Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Σουπερμάρκετ συναισθημάτων και λόγων

Σ’ αυτό θα βρείτε:

ευτυχία με το μέτρο σε τιμή ρεκόρ
ψευδεπίγραφη ειλικρίνεια με το τσουβάλι
και ψέμα με τη σέσουλα σε μεγάλη έκπτωση
φτηνές υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα με το κιλό
τα «όμορφα λόγια», όπως το «είσαι στη σκέψη μου» και άλλα, εκποιημένα κατά 75% πωλούνται ανά τεμάχιο

Ξεπωλούνται επίσης:

τα «σ’ αγαπώ» όσο όσο
τα « σε λατρεύω» πιο φτηνά, πεθαίνεις
σε προσφορά τα «σε θέλω»
τα «θα είμαι δίπλα σου για πάντα» σε τιμή ευκαιρίας
όλα τα «για πάντα» σε τιμή κόστους κι άλλα πολλά κάτω του κόστους
Τελευταία προσπάθεια πριν την υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα
Έλα κόσμε, πάρε πάρε…

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Διαφορετικότητα. Τι είν' αυτό, τρώγεται;








Από μικρή με πίεζαν να είναι “φυσιολογική”.
Να συμπεριφέρομαι κανονικά και φυσιολογικά όπως τα άλλα κοριτσάκια, έλεγε η μαμά μου.
Μα εγώ διέφερα. Ήμουν λίγο πιο ψηλή και γενικά πιο τεράστια απ όλους στα σχολικά μου χρόνια. Πως θα μπορούσα να είναι κανονική ή φυσιολογική όπως τα άλλα κοριτσάκια; Ήμουν από κατασκευής μου διαφορετική.
Τα κοριτσάκια με ψιλο-απέφευγαν λόγω του ύψους και τα αγοράκια με ψιλο-φοβόντουσαν θεωρώ.
Στην εφηβεία, ναι μεν τα ενδιαφέροντά μου ήταν τα αγόρια όπως φαντάζομαι και των υπόλοιπων στην ηλικία μου, αλλά μου άρεσαν και τα βιβλία, οπότε χανόμουν λίιιιγο από τον έξω κόσμο. Εκείνες κοιτούσαν βιτρίνες με ρούχα και τακούνια κι εγώ σταματούσα στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων και χανόμουν στις δανειστικές βιβλιοθήκες για ώρες. Φυσιολογική δε θα με έλεγες με τίποτα.
Αργότερα, όταν υποτίθεται πως μεγάλωσα και μπήκα στην ενήλικη πια ζωή, πάλι διέφερα από τις υπόλοιπες γυναίκες, τις φυσιολογικές.
Λίγο η μουσική που άκουγα που ξεφεύγει από τα μπουζουκοτράγουδα που ακούνε οι περισσότερες, λίγο ο τρόπος μου που είναι πιο δυναμικός απ΄ ότι συνήθως, λίγο το ντύσιμό μου, ε, και πάλι μια διαφορά την έχω.
Δεν υποστηρίζω ότι δε δίνω σημασία στην εικόνα μου και στην εξωτερική μου εμφάνιση, αλλά δε με νοιάζει τόσο το φαίνεσθαι όσο το είναι.
Και πάνω απ όλα δε μ νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Διότι πάντα βρίσκει κάτι να πει. Εμφανέστατα έχω πρόβλημα.
Δεν μ ενδιαφέρει να είναι φυσιολογική αλλά ο εαυτός μου.
Καθημερινά πηγαίνω στο σχολείο της κόρης μου. Ναι μεν είμαι κοινωνικό άτομο και λέω τις καλημέρες μου και μιλάω με τις υπόλοιπες μαμάδες, αλλά τις έχω λίγο σε απόσταση. Κι εκείνες επίσης.
Δεν κουτσομπολεύω οπότε δεν έχουν να μάθουν κάτι από μένα.
Δε φοράω την καινούρια γόβα που πήρα για να κάνω επίδειξη και δεν είμαι στην τρίχα πρωί πρωί για να πάω το παιδί μου στο σχολείο. Οπότε δεν έχουν κάτι να συζητήσουν μαζί μου.
Θέματα όπως μουσική, βιβλία, θέατρο, πολιτικές απόψεις, τα συζητάω μ έναν παππού που βρισκόμαστε κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι όταν πάμε να αφήσουμε και να πάρουμε τα παιδιά από το σχολείο.
Εμφανέστατα έχω πρόβλημα. Δεν είμαι φυσιολογική.
Φανταστείτε. Αφού εγώ έχω τέτοια αντιμετώπιση, πως βλέπουν τον νεαρό που τον φέρνει ο πατέρας του κάθε πρωί στο σχολείο και κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι.
Και δεν είναι μόνο οι άνθρωποι με κινητικά ή άλλα προβλήματα που μερικοί θεωρούν ότι η θέση τους είναι στον Καιάδα. 
Μιλάω και για τους διεμφυλικούς, που και παρέα να κάνεις μαζί τους, αυτομάτως χαρακτηρίζεσαι ότι άλλαξες γούστα.
Μιλάω για τους γκέι, για όλους εκείνους που “ξεφεύγουν” από τα στάνταρ του κοινωνικά φυσιολογικού.
Καθημερινά βιώνουμε όλοι εμείς οι μη φυσιολογικοί το πως αντιμετωπίζεται η διαφορετικότητα από μία κοινωνία άκρως συντηρητική όπως η Ελληνική. Μια κοινωνία που άγεται και φέρεται από διάφορες πλευρές, κυρίως από τον καθωσπρεπισμό και το φαίνεσθαι.
Η προάσπιση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι υπόθεση όλων μας. 
Όλα ξεκινούν από το σπίτι, το πώς μεγαλώνουμε και σε τι περιβάλλον γαλουχούμαστε.
Το σχολείο παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο σ αυτό και η παιδεία γενικότερα.
Αν θέλουμε να ζούμε ίσοι αλλά διαφορετικοί, μήπως θα έπρεπε να κάνουμε βήματα ουσιαστικής προόδου, ν αποτινάξουμε τις παρωπίδες και να σταματήσουμε τα περίεργα βλέμματα και τα σχόλια με το χέρι μπροστά στο στόμα;
Έτσι, μπας και αλλάξει κάτι σ αυτό τον τόπο.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Primordial live





Primordial, 24 Νοεμβρίου 2012 @ An Club
Μια συναυλία που δεν ήθελα να χάσω με τίποτα.
Τελικά, τα έφερε έτσι η τύχη (είμαι και λίγο κωλόφαρδη μερικές φορές) που δεν την έχασα.
Φτάνω έξω από το An γύρω στις 8 και κάτι. Σε λίγο, ξεκινούσε η πρώτη support μπάντα. Δεν ήξερα κάτι γι αυτούς και δεν ήθελα να μάθω να πω την αλήθεια. Ήθελα μόνο να δω τους Primordial και τίποτα άλλο.
Διστακτικά μπήκα στο An, που βλέποντας τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί και τις πληροφορίες που είχα ότι ήταν μικρός ως χώρος, θεώρησα τη σαρδελοποίηση αναπόφευκτη. Τελικά πήρα την απόφαση να μπω, μπας και βρω μια γωνιά ν ακουμπήσω. Το μαγαζί ήταν γεμάτο. Στάθηκα για λίγο στην είσοδο. Όσο μπόρεσα να τους απολαύσω  διότι μία έσπρωχνε ο ένας μία περνούσε ο άλλος. Μ’ έπεισαν όμως να τους ψάξω.
Στη συνέχεια βγήκε η δεύτερη suppot μπάντα και βρήκα την ευκαιρία ν αλλάξω θέση. Έπιασα μια γωνία και άκουγα. Δεν ενθουσιάστηκα να πω την αλήθεια. Μπορεί σε άλλους ν αρέσει το παρεΐστικο στυλ- σταματάω και μιλάω-δεν είμαι σε live αλλά στο χώρο μου και κάνω πρόβα, αλλά εμένα δε μου άρεσε. Καλή προσπάθεια, αλλά δεν πείστηκα παιδιά.
Support έπαιξαν οι Daylight Misery και οι Agatus.


Ανυπομονούσα για τους Primordial και η ώρα περνούσε και οι αντοχές μου εξαντλούνταν. Στις 11 και κάτι βγήκαν επιτέλους. Το κοινό τους αποθέωσε κι εγώ μαζί. Ο Άλαν επιβλητικός, θεατρικός, εκφραστικότατος με διαπεραστικό βλέμμα ερμήνευσε με πάθος έναν έναν τους ύμνους. Ξεκίνησε με το No Grave Deep Enough. Θέλοντας έτσι να περάσει ένα μήνυμα συναδέλφωσης ίσως του Ιρλανδικού λαού με τον Ελληνικό. Είμαστε άλλωστε τα PIGS.
Στη συνέχεια ακούστηκαν τα Autumn's Ablaze, Lain With The Wolf, Gallows Hymn. Στα  Journey's End, Bloodied Yet Unbowed ο κόσμος ξεσηκώθηκε.
Συνέχισαν με  The Soul Must Sleep και  As Rome Burns. Όλοι τραγουδούσαν «Sing Sing Sing to the Slaves, Sing to the Slaves that Rome Burns».
Ακολούθησαν τα  Traitors Gate / The Mouth Οf Judas / God's Old Snake.
Περίμενα με ανυπομονησία ν ακούσω το αγαπημένο μου, The Coffin Ships. Και εκεί γύρω στις 12 30 το όνειρο πραγματοποιήθηκε. Ανατριχίλα. Απογείωση.
Κι εκεί έφυγα να πω την αλήθεια. Ανωτέρα βία.
Δεν άκουσα τα  Sons Οf Τhe Morrigan / Gods Τo Τhe Godless / Heathen Tribes / The Golden Spiral / Empire Falls. Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά.  
Δεν τους είχα δει στο προηγούμενο live αλλά είχα ακούσει το πόσο fail ήταν η προηγούμενη εμφάνισή τους. Πολλοί δεν τα συγχωρούν αυτά σε μια μπάντα  Κάποιοι ίσως δεν θέλησαν να τους δουν γι αυτό το λόγο. Εμένα αυτό δε με σταμάτησε.  Έκανα το ταξίδι. Άλλωστε, όλοι δικαιούμαστε να κάνουμε λάθη και να μας δοθεί η ευκαιρία να επανορθώσουμε γι αυτά.
Ένα έχω να πω…
Ήταν υπέροχοι, με καθήλωσαν, με ξεσήκωσαν, παρά την κούραση και τον πόνο μου. Κατάφεραν να με κάνουν να ξεχαστώ. Κι αυτό δεν το έχει πετύχει κανένα παυσίπονο μέχρι τώρα. Αυτό για μένα λέει πολλά.



ΥΓ1. Για να προλάβω μερικούς που θα μου την πουν.
Το συγκεκριμένο γράφτηκε για ιστορικούς λόγους, για να θυμάμαι εγώ.
Δεν διατείνομαι ότι είμαι γνώστης ούτε και το έπαιξα ξερόλας ποτέ.
Απολαμβάνω ν ακούω μουσική και ακούω ότι δεν ενοχλεί το αυτί μου.  




ΥΓ2. Τη set list την είδα εδώ à http://www.greekrebels.gr/live-reports/5177-primordial-agatus-daylight-misery




Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

"Το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα κι απ΄τα κουρέλια φαινότανε οι πληγές"






Ημέρα μνήμης. 17 Νοέμβρη 1973. Πολυτεχνείο.
Από τα σχολικά μου χρόνια με συγκινούσε ιδιαίτερα η συγκεκριμένη μέρα.
Η σχολική γιορτή πλημμύριζε με φωνές παιδιών που τραγουδούσαν Λοΐζο, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο
Ποιήματα επαγγέλονταν για την αντίσταση στη χούντα των συνταγματαρχών. 
Μικρό παιδί στηνόμουν στην τηλεόραση και παρακολουθούσα με δέος ντοκιμαντέρ με ηχητικά ντοκουμέντα και μαρτυρίες από κείνες τις ημέρες. 
Συγκλονιζόμουν κάθε φορά στη θέα του τανκς που ρίχνει τη σιδερένια πύλη. 
Αισθανόμουν το κακό και τα μάτια μου δάκρυζαν με όλη τους την αθωότητα.
Θεωρούσα ήρωες όλους εκείνους που αντιτάχθηκαν στο τυραννικό καθεστώς όποια στιγμή το έκαναν και με όποιο τρόπο το έκαναν.
Δεν ήταν όλοι. Διότι οι ήρωες, δεν βροντοφωνάζουν τις ηρωικές τους πράξεις και δεν τις καπηλεύονται για προσωπικό τους όφελος.
Εκείνη την ημέρα, μια χούφτα άνθρωπων αντέδρασε, φώναξε δυνατά “Ψωμί-Παιδεία -Ελευθερία” ενάντια στο καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών που κήρυξε δήθεν“επανάσταση ενάντια στη μάστιγα του κουμμουνισμού” που απειλούσε τη χώρα.   
Παρά το γεγονός ότι το καθεστώς είχε φτάσει στη δύση του και την οριστική πτώση του τον Ιούλιο του 1974, μετά το φιάσκο στην Κύπρο που στοίχισε την κατάληψη του μισού σχεδόν νησιού από τους Τούρκους, αυτοί οι άνθρωποι, έστω κι αργά, παρακίνησαν έναν λαό που κοιτούσε το "σπίτι" του και μόνο.
Σήμερα, η 17η Νοέμβρη για άλλους είναι γιορτή. Μια αφορμή για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Για άλλους, μια συνηθισμένη μέρα. Ένα τίποτα.


Είδα και διάβασα πολλά σήμερα για τη συγκεκριμένη μέρα. 
Πολλοί αμφισβητούν γεγονότα, άλλοι καπηλεύονται αγώνες, και οι περισσότεροι αδιαφορούν.
Ακόμα πιο πολλά ειπώθηκαν.
«Ψωμί-Παιδεία –Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Σύνθημα που κυριάρχησε αυτές τις μέρες. Κάποιοι βλακωδώς θεώρησαν εξυπνάδα να αποκαταστήσουν την ανακρίβεια ότι «η χούντα το ’74 τελείωσε» «…τους βολεύει γιατί κάνει ρίμα», συμπλήρωσαν.
Έτσι παρατηρώντας, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η απάθεια βγαίνει νικήτρια πιασμένη χέρι χέρι με τη βλακεία τελικά. 
Η εξίσωση των άκρων, η εσκεμμένη διαστρέβλωση των γεγονότων, η έλλειψη γνώσεων αλλά και το γεγονός ότι όλοι έχουν άποψη, αμαθείς και ημιμαθείς, μου προκαλεί εμετικές τάσεις. 
Χωρίς κριτική σκέψη ανοίγουν το στόμα τους και αραδιάζουν ό,τι τους κατέβει ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Συμφωνούν και επαυξάνουν χωρίς να ερευνήσουν ή να διαβάσουν.
Κρίνουν. Επικρίνουν. Κατακρίνουν. 
Λένε, λένε, λένε… αλλά ελάχιστοι βλέπουν, ακούν ή πράττουν.  
Πολλοί από αυτούς όταν πράττουν, κοιτάνε να διατυμπανίσουν την δήθεν ηρωική τους πράξη, για να επωφεληθούν.
Μας σιχάθηκα. Μόνο αποστροφή αισθάνομαι πια. 

Για μένα η συγκεκριμένη μέρα αποτελεί ημέρα μνήμης για να θυμόμαστε πως τη ζωή τη διεκδικούμε, δε μας χαρίζεται.
Πως η ασφάλεια, η βόλεψη αποτελούν επίπλαστες ευτυχίες όταν ο διπλανός σου πεινάει, πονάει, βιάζεται με κάθε τρόπο, εκδιώκεται, πεθαίνει.
Πιο πολύ από κάθε άλλη φορά αυτή η μέρα είναι σημαντική. 
Ζούμε μια ιδιότυπη χούντα με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά κι ας κάνουν πολλοί πως δε το βλέπουν, για τους δικούς τους μικροκομματικούς, ιδεολογικούς ή συμφεροντολογικούς λόγους.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα




Παρόλο που ο τίτλος θυμίζει εύπεπτο τραγουδάκι του σωρού, δεν της ερχόταν κάτι άλλο στο νου. 
Η μνήμη της έχει θολώσει. Και η κρίση της.
Έψαξε στο youtube το συγκεκριμένο εύπεπτο τραγουδάκι. Ήθελε να τα ακούσει. Να δει πόσο θ αντέξει να τ’ ακούσει.
“Α, για έρωτα μιλάει.” Στο ρεφρέν το πάτησε το στοπ. Τελικά δεν άντεξε ν ακούσει παραπάνω.
Με όλο το σεβασμό στον “καλλιτέχνη” αλλά, να, δεν της ταιριάζει το στυλάκι.
Δηλαδή, τα δύσκολα είναι όταν ερωτεύεσαι κατά τον στιχουργό και τον ερμηνευτή. 
 Μάλιστα.  Δε συμφωνώ. Εμείς τα δυσκολεύουμε μπερδεύοντάς τα. 
Ο έρωτας είναι απλός, λιτός και απέριττος. Σε εξυψώνει”, μονολογεί.  

Το θέμα της όμως δεν είναι ο έρωτας αλλά τα δύσκολα.
Ήξερε ότι σήμερα θα πάρει τις απαντήσεις που περίμενε.
Δεν είχε αγωνία.
Το πρόβλημά της το ξέρει και οι απαντήσεις αυτές ήταν ένα βήμα πιο κοντά στη λύση. 
Αυτή την πολυπόθητη λύση.
Κάποιος ή κάτι όμως είχε άλλα σχέδια. Κάποιοι το λένε θεό. Κάποιοι μοίρα.
Εκείνη δεν πιστεύει σε κανένα από τα δύο. 
Πιστεύει στις επιλογές.
Στις κληρονομικές καταβολές, στο περιβάλλον που μεγαλώνει και αναπτύσσεται κανείς. 
Στο πως επιλέγει να χειρίζεται τη ζωή του και να διαθέτει το σώμα του.
Έτσι, γνωρίζοντας τις δυνατότητες και τις αδυναμίες της, ήταν σίγουρη για το αποτέλεσμα.
Έκανε ένα μικρό λάθος στους υπολογισμούς της. Ξαφνιάστηκε.
Ήταν κάτι που δεν περίμενε που αντί να δίνει τη λύση, περιπλέκει ακόμα πιο πολύ την κατάσταση.
Μάθημα ζωής αυτό. Mην προδικάζεις απαντήσεις πριν τις λάβεις πραγματικά.
Πρέπει να περιμένει, πάλι. 
Ως την επόμενη φορά που θα πάρει τις επόμενες απαντήσεις στα χέρια της. 
Και τότε, μαζί με όλες τις απαντήσεις μαζεμένες, να καταστρώσει το σχέδιο που θα οδηγήσει στην οριστική λύση.
Αν οι προηγούμενοι μήνες της φάνηκαν σκληροί, μάλλον φταίνε οι λάθος υπολογισμοί. 
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Μια λέξη της έχει κολλήσει όλη την ημέρα στο νου και την έγραψε στο χέρι της για να τη θυμάται.
 
Δύναμη.



Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας





Ξάπλωσε, μη φοβάσαι. Κλείσε τα μάτια σου. 
Ούτως ή άλλως δε θα βλέπεις τίποτα άλλο παρά μόνο ένα λευκό ταβάνι λίγο πάνω από τη μύτη σου.
Κλείσε τα μάτια σου και ονειρέψου άλλους τόπους, άλλες στιγμές.

Χαλάρωσε. Δεν έχει νόημα να αγχώνεσαι ούτε να γεμίζεις το κεφάλι σου με ανούσιες ή αρνητικές σκέψεις.
Φαντάσου ότι είσαι στη θάλασσα και επιπλέεις πάνω στο νερό,ανάλαφρη.
Ότι ακούς μόνο τον ήχο των κυμάτων που σκάνε στην ακτή και αισθάνεσαι το απαλό αεράκι στο πρόσωπό σου.

Μη δίνεις σημασία στον εκκωφαντικό θόρυβο που επαναλαμβάνεται με ρυθμό, σαν ριπές  όπλων ή γρήγορο βηματισμό στρατιωτών ή σειρήνες που ουρλιάζουν.
Πες ότι είναι το τραγούδι των Σειρήνων που άκουγε ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του. Μην το αφήσεις να σε μαγέψει γιατί θα σε βυθίσει στα Τάρταρα.

Δεν αργεί, κάνε υπομονή λίγο ακόμα. Η λύση είναι κοντά.

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Αλλά-Ζω



Πρώτη Νοέμβρη.

Η φύση αλλάζει, προετοιμάζεται για τον επικείμενο χειμώνα.

Η βραδινή δροσιά των προηγούμενων ημερών έχει δώσει τη θέση της στην αισθητή ψύχρα που συνοδεύεται από υγρασία.

Τα σύννεφα ορατά πλέον καθημερινά στον ουρανό προμηνύουν τη βροχή.

Ο ήλιος παίζει κρυφτό μαζί τους. Πότε ξεπροβάλει διαπερνώντας τα, ρίχνοντας δεσμίδες φωτός στη γη και πότε να κρύβεται ολότελα πίσω τους.

Κυκλοθυμία. Λες και ο καιρός εναρμονίζεται με τα συναισθήματά της.

Μια παραδοχή την βάζει σε σκέψεις.

“Δεν είμαι καλά. Αυτό όμως οφείλεται στο ότι πρέπει να αλλάξω και οι αλλαγές τουλάχιστον για μένα είναι δύσκολες.”

“Για όλους”, απαντά, “και αρκετά επίπονες και χρονοβόρες.”

Υπάρχουν χρονικές στιγμές στη ζωή μας που αναγκαζόμαστε εκ των πραγμάτων ν’ αλλάξουμε τρόπο ζωής, σκέψης ή πράξης.

Μια τέτοια “στιγμή” ή συγκυρία είναι αυτή που βιώνουμε.

Κρίση την είπαν.

Όπως η φύση αλλάζει για να υποδεχτεί μια πιο σκληρή εποχή όπως είναι αυτή του χειμώνα, για να μπορέσει να επιβιώσει και στη συνέχεια ν’ ανθίσει και να καρπίσει, έτσι κι εμείς καλούμαστε να αλλάξουμε.

Η διαδικασία δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Είναι όμως αναγκαία. Για να προχωρήσουμε. Για ν’ ανθίσουμε.

Για να ζήσουμε και όχι απλώς να επιβιώσουμε.
 
Τέτοιες χρονικές συγκυρίες μεταμορφώνουν κι εκείνη, την αλλάζουν.  Με νύχια και με δόντια παλεύει ν αγγίξει την αλλαγή που προσδοκά. Τι κι αν η αλλαγή αυτή είναι δύσκολη, επίπονη ή χρονοβόρα.


Σημασία έχει να μη μένει κανείς στάσιμος.