κερδίσει λόγω εμπειρίας.»
Αν κατά αναλογία το χρησιμοποιήσουμε στην περίπτωση των λαμόγιων, των διπρόσωπων ανθρώπων που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο που λέμε, εκεί κι αν δεν πρέπει να το αφήσουμε έτσι. Απεναντίας δεν πρέπει μόνο ν ασχοληθούμε αλλά να τους εξοβελίσουμε εκεί που τους ταιριάζει.
Δεν ασχολούμαι με το ένα, δε δίνω σημασία στο άλλο. «Εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος.» «Έλα μωρέ, σιγά μην ασχοληθώ και δώσω και αξία.» Και άλλα τέτοια που όλοι λίγο ως πολύ έχουμε ξεστομίσει αφελέστατα κατά καιρούς.
Στα παραπάνω δηλώνω κι εγώ ένοχη. 

Έχω αφήσει να περάσουν έτσι πολλά χωρίς ν’ ασχοληθώ, επιλέγοντας τη σιωπή που μου ‘χει γυρίσει μπούμερανγκ στα μούτρα.  
Όμως, έτσι έχουμε φτάσει εκεί που έχουμε φτάσει σήμερα.
Όσοι έχουν το δίκιο με το μέρος τους να φοβούνται να μιλήσουν ή να ορθώσουν ανάστημα και τα λαμόγια να συνεχίζουν ανενόχλητα το έργο τους. Διότι όταν αφήνεις χώρο, έτσι γίνεται.  Αλωνίζουν.
Και όχι μόνο αλωνίζουν, αλλά έχουν και το θράσος να βγαίνουν και από πάνω.
Είναι παγίδα το να σωπαίνεις σε τέτοιες περιπτώσεις.
Η άλλη πλευρά εκμεταλλεύεται το γεγονός αυτό και σε εξευτελίζει ακόμα περισσότερο. Βρίσκει και τα κάνει που λέμε.
Και άντε εσύ μετά, κατόπιν εορτής να λες για πιάτα εκδίκησης που τρώγονται κρύα και άλλα τέτοια. Να αγανακτείς και να στέλνεις μούντζες προς πάσα κατεύθυνση.
Στη βράση κολλάει το σίδερο. Αν δεν τα πεις εκείνη την ώρα που πρέπει, μετά τρέχα γύρευε.
Κι αν είσαι βραδύκαυστο φυτίλι και δεν οργίζεσαι εύκολα ακόμα και όταν σε πατάνε, τουλάχιστον, έστω και αργά, μίλα.
Στείλε τα λαμόγια στην τρύπα που τους αξίζει.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

γεννέθλιος απολογισμός




Πολλοί περιμένουν την αλλαγή του χρόνου για να κάνουν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Θεωρητικά είναι περίοδος που οι περισσότεροι περνούν τη χρονιά που πέρασε από το μικροσκόπιο.
Επίσης θεωρητικά είναι μία διαδικασία στην οποία όλοι λίγο ως πολύ μπαίνουμε. Βάζουμε στη ζυγαριά τις νίκες και τις ήττες μας, σκεφτόμαστε τα λάθη και τα σωστά. Κάνουμε μια αποτίμηση της χρονιάς που αποχωρεί.
Ο δικός μου απολογισμός γίνεται σε άλλη χρονική στιγμή, τότε που αισθάνομαι άλλον έναν χρόνο να βαραίνει την καμπούρα μου.
Όταν πλησιάζουν τα γεννέθλιά μου, λίγο πριν, κατά τη διάρκεια, ή και λίγο μετά, κάνω ξεκαθάρισμα και ξεσκαρτάρισμα.
Έτσι,   στη ζυγαριά και στο μικροσκόπιο, σχέσεις, συνεργασίες και ό, τι περιβάλλω και με περιβάλλει. Ό, τι έκανα ή δεν έκανα.
Έχει σημασία αυτή η διαδικασία. Το ταξίδι είναι πάντα η λέξη που επιλέγω να χρησιμοποιώ και η ζωή να είναι η θάλασσα για μένα.
Έτσι ξεκινά η λογοδοσία αναφορικά με δεσμεύσεις που έχω αναλάβει, το αποτέλεσμα αυτών, τη συνέχισή τους ή την οριστική διακοπή, η συνέπεια απέναντι στον εαυτό μου και τους άλλους, η υπευθυνότητα, η ψυχραιμία και η ωριμότητα με την οποία αντιμετώπισα τις καταστάσεις.
Τι έκανα για τους άλλους και τι έκανα για πάρτη μου. Τι έκαναν οι άλλοι για μένα. Ποιοι είναι πραγματικά δίπλα μου, ποιους έχω κοντά μου, σε ποιους είμαι κοντά, ποιους θέλω να έχω κοντά μου στην τελική.
Στο μικροσκόπιο όλα τα γεγονότα που με στιγμάτισαν, τι αποκόμισα από αυτά αν αποκόμισα κάτι θετικό ή αρνητικό. Τι ρόλο διαδραμάτισα ο εγώ ή/και οι άλλοι σ’ αυτά τα γεγονότα, σε τι βαθμό επηρεάστηκα, αν επηρεάστηκα τελικώς και η επιρροή ήταν αρνητική ή θετική,  ή πόσο εγώ επηρέασα τα δρώμενα.
Στη ζυγαριά οι αποφάσεις. Όσες τελικά πάρθηκαν αν ήταν σωστές ή λανθασμένες και γιατί  καθυστέρησα να τις πάρω. Και για το τέλος οι πράξεις. Έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα; Είμαι στο σωστό δρόμο σύμφωνα με το σύστημα αξιών και τις επιλογές μου;
Εσωτερικές εχθροπραξίες. Το συναίσθημα και η λογική να αντιμάχονται το ένα το άλλο. Πολλά τα ερωτήματα και τα ερωτηματικά.
Η ίδια η διαδικασία όμως έχει και τα καλά της. Αισθάνομαι ότι αναπροσδιορίζομαι.  Αναγεννιέμαι. Τι κι αν ένας επιπλέον χρόνος μου ανοίγει την πόρτα και ουσιαστικά μεγαλώνω και θεωρητικά οδεύω προς το τέλος μου. Η αναγέννηση που επιτυγχάνεται μέσα από αυτή τη διαδικασία με κάνει να αισθάνομαι νεότερη και ελαφρύτερη. Σκοπός είναι, εκτός των άλλων, να θέσω ίσως στόχους από την αρχή ή να επαναπροσδιορίσω τους παλιούς.

Το χάραγμα νέας πορείας στη θάλασσα που λέγεται ζωή.
Οι εσωτερικές εχθροπραξίες μαίνονται και δεν πετυχαίνω πάντα να τα τακτοποιήσω όλα ή να μου είναι όλα ξεκάθαρα μιας και στο τοπίο δεν είναι μόνη. Πολλές φορές παραμένει θολό λόγω της ομίχλης και η  πυξίδα παίζει τρελά παιχνίδια αποπροσανατολισμού και η βελόνα δεν δείχνει πάντα τον Βορρά. Πολλές φορές η φουρτούνα είναι πολύ μεγάλη για τις δικές μου δυνάμεις και άλλες πάλι τα ήρεμα νερά με εφησυχάζουν.

Αλλά και πάλι σκέφτομαι: πόση σημασία έχει τελικά αν πλέω σε ήρεμα νερά; Τα καράβια άλλωστε δε φτιάχτηκαν για παραμένουν δεμένα στα λιμάνια, λένε. Τι σημασία έχει αν παλεύω σε καταιγίδες και φουρτούνες; Πάλι αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι και πως θα ανταπεξέλθω σε αυτό. 
Χρόνια μου όχι πολλά αλλά Καλά. 



Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Το Φάντασμα






 γράφτηκε από τον The Dawn Maker



Οι αρχαίοι ήταν πάντα σοφοί στην ονοματοδοσία τους, το φάντασμα σημαίνει κάτι που φαίνεται, κάτι που φανταζόμαστε, κάτι που υπάρχει στην φαντασία μας. 
Άρα είναι κάτι που δεν υπάρχει πραγματικά. 
Τα φαντάσματα είναι προβολές του υποσυνείδητου και τις ανάμνησης μας ή άλλοτε εικόνες που κατασκευάζει το μυαλό μας. Τα μάτια μας σίγουρα βλέπουν περισσότερα απ` όσα μπορεί να δει ο εγκέφαλος μας. Ο εγκέφαλος βλέπεις αυτά που είναι πιθανά, αυτά που είναι πιστευτά, ανάλογα με τις παραστάσεις που έχει προσλάβει μεγαλώνοντας και διαλέγει πάντα την πιθανότερη εκδοχή κάποιου φαινομένου. Το φάντασμα είναι κάτι που ο εγκέφαλος μας αναγνωρίζει σαν μία φιγούρα ανθρώπινη ή κάποιου ζώου, όταν οι συνθήκες φωτισμού είναι κακές ή διάφορα αντικείμενα δεν επιτρέπουν την άμεση αναγνώριση ενός αντικειμένου.

Στην ψυχολογία θα μπορούσε κανείς να κάνει τον παραλληλισμό, γνωστό σε πολλά είδη τέχνης, μα κυρίως στην ποίηση και το τραγούδι με το φάντασμα της περασμένης σχέσης. 

Το φάντασμα έχει τη μορφή της ανάμνησης, έρχεται κάθε φορά που σκέφτεσαι κάτι που έκανες με κάποιον άνθρωπο και που ήταν γραμμένο ή καλύτερα πεπλεγμένο στις εγκεφαλικές συνάψεις, μερικές δις από αυτές. Τα δις αυτά συνάψεις που μεταφέρουν ηλεκτρικά σήματα, δε θα σταματήσουν να μεταβιβάζουν τις αναμνήσεις, ακόμα και μερικά χρόνια μετά, ακόμα και ποτέ, με το ποτέ όπως το ορίζει η ανθρώπινη χρονομετρία. Οι νευρώνες θα συνεχίσουν να αντιδρούν στα ερεθίσματα που έχουν να κάνουν με αυτό το πρόσωπο που κάποτε αγαπήσες.

Αλήθεια αγάπησες ή ο εγκέφαλος σου τον ένιωθε σαν ναρκωτικό, σαν μία έκρηξη σούπερνόβα στον εγκεφαλικό σου γαλαξία;


Κάποτε μόνο η αγκαλιά σου σού έλεγε την έκανε να νιώθει καλά, μόνο η αγκαλιά σου την έφτανε σε μία νιρβάνα, την έκανε να αισθάνεται στο σπίτι της. 

Ήταν η αγκαλιά σου ή αναμονή της επιστροφής στο σπίτι της, στην ασφάλεια των γονιών της, στην θαλπωρή του πατρικού της που ωριμάζοντας έπρεπε να αφήσει, αλλά που πάντα θα γυρνούσε εκεί, στην ανάμνηση της παιδικής τελειότητας, του παιδικού ονείρου. 
Το φάντασμα της θέλει ακόμα να σε αγκαλιάσει, θα το αφήνεις να σε αγγίζει με τις άυλα του ακροδάχτυλα, να σου ψιθυρίζει τις μικρές ώρες της νύχτας, να σου δίνει τα φιλιά του που είναι πικρά σα τη σκουριά της πανοπλίας του ; 
Η αγκαλιά αυτή έχει εδώ και καιρό σαπίσει, έχει γίνει στάχτη και στη στάχτη επιστρέφει, γιατί μόλις ανοίξεις πιο καλά τα μάτια μετά το λήθαργο και κοιτάξεις κατάματα θα δεις το απρόσωπο σώμα που δεν έχει μάτια, θα δεις την ανάμνηση που έχεις φτιάξει με το μυαλό σου, θα δεις την θεοποίηση που σε έκανε δούλο, την υπερηφάνεια που σε έκανε σκλάβο.

Το φάντασμα δε θέλει τίποτα από σένα. 

Εσύ ζητάς από αυτό, εσύ το φωνάζεις από τα βάθη του μυαλού, σου στις χαρές και στις λύπες, εκεί που θα είσαι πιο μόνος από ποτέ μαζί του. 
Εσύ του δίνεις ζωή, το θρέφεις, εσύ του δίνεις πνοή και αίμα. 
Το φάντασμα δεν μπορεί να πάρει και να δώσει, δεν μπορεί να σε αγγίξει αν δε το θες, δεν έχει καμία εξουσία επάνω σου. 

Η δύναμη του είναι ο φόβος σου, η κραυγή του είναι η δική σου, το κλάμα του είναι το γέλιο σου, ο θάνατος του είναι η ζωή σου.