Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Αυτό είναι ένα ποίημα

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι γραπτή απόδειξη των τειχών γύρω μας
Εκατομμύρια ανθρωπάκια καλοκουρδισμένα
Υστερία, κινητικότητα
Σκόρπια πλεϊμομπίλ σε παιδικά δωμάτια
Απραξία, στασιμότητα

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι η κραυγή της σιωπής που κάνει κρότο
Κούφια λόγια αντιλαλούν στα τείχη
Αυτιά κλειστά, καρδιές σπασμένες
Μυαλά με ομπρέλα και κορδέλα
Φιγούρα, μόστρα χωρίς ουσία και νόημα

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι το χάδι που κυλά σ ένα τρεμάμενο κορμί
Μάτια και χέρια δεμένα
Φιλιά δοσμένα, χείλη δαγκωμένα
Γλώσσα που βιώνει κάθε πόθο, κάθε χυμό
Νύχια που αφήνουν σημάδια ηδονής

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι το μεθυστικό τραγούδι της Σειρήνας
που δεν άκουσες ακόμα, που περιμένεις χρόνια
Ο ψίθυρος του ανέμου που φλερτάρει με τα φύλλα των δέντρων
Oι σκόρπιες νότες που βγαίνουν απ το ανοιχτό παράθυρο
O χτύπος της καρδιάς μου όταν είσαι πλάι μου

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Μαθήματα εκτός ύλης



 
















Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου έκαναν δώρο ένα βιβλίο.
 Ήμουν οκτώ χρονών.
Η δασκάλα μου  είχε έρθει να με επισκεφτεί μιας και έλειπα αρκετό καιρό από το σχολείο λόγω ενός προβλήματος υγείας που είχα.
Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. 
Οι μονότονες ώρες στο κρεβάτι ξαπλωμένη χρωματίστηκαν με μιας.
Ήρωες ξεπήδησαν από τις σελίδες του για να μου κρατήσουν συντροφιά εκείνες τις ανυπόφορα βαρετές μέρες που έπρεπε να κάθομαι μέσα στο σπίτι ενώ έξω η φύση έσφυζε από ζωή.
Σε όλους αρέσει να παίρνουν δώρα. Πόσο μάλλον ένα βιβλίο από μια δασκάλα.
 
Άκρως χειμωνιάτικο το σκηνικό σήμερα. Κρύο, μουντάδα, υγρασία.
Η πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι με θέλγει και η συντροφιά ενός βιβλίου εντείνει την ανάγκη μου για ζεστασιά ψυχή τε και σώματι. 
Το κουδούνι χτυπάει και ο ταχυδρόμους μου παραδίδει έναν μικρό φάκελο.
Κοιτώντας τον αποστολέα, το χαμόγελο πλατύ πλατύ ζωγραφίζεται στα χείλη μου.
Δώρο από μια δασκάλα, σκέφτηκα.

Το περίμενα αυτό το βιβλίο, από τη στιγμή που έμαθα ότι είναι υπό έκδοση. 




Δεν είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη θεατρική παράσταση στο μέγαρο Υπατία όταν η αγαπημένη μου Άννα Κουρουπού ερμήνευσε με μεγάλη επιτυχία το ρόλο της καθηγήτριας που παραδίδει «Μαθήματα εκτός ύλης».




Περίμενα ένα βιβλίο σε μικρή συσκευασία σαν τα ακριβά αρώματα που βρίσκονται σε μικρά μπουκαλάκια, όπως χαρακτηριστικά είπε η συγγραφέας του.
Ποιος δε θα ήθελε να πάρει μαθήματα ζωής σε λίγες μόνο σελίδες;
 
Τοποθετώ το φάκελο στο τραπεζάκι δίπλα στην πολυθρόνα για την ώρα εκείνη που η ησυχία πέφτει στο σπίτι και το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος του ξύλου που καίγεται.


Τότε, κάθομαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα μου, σκίζω με προσοχή το φάκελο και παίρνω στα χέρια μου το μικρό σε μέγεθος βιβλίο με το μεγάλο σε αξία περιεχόμενο.

Η αφιέρωση στο εσώφυλλο με τιμά και με συγκινεί.
« Στη Νάνσυ που εύχομαι να συμπορευόμαστε για πολύ καιρό σε εκτός ύλης διαδρομές. Με αγάπη Σήλια. Δεκέμβρης 2012.»
 
Το ταξίδι ξεκινά και τα μαθήματα ξεδιπλώνονται ένα ένα.
 
Μύστης η Σήλια Νικολαΐδου. 

Μαθήματα εκτός ύλης. 

Μονόλογος θεατρικός.
 


 Δέκα μαθήματα αποστάγματα σοφίας από έναν γλυκό άνθρωπο που μοιράζεται μαθήματα ζωής σ ένα μονόλογο που ασυναίσθητα παίρνεις μέρος μετατρέποντας τον σε διάλογο. 

Οδηγίες, κανόνες, ασκήσεις που σκοπό έχουν να εμφυσήσουν συνειδητότητα σε κάθε δραστηριότητα της ζωής. 

Τα μαθήματα 5 και 10 με ξέσκισαν…

Μην περιμένετε να μοιραστώ μαζί σας, μέσα από αυτό το γραπτό, το περιεχόμενό του.   
Σας προτρέπω όμως, να ψάξετε αυτό το μικρό σε μέγεθος βιβλίο με το μεγάλης αξίας περιεχόμενο. 
Ο σκοπός του συγκεκριμένου δεν είναι η διαφήμιση. 

Αποτελεί ένα ελάχιστο ευχαριστώ για ένα τόσο αξιόλογο χριστουγεννιάτικο δώρο.


Σήλια Νικολαΐδου, Μαθήματα εκτός ύλης, θεατρικός μονόλογος, εκδόσεις οσελότος
















Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Καπιταλιστικά Παραμύθια





Γιορτές έρχονται.
Ευκαιρία για ξέφρενο καταναλωτισμό και εμπορευματοποίηση των πάντων.
Άλλωστε, πλέον όλα πουλιούνται και αγοράζονται με τον πιο αισχρό τρόπο.
Η χαρά και τα χριστουγεννιάτικα όνειρα προσφέρονται με το αζημίωτο και μάλιστα έναντι αδρής αμοιβής στους χώρους των χριστουγεννιάτικων χωριών – παζαριών – πανηγυριών  - αγορών. 



Όλοι είναι ευτυχισμένοι επειδή αγοράζουν.
Στολίδια, παιχνίδια, γλυκά, καραμέλες, γλειφιτζούρια, σοκολάτες και κάθε είδους λιχουδιά.
Κι αυτοί που δεν έχουν τα χρήματα ν αγοράσουν είναι δυστυχισμένοι(;).
Μόνο εκείνοι που βρίσκουν την ευτυχία μέσα από το χρήμα.
Που νομίζουν ότι ξοδεύοντας χρήματα αγοράζοντας, γεμίζοντας πράγματα τις σακούλες τους, θα βρουν το πνεύμα των γιορτών. Θα αισθανθούν όμορφα.  
 
Είχα την ατυχία να βρεθώ σ ένα τέτοιο χώρο που πουλάει το παραμύθι με την οκά.

Τα είχε όλα.
Τον ψεύτικο Αϊ Βασίλη που έβγαζε φωτογραφίες με τα παιδάκια όπως βλέπουμε στις ταινίες αμερικανικής παραγωγής. Πολλοί συνωστίστηκαν για να βγάλουν μια τέτοια φωτογραφία. Μια μαμά μάλιστα, επέπληξε το παιδί της που φοβήθηκε τον άγνωστο με τα μούσια και δεν ήθελε να βγει φωτογραφία μαζί του.
Είχε καρουζελ, παγοδρόμιο.
Είχε ξύλινα περίπτερα που πουλούσαν κάθε λογής στολίδι.

Σκοπός η τόνωση της τοπικής αγοράς. 
Η δημιουργία πόλου έλξης τουριστών με το σωστό δόλωμα. Τα παιδικά όνειρα.
Ήταν όμως και πολυεθνικές εκεί.
Αλλά και οργανισμοί, όμιλοι και αλυσίδες.
Αλλά και οι εθελοντές που έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό για να κερδίσουν ίσως μια θέση(;).
Το παραμύθι καλοστημένο για όποιον το μασάει.
 
Όμως, τα περισσότερα παιδιά δεν πέρασαν καλά.
Όχι γιατί οι γονείς τους δεν είχαν τα χρήματα να ικανοποιήσουν κάθε αγοραστική τους επιθυμία.
Αλλά γιατί βαρέθηκαν. 
Γιατί οι λιγοστές δραστηριότητες γι αυτά, εκτός του ότι δεν ήταν ενδιαφέρουσες,  δεν ήταν και αρκετές λόγω επισκεψιμότητας. 
Ούτε ένα θεατρικό, ένα ομαδικό παιχνίδι, ένα παραμύθι, ένα δρώμενο τελοσπάντων που θα τους τραβούσε την προσοχή.
Βλέπετε τα μικρά παιδιά, συνήθως, δεν ενθουσιάζονται από το γεγονός ότι μια δήθεν δημοφιλής τραγουδίστρια θα επισκεφτεί το χώρο κάποια στιγμή για τα γυρίσματα εκπομπής ιδιωτικού καναλιού.
Αν λοιπόν σκέφτεστε να επισκεφτείτε έναν τέτοιο χώρο, ξανασκεφτείτε το.
Μόνο ως τοπίο άξιζε για τα δικά μου μάτια. 
Δεν έγινα ούτε πιο ευτυχισμένη ούτε πιο δυστυχισμένη επειδή τον επισκέφτηκα.

Devon Graves acoustic live @Drugstore, Παρασκευή 7 Δεκέμβρη 2012








Αρκετές φορές και τα παραδείγματα πλείστα, οι ερμηνευτές δεν σέβονται το κοινό που τους εξυψώνει. Ακυρώνουν συναυλίες την τελευταία στιγμή χωρίς σοβαρό λόγο ή η εμφάνισή τους στη σκηνή μοιάζει με βροχή διαττόντων αστέρων που όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες, καίγονται εξαιτίας της τριβής με την ατμόσφαιρα μέσα σε δευτερόλεπτα.

Οι πόρτες άνοιξαν στις οκτώ και μισή και εγώ ήμουν εγγλέζα στο ραντεβού μου. 
Είχε και σκαμπό να κάτσω. Τέλεια. 
Η προσέλευση λιγοστή. Περίπου πενήντα άτομα μαζεύτηκαν στο μικρό Drugstore την Παρασκευή στις 7 του Δεκέμβρη. 
Γύρω στις δέκα και μισή ήρθε και ο Devon Graves aka Buddy Lackey.
Σχεδόν αμέσως έπιασε την κιθάρα του και ξεκίνησε ένα μελωδικό ταξίδι 2 ωρών και βάλε. Ερμήνευσε κομμάτια των Dead Soul Tribe, όπως τα Time, Just Like A Timepiece, Spiders And Flies, Black Smoke& Mirrors τα οποία είναι και τα αγαπημένα μου. Ιδιαίτερα το τελευταίο. 
Σίγουρα ξεχνάω αρκετά, αλλά είμαι σίγουρη ότι κάπου θα βρείτε την setlist από κάποιο έγκριτο site που θα ανεβάσει report για τη συγκεκριμένη εμφάνιση.
Aπό τον προσωπικό του δίσκo, ερμήνευσε το Wind song και ένα άλλο που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. 
Δεν θα μπορούσε φυσικά να μην πει και κομμάτια από τους Psychotic Waltz. My grave, Drift, Hanging on a string σε υπέροχη εκτέλεση.  
Η απογείωση για μένα ήρθε όταν έκανε ιδιαίτερη μνεία στον Dio και ερμήνευσε το Catch the Rainbow και στο καπάκι το I Remember από τους Psychotic Waltz
Επίσης, το "μενού" περιείχε αρκετά cover κομμάτια όπως την ερμηνεία του Space Oddity του David Bowie, το Imagine του John Lennon, το Hotel California, το Aqualung από τους Jethro Tull και το I Never Cry από Alice Cooper που λάτρεψα ιδιαίτερα.
Φάνηκε ο επαγγελματισμός του. Ήταν εμφανέστατα πολύ καλά προετοιμασμένος. 
Κατά τη διάρκεια του live, μίλησε και συνομίλησε αρκετά. Προσωπικά  η "πολυλογία" του δεν με κούρασε. Το αντίθετο. Μοιράστηκε πράγματα μαζί μας, από τις προσωπικές του ανησυχίες όσον αφορά τις θρησκείες, την οικονομική κρίση που βιώνουμε, μέχρι τον βρώμικο κόσμο των δισκογραφικών εταιρειών. 
Ήταν άμεσος, προσιτός, ανθρώπινος.
Τέτοια μικρά live έχουν και τα καλά τους. 
Είχα την τύχη να μοιραστώ μαζί του εκτός από τη φιλική συζήτηση και δυο καραφάκια ρακόμελο, το οποίο του σύστησα για τον πονόλαιμο, μιας και το κατάστημα δεν διέθετε Jaggermeister.
Τελικός απολογισμός: μια υπέροχη μελωδική βραδιά.

ΥΓ1. Τον είχα σε εκτίμηση αλλά τον λάτρεψα επειδή δεν έχει καβαλήσει καλάμι και δεν μου γκρέμισε το μύθο. Τον ευχαριστώ γι αυτό. 

ΥΓ2. Θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης το φίλο μου από τη Θεσσαλονίκη που δεν άνοιξε το στόμα του, αν και πολύ θα το ήθελε, να με προϊδεάσει γι αυτό που θ άκουγα.





Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Μικρές ιστορίες ταξιδιωτικής τρέλας

Μέρος α' 


Αμαξοστοιχία 501, βαγόνι 5 (τελικά), θέση 46

 

Συνεπιβάτης, εντελώς φαλακρός και ώριμος “κύριος”, ετών εξηνταφεύγα, με συνεχής διάθεση αυτοπροβολής και εντυπωσιασμού. 
Σταυροκόπημα ανά δεκάλεπτο τουλάχιστον απαραίτητο. 
Απλοχεράκιας, γλίτσας, ξερόλας με γνωριμίες και πείρα από τη ζωή, έχον έτοιμες κάρτες τυπωμένες με όνομα-τηλέφωνο, επιφανής δήθεν στέλεχος δημοσίας υπηρεσίας (διευθυντής ΔΟΥ), έτοιμος να πραγματοποιήσει κάθε σου επιθυμία.
Για μαλάκες ψάχνει;


Μέρος β' 

 

Αμαξοστοιχία 52, βαγόνι 4 (το σωστό αυτή την φορά), θέση 36 


Εθνικο-πατριό-φρον, θήλυ, ετών εβδομηνταφεύγα επιδίδεται σε μενεγακη-στεφανιδου-πανια-λαζοπουλικό παραλλήρημα άνευ προηγουμένου εκφράζοντας ανοιχτά και φωναχτά τις πολιτικά ηλίθιες απόψεις της- είκοσι χρόνια σκουπίδια ιδιωτικής τηλεόρασης, επί τέσσερις συναπτές ώρες.  

Killer ατάκες, συνοδεία σταυροκοπήματος και απαπα, που θα έκαναν και κάθε τέρας ψυχραιμίας να την πιάσει απ το λαιμό (τουλάχιστον), παρατίθενται παρακάτω:
 
1. Οι μετανάστες, οι μαύροι και οι βρωμιάρες/ηδες, οι Βουλγάρες μας κλέβουν τις δουλειές.
(Πας μη Έλλην, βάρβαρος.)
2. Οι Τούρκοι δεν είναι φίλοι μας.
(Ούτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;)
3. Είναι όλοι κλέφτες.
(ΟΛΟΙ.)
4. Να βρεθεί κάποιος να τους κρεμάσει στην Ομόνοια ανάποδα τσίτσιδους (όλους αυτούς τους κλέφτες πολιτικούς) και να τους χτυπάει με αλογίσιο βούρδουλα στα αχαμνά.
(Σαδομαζοχιστικές τάσεις έκδηλες.)
5. Εμείς τα βο(κ)λεψαμε κουτσά στραβά. Πως θα τα βο(κ)λέψουν τα παιδιά μας;
6. Ε ρε να με κάνανε εμένα μια μέρα πρωθυπουργό να τους δείξω εγώ.
(Α λα Προύσαλης)
7. Ξεράδια ξέρουν. 
(Πάσχουσα από ξερολα-ίαση.)
8. Οι Γερμανοί φταίνε. Θέλουν να μας κάνουν δούλους.
(Πάντα οι άλλοι.)
9. Κάποτε, υπήρχαν παλικάρια που πολέμησαν για την πατρίδα. Σήμερα δεν υπάρχουν άντρες μ αρχίδια αλλά αρχίδια άντρες.
(Σαφής επηρεασμός από τα stickers for the masses.)
10. Άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι. Ν απολυθούν όλοι. 
(Μεγκλα-τιβι.)


Ατάκα Νο 11: Να φύγουν όλοι οι βρωμιάρηδες από τον τόπος μας.
  
(Ε, δεν άντεξα.
Μεταξύ άλλων, ξεστόμισα.
Ποιος τόπος σου; Δυο μέτρα γης θα πάρεις κι αυτά δανεικά θα είναι μέχρι να σε καταπιεί το χωνευτήρι.

Προκλήθηκε νέο παραλλήρημα με υβριστικούς χαρακτηρισμούς και πιθανότατα αγγειακό εγκεφαλικό επισόδειο.
 
Είχα γίνει καπνός.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Περί απατεώνων και άλλων σιχαμάτων



Ο λύκος, λένε, στην αναμπουμπούλα χαίρεται. 

Και ποια καλύτερη αναμπουμπούλα από την οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια;
Η ερώτηση είναι καθαρά ρητορική. Την απάντηση όλοι την ξέρουμε. 

Σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς λοιπόν, απατεώνες και σιχάματα παντός είδους (που από δω και στο εξής θα αναφέρονται ως θύτες ή λύκοι) βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν ανθρώπους (θύματα ή θηράματα) που δεν είναι χαζοί, ούτε αθώοι ή αφελείς. 
Απλώς, δεν έχουν τη διαστροφή στο αίμα τους και δεν ζουν τη ζωή τους πατώντας επί πτωμάτων για να αναδειχθούν. Δεν “δαγκώνουν” τους ανθρώπους ζητώντας δανεικά και αγύριστα.

Τέτοιους λύκους συναντάς πλέον συχνά πυκνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μιας και η ανωνυμία που σου προσφέρει το διαδίκτυο, είναι ιδανική για το στήσιμο της κομπίνας του δαγκώματος.
Πουλάνε αέρα και μούρη για να προσελκύσουν τα επικείμενα θύματά τους, που συνήθως είναι γυναίκες, είτε μόνες, είτε χωρισμένες. 
Τότε οι λύκοι ή οι λύκαινες, το παίζουν “ταπεινοί και καταφρονεμένοι” και ζητούν τα χρήματα να καλύψουν πάγιές τους ανάγκες. “Χρωστάω νοίκια, θα μου κόψουν το ρεύμα, θα με κλείσουν μέσα”, είναι μερικές από τις χαρακτηριστικές ατάκες που χρησιμοποιούν. 
Έχουν φροντίσει ν αναπτύξουν υποτυπώδεις σχέσεις με τα θηράματά τους, ώστε να γίνουν πιστευτά τα όσα λένε. Και φυσικά ορκίζονται ότι θα επιστρέψουν τα χρήματα, μιας και περιμένουν κάτι καθυστερούμενα. 
Τελικά, όσο τα είδαμε όλοι εμείς τα χρήματα αυτά, άλλο τόσο τα είδαν και τα θηράματα. 

Άλλες πάλι φορές, προκαλούν τη λύπη, τον οίκτο και ποντάρουν στα αισθήματα φιλανθρωπίας των θηραμάτων ή στα αισθήματα αλληλεγγύης πάνω σε προβλήματα υγείας όχι δικά τους, μιας και εκείνοι είναι large τύποι, αλλά ανθρώπων υποτίθεται δικών τους.
“Πεθαίνει από ώρα σε ώρα, χρειάζονται πολλά χρήματα για να πάει στο εξωτερικό να χειρουργηθεί, είναι νέος άνθρωπος, είναι κρίμα” μερικές από τις ατάκες στην προκειμένη περίπτωση.  
Με τη δικαιολογία πάντα ότι έχουν μεν οι ίδιοι χρήματα στην τράπεζα αλλά τα έχουν κλειστά, δανείζονται χρήματα τα οποία ουδέποτε επιστρέφουν και γίνονται Λούης.

Εν τω μεταξύ, το ψέμα πάει σύννεφο.

Στις περιπτώσεις που ο θύτης είναι αρσενικό, πουλάει και έρωτα για να μπορέσει να σιγουρέψει το δάγκωμα και στη συνέχεια να πάρει το χρήμα και να γίνει καπνός. 
Θυμάμαι χαρακτηριστικά παραδείγματα στον ελληνικό κινηματογράφο τέτοιων νέων που δάγκωναν το κομπόδεμα “αθώων και τίμιων” κορασίδων και την έκαναν για την Αυστραλία ή την Λατινική Αμερική. Αν ο θύτης ήταν γυναίκα, έτρωγε και έπινε εις υγεία του κορόιδου από το οποίο δάγκωσε τα δανεικά και αγύριστα. 

Για να επανέλθουμε στο σήμερα και στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, που όπως φαίνεται τελικά καθόλου εικονική δεν είναι, έχουν τέτοιο θράσος οι θύτες, που αν τολμήσεις και διαμαρτυρηθείς ή ζητήσεις τα χρήματά σου - διότι ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται και κάποια στιγμή αποκαλύπτεται η φούσκα τους - σε ξεφωνίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Έτσι, πολλά θύματα, επιλέγουν να θάψουν το πάθημά τους, για να μην μπλέξουν με “κακοποιά στοιχεία”, να μην γίνουν ρεζίλι, ή από φόβο μήπως οι θύτες είναι μέλη σπείρας που το χουν σύστημα το δάγκωμα και υπάρξουν σοβαρότερες απειλές. 

Κι εκεί βρίσκουν και πατάνε πάλι τέτοιοι υπάνθρωποι, διότι ούτε στο ανθρώπινο είδος κατατάσσονται, σ αυτό που όλοι ανήκουμε υποτίθεται. 
Ούτε, όμως, σ’ αυτό του ζωικού βασιλείου.

Προσοχή λοιπόν σε όλους μας. 
Ας έχουμε τα μάτια μας ορθάνοιχτα και τις καρδιές μας οχυρωμένες, όχι κλειστές. 
Α, και μακριά από τέτοια αρπακτικά.


Ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων από τους συμπαθέστατους λύκους για την χρησιμοποίηση τους στην ανωτέρω παρομοίωση.