Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Η διαφορά μας είναι ότι "εσύ" βλέπεις λαθρομετανάστες ενώ "εγώ" βλέπω ανθρώπους.




Δεν είμαι σίγουρη αν έχεις προσπαθήσει ποτέ να μπεις στη θέση του Άλλου.
Είμαι σίγουρη ότι πολλές φορές έχεις πει Αν ήμουν στη θέση του, θα θα θα... 
Έχεις ξεστομίσει βαρύγδουπα λόγια του τύπου «Ας καθόταν στη χώρα του» ή «Να πάει από κει που ήρθε» για αυτόν τον «κακό» Άλλο, την ώρα που συνάνθρωποί σου συν-Έλληνες, έχουν πάρει το δρόμο της ξενιτιάς όχι τώρα μόνο, αλλά πολλές φορές στο παρελθόν  και βρίσκονται διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο.
Σε προκαλώ, λοιπόν να μπεις στη θέση του Άλλου.
Αυτού του Άλλου που του 'χεις φορτώσει όλα τα δεινά της ζωής σου γιατί είναι πιο εύκολο να τα φορτώνεις αλλού.
Στη θέση του Άλλου από την Ινδία, το Ιράν, το Πακιστάν, την Τανζανία, τη Συρία λόγου χάρη, να κάνεις ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων - κατά τη διάρκεια του οποίου μπορεί και να μη βγεις ζωντανός και να καταλήξεις σε κάποιον υγρό τάφο - για μια καλύτερη ζωή θέλοντας να περάσεις από μια χώρα για να βρεις την τύχη σου σε κάποια άλλη και ξέμεινες (sic!).
Να εργαστείς ως βοσκός σε κάποιο αφεντικό το οποίο ενώ σου χρωστάει τα μαλλιοκέφαλα των εριφίων του σε μεροκάματα, σε καρφώνει στους μπάτσους γιατί είσαι λαθρομετανάστης.
Είσαι ο Άλλος, ο «χωρίς χαρτιά», της γης ο κολασμένος.  
Προσπάθησε να καταλάβεις  για ποιο λόγο θέλουν να σου κάνουν το βίο αβίωτο στα κέντρα κράτησής σου (sic!) και στον κάνουν.
Να στοιβάζεσαι σε κελιά κάτω από συνθήκες απάνθρωπες την ώρα που περιμένεις να περάσει ο χρόνος που απαιτείται για να γίνει η ταυτοποίησή σου από την χώρα από την οποία έφυγες για να γλιτώσεις, για να σε ξαποστείλουν πάλι εκεί.
Χωρίς χαρτιά και χωρίς χρήματα να αιτείσαι πολιτικό άσυλο και να περιμένεις να εξεταστεί η υπόθεσή σου ανάμεσα στις υποθέσεις χιλιάδων άλλων. Υποθέσεις, αριθμοί, ζωές.
Προσπάθησε να συνεννοηθείς σε μια ξένη χώρα, σε μια ξένη γλώσσα, να σου φέρνουν χαρτιά μπροστά σου να υπογράψεις χωρίς να καταλαβαίνεις τι υπογράφεις, να μην υπάρχει άνθρωπος να συνεννοηθείς μαζί του για να καταλάβεις για ποιο λόγο σε κρατάνε ή για πόσο θα σε κρατάνε και η ζωή σου χάνεται σ ένα κελί.
Η ζωή σου χάνεται στο μεσοδιάστημα που χρειάζεται για να γυρίσει ένα κρατικό γραφειοκρατικό γρανάζι του σάπιου αστικού συστήματος.
Η ζωή σου χάνεται σαν τους κόκκους της άμμου μέσα απ τα χέρια σου την ώρα που κάποιοι άλλοι παίζουν παιχνίδια εξουσίας στην πλάτη σου.

Σταμάτα μια ηλιόλουστη στιγμή χειμωνιάτικου μεσημεριού στη μέση του δρόμου, με τον ήλιο να σου χαϊδεύει τα μάγουλα και μπες στη θέση αυτού του Άλλου... αν τολμάς. 


Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Περιμένοντας το βοσκό: επικαιροποιημένο




Πέρσι  για τη διπλή αναμέτρηση των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου το ’12 έγραφα τα παρακάτω.

Η όλη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τον τελευταίο διάστημα μου θυμίζει χαρακτηριστικά το θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, «Περιμένοντας τον Γκοντό». Θέατρο του παραλόγου.

Όλοι περιμένουμε την άφιξη μιας υπερβατικής φιγούρας που θα μας σώσει από την χρεοκοπία, την κατάρρευση και όλα τ’ άλλα δεινά που συνεπάγεται (;) όλο αυτό, αλλά δεν έρχεται ποτέ.
Αυτή η τάση φαίνεται στο γεγονός ότι εκφύονται από το πουθενά και συνεχώς κόμματα-κινήματα-κινήσεις. Αυτό δεν είναι κακό στο όνομα του πλουραλισμού. Είναι κακό όταν όλοι αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι εθνοσωτήρες από το πουθενά ή από τα προϋπάρχοντα διαλυμένα κόμματα, δημιουργούν κινήματα ως άλλοι βοσκοί, θέλοντας να μαζέψουν τα πρόβατα στη στάνη.

Τα πρόβατα, βλέποντας ότι τους επαγγελματίες του είδους πολιτικούς τους οποίους  πια δεν τους νοιάζει γιατί έχουν εδραιωθεί - ή έτσι νόμιζαν - πριν λίγους μόνο μήνες και απλά βγαίνουν στο βήμα για να «κυβερνήσουν» με το αληθινό τους πρόσωπο, νομίζουν ότι επιλέγοντας διαφορετικό βοσκό κάτι θ’ αλλάξει.

Είναι και οι άλλοι, οι άσπιλοι και αμόλυντοι πολιτικοί που διατείνονται ότι δεν είναι επαγγελματίες  αλλά εποφθαλμιούν να γίνουν (διότι είναι πολλά τα λεφτά) αγωνιώντας για τον ίδιο ακριβώς λόγο: την πολυπόθητη θεσούλα του βοσκού, τη νομιμοποίηση μέσω της βουλευτικής ιδιότητας.

Είναι και οι άλλοι, οι πατριώτες του κώλου, οι νοσταλγοί του Αδόλφου, που βρήκαν πρόσφορο έδαφος να φυτρώσουν σα ζιζάνια εκεί που δεν τους σπέρνουν. Αυτοί που οι ανεγκέφαλοι μικροαστοί πανικόβλητοι ψήφισαν για να τους σώσουν από τους κακούς μετανάστες, για να ρίξουν λίγο ξύλο στους κακούς επαγγελματίες πολιτικούς, για να το παίζουν τσαμπουκάδες εκεί που οι άλλοι είναι κότες.

Aν νομίζουμε δε ότι οι επαγγελματίες, οι άσπιλοι κι αμόλυντοι, οι τσαμπουκάδες θα συμπράξουν με γνώμονα το γενικό καλό, το δικός μας καλό – μου θυμίζει έντονα το “σε βομβαρδίζω για να σε σώσω” – πλανόμαστε πλάνην οικτρά.

Όσο θα συνεχίζουμε να ρίχνουμε το φακελάκι στην κάλπη, αναζητώντας ηγέτες  – πέρα από τον εαυτό μας – να μας σώσουν αντί ν’ αλλάξουμε, είμαστε καταδικασμένοι.

Όπως οι  Βλαντιμίρ και Εστραγκόν περιμένουν μάταια κάτι που δεν έρχεται και τελικά αποφασίζουν ν’ αυτοκτονήσουν αλλά αποτυγχάνουν, έτσι κι εμείς περιμένουμε τους σωτήρες να μας σώσουν από το γκρεμό ή το ρέμα, και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή.
                                                                                                                                                            
Τα πράγματα δεν αλλάζουν αν πολεμάμε με την υπάρχουσα πραγματικότητα.
Για ν’ αλλάξουμε κάτι, πρέπει να χτίσουμε ένα νέο μοντέλο που θέτει το υπάρχων σε αχρηστία, κι όχι να περιμένουμε να επιλέξουμε τον επόμενο βοσκό να μας μαζέψει.

Επειδή τελευταία πολύς λόγος γίνεται για εκλογές και όλο δημοσκοπήσεις ξεπηδούν που αναδεικνύουν το ένα ή το άλλο κόμμα «νικητή» ανέσυρα επί τη ευκαιρία το γραπτό ως τροφή για σκέψη. Η προσπάθεια διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης με δεξιό η αριστερό πρόσημο στο ήδη υπάρχων χρεοκοπημένο σύστημα  αποτελεί φενάκη.

Μετά από ενάμιση χρόνο περίπου η ανάγκη της ανοικοδόμησης ενός νέου κόσμου που θέτει το υπάρχων χρεοκοπημένο μοντέλο όχι μόνο σε αχρηστία, αλλά στον Καιάδα της ιστορίας παραμένει επιτακτική.


Οι συνειδήσεις μπορεί να μην είναι ελαστικές και να αλλάζουν δύσκολα.
Μπορεί εκείνος που μέχρι πρότινος είχε συνηθίσει ν αναθέτει τη ζωή του στα χέρια των αντιπροσώπων του δύσκολα να επωμίζεται την ευθύνη της ανάληψης της τύχης του. 

Όμως η επιτακτικότητα της ίδιας της ανάγκης θα αυξήσει και τον αριθμό αλλά και θα συντομεύσει το χρόνο.



Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Ο χειμώνας ήρθε



Δεκέμβρης. 
Πρώτος μήνας του χειμώνα τυπικά και ουσιαστικά μιας και ο χειμώνας έχει κάνει ήδη αισθητή την παρουσία του. 
Κάποιοι σκέφτονται χιόνια, κρύο, χειμερινό σκηνικό και χαίρονται γιατί αγαπούν τη συγκεκριμένη εποχή. 
Κάποιοι άλλοι ονειρεύονται χειμερινές διακοπές, φαγοπότι, γιορτές, καλοπέραση, οικογενειακές στιγμές.  Χριστούγεννα στο Παρίσι, πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη. 
Τα παιδιά παρακαλάνε να ρθει το χιόνι για να χάσουν μέρες σχολείου, να παρατείνουν τις επικείμενες διακοπές των γιορτών.


Τα παιδιά δεν μπορεί να τα κατηγορήσει κανείς για απερισκεψία ή αναισθησία. Η αθωώτητα, η αφέλεια είναι μέρος της παιδικότητας. 
Μιλάνε για το  χιόνι και αστράφτουν τα μάτια τους  από τη χαρά στη θέα των πρώτων λευκών νιφάδων να αιωρούνται στον αέρα. 
Φτιάχνουν σενάρια στο μυαλουδάκι τους για χιονοπόλεμους, χιονάθρωπους, παιχνίδι με το χιόνι και συ ακούγοντάς τα χαμογελάς απ έξω σου για να μην τα κακοκαρδίσεις κι από μέσα σου κλαις. 

Κλαις και καταλήγεις ότι πια μισείς το κρύο και το χιόνι. 
Απεύχεσαι να δεις αυτές τις όμορφες λευκές νιφάδες να αιωρούνται στον αέρα που τόσο αδυμονούσες ν αντικρίσεις ως παιδί. 
Απεύχεσαι να περπατήσεις στο λευκό σεντόνι πρώτος αφήνοντας τα δικά σου χνάρια πάνω του. 
Να νιώσεις αυτή την υπέροχη σιωπή γύρω σου όταν πέφτει το χιόνι. 

Το μισείς, όταν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να το αισθάνεται κανείς ως επιλογή.
Όταν το κρύο είναι αναπόσταστο κομμάτι της ζωής ανθρώπων που δεν έχουν τρόπο να ζεσταθούν και καταφεύγουν σε λύσεις όπως τα μαγγάλια. 
Όταν συνάθρωποι  κοιμούνται στο δρόμο. 
Όταν ο διπλανός δεν έχει να ζεσταθεί. 
Όταν το σπίτι του μπάζει απο παντού γιατί είναι παλιό και η μοναδική ξυλόσομπα δε φτάνει για να το ζεστάνει.
Όταν δεν έχει καν να το ζεστάνει και κοιτάζει το καλοριφερ να κρέμεται κούφιο και ψυχρό στον τοίχο. 
Όταν σκαρφίζεται ένα σωρό γελοία αστεία για να διασκεδάσει την έλλειψη θέρμανσης και κατ’ επέκταση τη φτώχια του. 


Το μισείς γιατί πια είναι συνυφασμένο με το θάνατο.

Όταν οι πρώτοι άνθρωποι πεθαίνουν από αναθυμιάσεις μαγγαλιών ή από το κρύο.  
Παλιότερα δεν άκουγες για θανάτους απο το κρύο. Ή αν άκουγες ήταν κάποιος άμοιρος φτωχός ίσως και άστεγος σε κάποιο μέρος του κόσμου όπου επικρατούν πολικές θερμοκρασίες από την επέλαση του χιονιά. 
Πλέον δεν τίθεται τέτοιο θέμα. 
Οι φτωχοί άμοιροι αυξήθηκαν και εξαπλώθηκαν σε όλες τις γωνιές του κόσμου, ακόμα και σ αυτή τη μικρή γωνιά της βαλκανικής σα τη φωτιά σε πευκόδασος και  τείνουν να γίνουν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. 
Μήνας θανάτων ο Δεκέμβρης είτε απο σφαίρα είτε απ το κρύο. 
Η αιτία η ίδια σε όποια περίπτωση.
Ο κόσμος το χει τούμπανο και κάποιοι κρυφό καμάρι. 
Όσο κι αν θέλουν ν αποφύγουν την πραγματικότητα που αγγίζει τ ακροδάχτυλα των ποδιών τους σαν το κύμα που σκάει στην παραλία και χοροπηδάνε για να μη βρέξουν τα πόδια τους.




Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Τρεις ιστορίες, ένα ταξίδι

All aboard

Ταξίδι με όχημα αμαξοστοιχία ιδεατή μ ένα κόκκινο αστέρι για οδηγό στη χώρα των λόφων και των ψηλών κτηρίων. 
Στην πολύβουη, πολυπολιτισμική, γκρίζα, γεμάτη αντιθέσεις χώρα όπου τα μπράτσα τρυπιούνται μέρα μεσημέρι την ώρα που άνθρωποι, σκυλιά και γάτες ψάχνουν στα σκουπίδια κι εκεινη απο παράθυρό έρχεται αντιμετωπη με το πραγματικό χωρίς να λερώνεται. 
Αν δε σ' αγγίζει, δε σ' αφορά(;) 
Ταξίδι στη χώρα όπου οι μουσικές συναντιούνται χωρίς να συγκρούονται και οι τοίχοι μιλούν χωρίς να βγάζουν άχνα. 
Στη χώρα όπου τα χρώματα ανακατεύονται χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους, οι στολές είναι παρούσες ως σκιές, τα οχήματα στριμώχνονται στις οδούς της και οι σχάρες των φρεατίων λικνίζονται στο ρυθμό της νεροποντής. 
Ταξίδι στη χώρα όπου την ανατολή από τους λόφους της θέλει να βιώσει. 
Εξάρχεια-ΛοΚοΜοΤιβα, 22, 23, 24 Νοέμβρη


Η μάχη του σκαμπό

Η αλήθεια είναι ότι όταν μαθαίνω για μια συναυλία που μ’ ενδιαφέρει ότι διεξάγεται σε συγκεκριμένο συναυλιακό χώρο με πιάνει ένα σύγκρυο. Ένας χώρος κρύος, απρόσωπος, καθόλου άμεσος. 
Δε θ αναφερθώ στα αντιαισθητικά-ενοχλητικά νοσοκομειακά περικάρπια για λόγους ασφάλειας- ελέγχου αλλά ούτε στο κομμάτι που αφορά τον ήχο. 
Βάση των προηγούμενων εμπειριών μου στο συγκεκριμένο χώρο δεν περίμενα κάτι διαφορετικό ούτε αυτή τη φορά. Δεδομένου ότι μια μπάντα έχει συγκεκριμένο κοινό, δηλαδή δεν είναι ευρείας αποδοχής, σ’ αυτή την περίπτωση ένας τέτοιος χώρος δεν ενδείκνυται. 
Η μάχη του σκαμπό δόθηκε στήθος με στήθος την ώρα που η δεύτερη support μπάντα ήταν επί σκηνής και κερδήθηκε. Μάχη που έχω ξαναδώσει στο παρελθόν σε άλλη μαραθώνια συναυλία και κέρδισα επίσης. 
Οι εντυπώσεις στο σύνολο τους άριστες. Ψεγάδια πολλά, αλλά με καλή παρέα όλα ξεπερνιούνται, εκτός ίσως από την ορθοστασία. Ο λόγος για τη συναυλία των Primordial στην Αθήνα. 
Ο Άλαν επιβλητικός, θεατρικός, ξεσηκωτικός για άλλη μια φορά προσέφερε ένα θέαμα που ευχαρίστησε τους οπαδούς της μπάντας. 
Μου έφτασε που άκουσα το “The Coffin Ships” για άλλη μία φορά live. 
Οι έτεροι Ιρλανδοί Mael Mordha, μου άφησαν επίσης τις καλύτερες εντυπώσεις, με κέρδισαν ως ακροατή. Το ίδιο και οι Bandemonic. Όσο για τους Desert Near The End δεν μπόρεσα να τους δώσω την προσοχή μου, οπότε δε μπορώ να πω αν μου άρεσαν ή όχι.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με set lists κτλ, τα ‘χουμε πει. Υπάρχουν τόσα sites που μπορούν να ενημερώσουν πολύ καλύτερα.

Ταύρος, Παρασκευή 22 Νοέμβρη 



Ιστορίες ταξιδιωτικής τρέλας : Η μέρα που γνώρισα το Rambo ή αλλιώς «Τι κάνιεις;»

Μετά από ένα γεμάτο τριήμερο, το μόνο που ήθελα να κάνω την ώρα του ταξιδιού ήταν να λιώσω στο κάθισμά μου. Δυστυχώς, αυτό δεν ήταν εφικτό για πολλούς λόγους ιδιαίτερα όταν ταξιδεύεις σ’ ένα γεμάτο λεωφορείο. 
Αμέσως μόλις ξεκινήσει το λεωφορείο και είναι όλοι καθισμένοι αναπαυτικά στις θέσεις τους, παρατηρείται το φαινόμενο του "τώρα είναι η ώρα να κάνω τα τηλέφωνά μου για να σκοτώσω την ώρα μου". 
Πρωταγωνίστρια η πολλών Μαΐων κυρία η οποία με αρκετά ντεσιμπέλ και εξομολογητική διάθεση μας ενημέρωσε για το πως ήταν τα ταξίδι της στο κλεινόν άστυ, αλλά και για το που θα πάει, τι παπούτσια θα φορέσει αμέσως μόλις αφιχθεί στον προορισμό της. Προσέφερε άφθονο γέλιο στην συνταξιδιώτισσά μου η οποία δεν άφησε το γεγονός να περάσει απαρατήρητο-ασχολίαστο. 

Τη στιγμή που λες ότι γλίτωσες από τις γλαφυρές περιγραφές με λιι και νιι από την εν λόγω κυρία, εμφανίζεται ο Ράμπο.
Στρατόκαυλος νεανίας των ειδικών δυνάμεων εξιστορούσε στον οδηγό τ’ ανδραγαθήματά του με περίσσιο ζήλο και πάθος, διανθισμένα με μπόλικη σάλτσα.
Δεν άντεξα. Έπρεπε να φανώ αντάξια της συνταξιδιώτισσάς μου οπότε αρπάζω δυναμικά το φουλάρι μου και εκτελώ με αμίμητη ευλάβεια της θρυλικές κινήσεις του Τζων όταν έδενε το μαντήλι στο κεφάλι πριν από κάθε κρίσιμη μάχη. 
Δε μπορώ να πω. Ο κύριος στο διπλανό κάθισμα με το ζόρι συγκράτησε τα γέλια του. 

Καθ' οδόν με λεωφορείο του κτελ, Κυριακή 24 Νοέμβρη



Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Μουντιάλ '14 : Ευχαριστώ, δε θα πάρω.




Κάποιος μου είχε πει ότι αν δεν έχεις κλωτσήσει μπάλα, δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για ποδόσφαιρο. 
Ευτυχώς ήμουν από κείνα τα παιδιά που έπαιξαν μπακότερμα στις αλάνες. 
Που ένιωσαν την έξαψη του να γδέρνεις τα γόνατά σου στο χώμα πετυχαίνοντας γκολ.

Αγαπώ το ποδόσφαιρο.


Θυμάμαι το πρώτο μουντιάλ που παρακολούθησα, μικρό κορίτσι, πολύ χαρακτηριστικά. Σ’ εκείνο το μουντιάλ, ο Μαραντόνα πέτυχε το καλύτερο γκολ στην ιστορία του παγκοσμίου κυπέλου και η Αργεντινή βγήκε νικήτρια.





Αγαπώ το ποδόσφαιρο γιατί είναι ομαδικό παιχνίδι.
Η νίκη της ομάδας είναι συλλογική προσπάθεια. Η ήττα της συλλογική ευθύνη.

Παρακολουθώ το ποδόσφαιρο για το ποδόσφαιρο και δε φανατίζομαι πια υποστηρίζοντας κάποια συγκεκριμένη ΠΑΕ. Για ευνόητους λόγους.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται από μια δομική και ιστορική κρίση άνευ προηγουμένου. Αυτό που ξεχνάνε (;) πολλοί είναι το γεγονός ότι είναι και παγκόσμια

Στη μακρινή Βραζιλία λοιπόν, όπου θα διεξαχθεί τον Ιούνιο του ’14 το Μουντιάλ – ο λαός και ιδιαίτερα η νεολαία – διαδήλωσε δυναμικά ενάντια στην πολιτική εξαθλίωσης με αφορμή την αύξηση του εισιτηρίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και τις υπέρογκες δημόσιες δαπάνες για την διεξαγωγή του παγκοσμίου κυπέλου. Ήταν οι  μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει γνωρίσει η χώρα μετά το 1992.

Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι μια τέτοια διοργάνωση θ’ αποφέρει κέρδος. 
Κέρδος για ποιον θ’ αντιτάξω εγώ.

Κάποιοι θα πουν ότι το ποδόσφαιρο προσφέρει θέαμα, ευχαρίστηση, ξεκούραση, εκτόνωση.
Συμφωνώ, όχι όμως υπό αυτούς τους όρους.

Για τους παραπάνω λόγους, αποφάσισα να μην στηρίξω ως φίλαθλος τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Δεν θα παρακολουθήσω κανέναν αγώνα, ούτε καν της Ελλάδας, ούτε για τα προκριματικά ούτε κατά τη διάρκεια που θα διεξάγεται το μουντιάλ.

Προτιμώ με τη στάση μου να είμαι αλληλέγγυα σε όλους εκείνους που θέλουν ό, τι κι εγώ. 

Την ανατροπή όλων αυτών που υπονομεύουν τη ζωή μας. Όλων αυτών που μας οδηγούν σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, απόλυτης φτώχειας και κοινωνικής καταστροφής.




Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Καθημερινές ιστορίες μαθητικής "τρέλας": περί ελευθερίας ο λόγος



Εφηβεία. Δύσκολη υπόθεση για γονείς.
Δύσκολη υπόθεση και για δασκάλους/ες.
Πολλές φορές υπόθεση μετωπικής σύγκρουσης.
Λάθος χειρισμοί και το παιχνίδι χάνεται ανεπιστρεπτί.

Πανοπλία απαραίτητη για τέτοιου είδους ομηρικές μάχες – ιδιαίτερα  αν εμπλέκεται στη σούπα η έννοια της ελευθερίας – το χιούμορ και ο μύθος.

Πώς να πείσεις έναν έφηβο να κάτσει μέσα σαββατόβραδο να διαβάσει για τις επικείμενες εξετάσεις του όταν ο ίδιος δεν θέλει να το κάνει;
Με λοβοτομή ίσως το καταφέρεις. 
Η άλλη επιλογή είναι η επίκληση στο φιλότιμο με αρκετή δόση χιούμορ.
Οι «αγρίλες» δεν περνάνε και οι φωνές έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Την ώρα που πας να διορθώσεις ένα γραπτό και αντικρίζεις την εικόνα της αποσύνθεσης μια εβδομάδα πριν τις εξετάσεις αισθάνεσαι ένα ελαφρύ στράβωμα του στόματος και αναρωτιέσαι αν το έπαθες το εγκεφαλικό ή όχι. 
Πρώτη ερώτηση: τι κάνω λάθος; 
Για ν ακολουθήσει η επόμενη: τι τρέχει με τον έφηβο; Τι έχει μεσολαβήσει;
Ερωτήματα που περνάνε αστραπιαία σαν υπότιτλους σημαντικών ειδήσεων την ώρα που παρουσιάζεται θέμα ελάσσονος σημασίας.

Για την ομαλή διεξαγωγή του μαθήματος και στα πλαίσια της επίτευξης του στόχου, δηλαδή η τελική ευθεία πριν τις εξετάσεις να είναι το ίδιο μάχιμη με την προηγούμενη περίοδο, το μάθημα διακόπτεται και ακολουθεί η βαρυσήμαντη δήλωση «α-φή-στε με 'λεύ-θε-ρο». 


Παρένθεση: Αν βάλεις, για παράδειγμα, έναν ελέφαντα και μια μαϊμού να εξεταστούν στο σκαρφάλωμα ενός δέντρου είναι σαφές ότι η μαϊμού έχει τις απαραίτητες δεξιότητες για να σκαρφαλώσει με επιτυχία στο δέντρο. Ο ελέφαντας όμως δεν τις έχει. Άδικη η εξέταση και κατ’ επέκταση άδικο το σύστημα που βάζει μια μαϊμού και έναν ελέφαντα να εξεταστούν ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθενός και μη λαμβάνοντάς τα υπόψη. Σ' ένα τέτοιο σύστημα, γιατί να διαβάσει λοιπόν; Όσο και να διαβάσει, όσα εφόδια και να αποκτήσει, θα μείνει εντέλει άνεργος σε μια δυσβάσταχτη και σιχαμερή κοινωνία. Και αυτό το αντιλαμβάνεται. Κλείνει η παρένθεση.

Αυτομάτως εντοπίστηκε το λάθος του δασκάλου. Υπερβολική πίεση.
Το λάθος του γονιού. Λαθεμένος χειρισμός διαχείρισης της κρίσης.
Και κάπου κει μπαίνει και το σύνθημα «Λευτεριά στους καταπιεζόμενους μαθητές».


Εσύ δάσκαλε δίδαξες τους Floyd στο μαθ(χ)ητή σου. Έτσι όφειλες να κάνεις.
Κάπου εδώ υπεισέρχεται ο μύθος…

Όλοι θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, σαν τα πουλιά.
Κανείς δεν θέλει να βρίσκεται κλειδωμένος σ’ ένα κλουβί κι ας είναι το καλύτερο κλουβί του κόσμου.
Κάποιοι βολεύονται στα κλουβιά τους είτε γιατί δεν μπορούν είτε γιατί δεν θέλουν να διαχειριστούν τον αγώνα για την ελευθερία τους.
Κάποιοι την απαιτούν.
Κάποιοι δεν συνειδητοποιούν καν ότι βρίσκονται σε κλουβί.
Κάποιοι ενώ το συνειδητοποιούν ότι πρέπει να ελευθερωθούν όλοι, βασίζουν την ελευθερία τους και την πετυχαίνουν φυλακίζοντας τους άλλους.
Κάποιοι την οργανώνουν με γνώμονα την ελευθερία όλων.
Η κατάκτηση της ελευθερίας δεν ήταν, δεν είναι, ούτε ποτέ θα είναι ατομική υπόθεση.
Είναι συλλογική.
Για να γίνεις πραγματικά ελεύθερος πρέπει να γίνουν όλοι πραγματικά ελεύθεροι.


Ο «δρόμος» είναι μακρύς, δύσκολος, καθημερινός και ασυνεχής.



υγ. Αφιερωμένο στο Βαγγέλη με τη βεβαιότητα ότι θα πετύχει το στόχο του.



Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;




Με αφορμή διάφορα δημοσιεύματα παραθέτω μερικούς προβληματισμούς και παρατηρήσεις σχετικά με το αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δηλαδή αν είναι δικαιολογημένη η χρήση οποιουδήποτε ατοπήματος προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος όταν αυτός είναι ιερός.
Τι καθιστά την ιερότητα του στόχου ο οποίος δικαιολογεί το ατόπημα; Ποιο είναι αυτό το ατόπημα το οποίο αγιάζεται από την ιερότητα του σκοπού; Αν όντως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, σε ποιες περιπτώσεις τ’ αγιάζει; Αν όμως δεν τ’ αγιάζει;


Για παράδειγμα, συγκεκριμένες μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες κατά κοινή ομολογία έχουν ωφελήσει με τη δράση τους το γενικό πληθυσμό πολλών χωρών, μαζί και της Ελλάδας, λειτουργούν ως υποστηρικτικές δομές συγκαλύπτοντας την ανικανότητα του παρόντος συστήματος να παράσχει έστω τα αυτονόητα στην ανθρωπότητα τα οποία φαίνεται να καλύπτουν τελικά οι ΜΚΟ.

Οι παραπάνω αυτοπροβάλλονται ως ακομμάτιστες διακηρύσσοντας ότι «δεν διαθέτουν χώρο για πολιτικό-κομματικές εξωκοινωνικές διεργασίες και ότι εξοικονομούν χώρο για τον άνθρωπο, το περιβάλλον, την κοινωνία».
Την ίδια στιγμή καρπώνονται προγράμματα μέσω ΕΕ και δέχονται χορηγίες από εφοπλιστικούς κύκλους που λυμαίνονται την οικονομία, την πολιτική, το περιβάλλον την κοινωνία στη βάση της κυρίως και κατ’ επέκταση τον άνθρωπο.
Με βάση την παραπάνω παρατήρηση είναι ακομμάτιστες τελικά;
Για το γενικό καλό και σε στιγμές εκτάκτου ανάγκης στις οποίες παρεμβαίνουν τέτοιες οργανώσεις και είναι απαραίτητη η οικονομική ενίσχυση, η χορηγία μπορεί να προέρχεται ακόμα και από αυτούς που προκαλούν τις συνέπειες (πόλεμος) ή που αδυνατούν εσκεμμένα να παρέχουν ένα σύστημα ολοκληρωμένης προστασίας του Πολίτη;
Θεωρώ ότι είναι δύσκολο να μη σπεύσεις να βοηθήσεις συνανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Αυτό και μόνο αγιάζει τα μέσα σ’ αυτή την περίπτωση. Πάλι όμως μιλάμε για θεραπεία και όχι για πρόληψη. Τέτοιου είδους οργανώσεις κάνουν τη μισή δουλειά, με το προσωπείο της φιλανθρωπίας και του εθελοντισμού στέκονται αλληλέγγυες – δήθεν ακομμάτιστα – την ίδια στιγμή που δεν κάνουν τίποτα προς την κατεύθυνση της ανατροπής του συστήματος. Ενός ελλιπούς συστήματος. Γι αυτό ακριβώς είναι κομματικοποιημένες και πολιτικοποιημένες και συντάσσονται με την πλευρά όσων εξαθλιώνουν και καταστρέφουν τη ζωή μας.

Δεδομένης λοιπόν της επαναστατικής κίνησης των λαών ενάντια σε ένα καταστροφικό σύστημα συντάσσονται ξεκάθαρα με την πλευρά της αντεπανάστασης. Η αλληλεγγύη πρέπει να έχει ταξικό πρόσημο. Δεν μπορεί να είναι γενική και αόριστη.



Άλλο ένα οξύμωρο σχήμα αποτελούν οι χορηγίες εταιρειών προς ένα συγκεκριμένο δήμο αλλά και αθλητικούς συλλόγους. Εταιρείες που θυσιάζουν στο βωμό του κέρδους ολόκληρες περιοχές και τις εκμεταλλεύονται με τον πιο στυγνό τρόπο απομυζώντας τες, καταστρέφοντας όχι μόνο το φυσικό περιβάλλον αλλά και τη ζωή των ανθρώπων της περιοχής. Οι ηγεσίες των συλλόγων έκριναν απαραίτητη την χορηγία για τη βιωσιμότητά τους. Είναι αυτός ο σκοπός, πιο ιερός από την βιωσιμότητα ολόκληρης της περιοχής; Κρίνεται σημαντική η χορηγία τέτοιων εταιρειών για την οικονομική ανάσα της περιοχής την ίδια στιγμή που η ίδια η εταιρεία είναι αυτή που προκαλεί την ασφυξία στην περιοχή; 
Η εξαγορά συνειδήσεων στο όνομα του μη χείρον βέλτιστο αποτελεί την πιο επαίσχυντη εφαρμογή του σκοπού που αγιάζει τα μέσα.


Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης αποτελεί η καταστολή και τα αντικοινωνικά μέτρα που εφαρμόζει η δικομματική κυβέρνηση κηρύσσοντας τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περνώντας πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, παρακάμπτοντας έτσι τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες ακόμη και της ίδιας της αστικής  δημοκρατίας.
Σ’ αυτή την περίπτωση υποτίθεται πως ο σκοπός είναι η σωτηρία της χώρας απ’ τη χρεοκοπία και η οικονομική της ανάκαμψη.
 
Αγιάζονται, λοιπόν, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, δηλαδή η βίαιη καταστολή των κοινωνικών αντιδράσεων, η καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί με αίμα, η ανεργία που δεν έχει προηγούμενο, η εξαθλίωση του πληθυσμού, η καταστροφή του κράτους πρόνοιας, η καταστροφή του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας και της παιδείας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας με εξευτελιστικούς όρους, η δυσβάσταχτη φορολογία και όλα τα οριζόντια και κάθετα μέτρα που επιβάλει η κυβέρνηση με τις προσταγές της τρόικας στην κολυμπήθρα της σωτηρίας της χώρας; Είναι η χώρα κάτι το διαφορετικό από τους ανθρώπους που την απαρτίζουν;

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα καταδεικνύουν ότι η αστική τάξη μαζί με ΜΚΟ και τους συμμάχους της δρουν για το λαό, στο όνομα του λαού χωρίς όμως κανείς να λαμβάνει υπόψη του το λαό με ιερούς (sic!) σκοπούς που αγιάζουν τα μέσα που χρησιμοποιούν.

Ας τους υπενθυμίσουμε λοιπόν πως ο λαός που μπορεί να χειραφετείται, δε χρειάζεται ούτε χορηγίες ούτε φιλανθρωπία ή εθελοντισμό.

Ο λαός δε σώζεται, σώζει! (Ν. Καζαντζάκης)




Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Για όποιον με ζητήσει










Όποιος με ζητήσει θα κοιμάμαι. 
Που να σηκώνομαι πρωί πρωί άνεργος άνθρωπος και να τρέχω σε ανούσιες πορείες. 
Τι θα βγει; Πάλι τίποτα. Δε γίνεται ποτέ τίποτα.

Όποιος με ζητήσει θα είμαι στη δουλίτσα μου, γιατί ο μήνας δε βγαίνει και όταν κάνω απεργία για το τίποτα, μου κόβουν χρήματα.

Όποιος με ζητήσει, θα κράζω το δημόσιο τομέα, γιατί εγώ εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα και όποιος δεν έχει δουλέψει στον ιδιωτικό δεν θα πρέπει να μιλάει.

Όποιος με ζητήσει θα κάθομαι πίσω από ένα πληκτρολόγιο και θα κράζω κόμματα ή οργανώσεις. 
Θα κάνω ηλεκτρονική επανάσταση του κώλου βρίζοντας κάθε κομματικό μέλος- πρόβατο που πάει πίσω από τον τσομπάνη, κάθε κομματόσκυλο και συνδικαλισταρά-εργατοπατέρα, όλοι στο ίδιο τσουβάλι είναι άλλωστε. Είναι όλοι ίδιοι.

Όποιος με ζητήσει εγώ δεν αναλαμβάνω καμία ευθύνη ν’ ανατρέψω μια κατάσταση που δε μ αρέσει. Έχω μάθει στη ζωή μου ν αναθέτω
Έχω μάθει στη ζωή μου να σκύβω το κεφάλι, να πηγαίνω όπου φυσάει ο άνεμος γιατί έτσι με βολεύει. Έχω μάθει στη ζωή μου να μην είμαι πρόβατο και να μην επιλέγω καμία πλευρά.

Όποιος με ζητήσει θα μιλάω για εθνική ενότητα, την ώρα που όταν με καλούν συνάνθρωποι σε απεργία, εγώ θα στέκομαι αλληλέγγυος από το μπαλκόνι της δουλειάς μου και θα χλευάζω αφ' υψηλού.

Η Ελλάδα μας ήταν πάντα ενωμένη σα μία γροθιά σε όλους τους αγώνες της, όπως μας λένε κάθε χρόνο στας εθνικάς επετείους. Ήταν ενωμένη και στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο που την ώρα που άλλοι πολεμούσαν στα βουνά και τις πόλεις, κάποιοι κοίταζαν να φτιάξουν περιουσίες ως μαυραγορίτες ή ντύνονταν με κουκούλες και έδιναν στυγνά και στεγνά τους συμπατριώτες τους.


Όποιος με ζητήσει θα είμαι πάλι στην απεργία. Θα είμαι εκεί για να σταθώ πλάι σε όλους αυτούς που θέλουν αυτό που κι εγώ θέλω.

Όποιος με ζητήσει θα είμαι εκεί για αγωνιστώ να μετατρέψω τη θεσμική 24ωρη τουφεκιά των προδοτών συνδικαλιστών σε γενική πολιτική απεργία διαρκείας.

Κάθε αγώνας μικρός ή μεγάλος είναι η πιθανή αφετηρία ενός μεγαλύτερου.

Όποιος με ζητήσει θα είμαι εκεί, γιατί έχω συνείδηση των αλυσίδων μου και θέλω να τις σπάσω.

Η επανάσταση δε βρίσκεται στην ατζέντα κανενός.
 
Βρίσκεται στη συνείδηση του καθενός μας για την ανάγκη της.

Βρίσκεται στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, στην ταξική πάλη, στην ανάγκη για εργασία όχι δουλεία, για παιδεία και υγεία για όλους όχι μόνο γι αυτούς που τα ‘χουν.
 
Βρίσκεται σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο.


Βρίσκεται στο δρόμο.





Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Have love, will travel







Αγαπώ τα πάσης φύσεως ταξίδια, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.
Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο και μπλέκομαι στα γρανάζια της πλοκής του, κάθε φορά που ακούω ένα μουσικό κομμάτι ή έναν ολόκληρο δίσκο και μπαίνω σε μουσικά μονοπάτια, είναι σα ν αυξάνω ταχύτητα σ’ ανοιχτό δρόμο με τα μαλλιά μου ν ανεμίζουν ανέμελα.

Ένα ταξίδι που αγαπώ ιδιαίτερα είναι η συναυλία αγαπημένης μπάντας, να χαθώ στους ήχους και τις μελωδίες της.

Χτες με ταξίδεψαν Black Fate και Soul Cages, στη σκηνή του Stage στη Λάρισα.
Πρώτη φορά βρέθηκα στο συγκεκριμένο χώρο και οφείλω να ομολογήσω ότι η αμεσότητά του μου άρεσε. Το να βρίσκομαι μια ανάσα από τη σκηνή είναι πολύ θετικό. Βοηθάει στο να ζήσεις το ταξίδι στο έπακρο.
 
Οι Black Fate με κέρδισαν. O Γεωργίου με φαρυγγίτιδα, αλλά οι κορώνες, κορώνες.

Αμέσως μετά τη δυναμική παρουσία των Black Fate το ταξίδι συνέχισαν οι Soul Cages. Αισθάνομαι τυχερή που μου δόθηκε η ευκαιρία να είμαι από τους λίγους και εκλεκτούς που παρακολούθησαν τη συγκεκριμένη συναυλία.

Η λίστα των κομματιών που έπαιξαν θεωρώ ότι ήταν ισορροπημένη.
Έπαιξαν κομμάτια απ’ όλους τους δίσκους τους, τα λιγότερα από
Craft, που θεωρείται ο λιγότερο καλός τους δίσκος (κατά κάποιους). Εγώ και μόνο που άκουσα το Falling, μου έφτασε. Είναι από τα αγαπημένα μου, όπως το Reflections και το Moments το οποίο το έπαιξαν δύο φορές μετά από την απαίτηση του κοινού στην οποία ευχαρίστως υπέκυψαν. Υπήρχε μια πολύ ζεστή αμφίδρομη σχέση μεταξύ κοινού και μπάντας. Ένα υπέροχα άμεσο ταξίδι το οποίο θα μου μείνει αξέχαστο.
Ανυπομονώ για το επόμενο…

Set list

Soul Cages (Soul cages, 1994)
Always meet twice (Moon, 2013)
The narrow path of truth (Soul cages, 1994)
Elegy (Moments, 1996)
Reflections (Soul cages, 1994)
The Moon (Moon, 2013)
Waiting (Moon, 2013)
Moments (Moments, 1996)
Imprisoned (Craft, 1999)
Beautiful (Moon, 2013)
Naked world (Moments, 1996)
The curse (Moon, 2013)
Freezing (Moments, 1996)
---
Falling (Craft, 1999)
Heavy metal
++ Επανάληψη των Moments και Freezing



υγ. Οι "ανταποκρίσεις" μου από συναυλίες είναι καθαρά για ιστορικούς λόγους και για να θυμάμαι πάνω απ όλα εγώ. Είναι η δική μου αίσθηση καταγεγραμμένη συνήθως επιγραμματικά. Αν κάποιος θέλει να μάθει λεπτομέρειες για τον ήχο-ηχοληψία, παίξιμο και λοιπά τεχνικά ζητήματα, θα πρέπει να ενημερωθεί από "έγκριτα" sites μουσικής.




Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Σχολιομυθία







«Θαυμάζω την υψηλή ευαισθησία σου και το βάθος σου, που ασχολείται με όλων τα προβλήματα και εξαφανίζει "φίλους" τζαστ λάϊκ δατ.. Μάλλον δεν θα σου έβγαιναν τα λάϊκ όσο εγώ χανόμουν.. Να'σαι πάντα καλά.» [υπογραφή με μικρό όνομα].

Το παραπάνω είναι ένα από τα σχόλια που πήρα ως αντίδραση στο προηγούμενο κείμενό μου "Επιλεκτική Ευαισθησία". Στη συνέχεια θα παραθέσω και το επόμενο σχόλιο του ιδίου και θα προσπαθήσω να χτίσω μια γέφυρα επικοινωνίας μιας και δεν έχω άλλο τρόπο να μιλήσω επ’ αυτού, ελπίζοντας ότι θα λυθούν οι όποιες παρεξηγήσεις.

Δεν συνειδητοποίησα με την πρώτη ότι ήταν ειρωνικό το σχόλιο. Στάθηκα στην πρώτη φράση θεωρώντας ότι ο καθένας μας είναι ευαίσθητος ή όχι ανάλογα με το τι θα καλλιεργήσει μέσα του. Το «τέρας» ή τον «άγγελο», όπως χαρακτηριστικά απάντησα στο παραπάνω σχόλιο.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, προφανώς ο υπογράφον του σχολίου αναφέρεται στην πρόσφατη απενεργοποίηση του διαδικτυακού προφίλ μου στο φβ (facebook), κατηγορώντας με ότι μάλλον τον μπλόκαρα πιθανότατα γιατί δε μου έβγαιναν τα like, λες και η ζωή μου εξαρτάται από αυτό. Απ το πόσα like λαμβάνω στις αναρτήσεις μου.

Μια παρένθεση. Το ίδιο βράδυ μετά την απενεργοποίηση του προφίλ μου έλαβα ένα προσωπικό μήνυμα στο κινητό μου με την κατηγορία του μπλοκαρίσματος και κατ’ επέκταση για αχαριστία. Γιατί κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει αν κατέβασα το προφίλ μου ή όχι; Γιατί παίρνουμε όλοι προσωπικά την κίνηση του άλλου και μπαίνουμε κατευθείαν στην επίθεση; Κλείνει η παρένθεση.

Ως απάντηση στο πόση αξία δίνω και έδινα πάντα στα
like
έχω να παραθέσω την ίδια την απενεργοποίηση του προφίλ μου. Όποιος νοιάζεται για τα like, καλλιεργεί και φυλάει το προφίλ του ως κόρη οφθαλμού. Κάνει συλλογή ανθρώπων, περνάει ώρες στο φβ κάνοντας σωρηδόν like, χτίζοντας έτσι τις «δημόσιες» του σχέσεις για να έχει να λαβαίνει. Λες και εξαργυρώνονται οι ώρες που χαλαλίζει κάποιος στο φβ, οι ώρες τις ζωής του, που είναι μία και σύντομη, με like. Όχι δεν υπάγομαι σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων. 

Έχω μπει κι εγώ στο τρυπάκι να παίρνω προσωπικά κινήσεις ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν με μένα, αλλά επηρεάζουν με κάποιον τρόπο κι εμένα. Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι η δική μου στάση. Αν εγώ έκανα κάτι για να θίξω τον άλλον που αντέδρασε με τρόπο που μ επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα. Όταν κάνω την αυτοκριτική μου και διαπιστώσω ότι πιθανότατα δεν έχει σχέση με μένα όλο αυτό, δίνω χρόνο στον άλλον. Αν δίνοντας χρόνο, διαπιστώσω ότι συνεχίζει την ίδια τακτική, τότε δεν έχει νόημα να διατηρήσω επικοινωνία. Όλα τα παραπάνω όμως προϋποθέτουν κάποιου είδους σχέση, φιλική ή ερωτική. 

Αν όμως είναι διαδικτυακή επαφή μεταξύ αγνώστων που έχουν ανταλλάξει κάποιες κουβέντες ίσως τυχαία, μεταξύ ανθρώπων που δε γνωρίζονται ουσιαστικά και τυπικά, δεν έχω να περιμένω κάτι. Το προσπερνώ απλά.
 
Έχοντας τα παραπάνω κατά νου και μη γνωρίζοντας τον υπογράφοντα του σχολίου, πρότεινα τη φόρμα επικοινωνίας που υπάρχει στο μπλογκ μου για να μπορέσω να δώσω μια συνέχεια και προφανώς μια εξήγηση σε όλο αυτό.

Η απάντησή του: «Πρέπει να είσαι απίστευτο ψώνιο για να μου προτείνεις και φόρμα επικοινωνίας.. Θρέψε ότι θες. Ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει.»

Ν απαντήσω βήμα το βήμα.
Στον χαρακτηρισμό «απίστευτο ψώνιο» έχω να πω ότι αυτό είναι στην κρίση ανθρώπων που με γνωρίζουν όχι ανθρώπων που κρίνουν εξ ιδίων ίσως τα αλλότρια και δεν γνωρίζουν τι άνθρωπος είμαι.
«Θρέψε ό, τι θες.» Η προστακτική δείχνει εκνευρισμό και γι αυτό δικαιολογώ και τον παραπάνω χαρακτηρισμό.
«Ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει.» Σ αυτό διαφωνώ κάθετα.
Ποιος ορίζει τι αξίζει στον καθένα για να έχει αυτό που του αξίζει; Κι αν υπάρχει κάποιος ποιος είναι αυτός; Αν πάρουμε ως σημείο αναφοράς τον άγραφο νόμο, υπάρχουν πλείστα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν διαπράξει διάφορα αλλά δεν έχουν πάρει ό, τι πραγματικά τους αξίζει και άλλων τόσων και περισσότερων ανθρώπων που δεν έχουν πειράξει ούτε μυρμήγκι και είτε διασύρονται είτε λιώνουν από κάποια ασθένεια είτε πεθαίνουν σε κάποιον πόλεμο ανά την υφήλιο από πείνα, δίψα, σφαίρες είτε φτωχοποιούνται, εξαθλιώνονται, περιθωριοποιούνται, δίπλα μας ή μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Εγώ μία ερώτηση έχω να κάνω στον υπογράφοντα του σχόλιου. 

Αφού μπήκες στον κόπο να «παραπονεθείς» μ αυτό τον τρόπο, κατηγορώντας με εμμέσως πλην σαφώς για επιλεκτική ευαισθησία, ότι ασχολούμαι με όλα το προβλήματα του κόσμου, αλλά εξαφανίζω φίλους τζαστ λάικ δατ, γιατί δεν μπήκες στον κόπο πρώτα να ρωτήσεις τους λόγους για τους οποίους εξαφανίστηκα (που προφανώς δεν έχουν καμία σχέση μ εσένα);



Θα προτάξω και πάλι τη φόρμα επικοινωνίας μπας και πάρω απάντηση…




Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Επιλεκτική Ευαισθησία





Τις τελευταίες μέρες τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω σ’ ένα μικρό παιδί. Ο λόγος για τη μικρή Μαρία, τον «ξανθό άγγελο» που βρέθηκε να ζει με ένα ζευγάρι Ρομά στον καταυλισμό των Φαρσάλων.
Τα φώτα έπεσαν επιδερμικά και υποκριτικά πάνω στην συγκεκριμένη υπόθεση της μικρής που φέρεται να είναι θύμα αρπαγής ανηλίκου ή παράνομης υιοθεσίας ή ακόμα και εμπορίας βρεφών.
Επιδερμικά διότι, όσα κυκλώματα εμπορίας βρεφών, επαιτείας, ή και εμπορίας οργάνων και να εξαρθρωθούν, η γενεσιουργός αιτία εξακολουθεί να υπάρχει. Στο καπιταλιστικό περιβάλλον, όπου τα πάντα θεωρούνται εν δυνάμει εμπόρευμα, γιατί όχι και η αγοραπωλησία βρεφών; Γιατί όχι και η εκμετάλλευση βρεφών ή παιδιών με τον πιο στυγνό τρόπο;

Υποκριτικά διότι το συγκεκριμένο παιδί έτυχε να είναι ένας «ξανθός άγγελος». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ένα σκουρόχρωμο παιδί δεν θα προκαλούσε τόσο το κοινό αίσθημα ή τα φώτα της δημοσιότητας. Πατώντας πάνω στα ρατσιστικά στερεότυπα το θέμα αναδύθηκε στην επιφάνεια φιγουράροντας ως πρωτοσέλιδο στοχοποιώντας μάλιστα συλλήβδην μια ολόκληρη φυλετική ομάδα ως απαγωγείς βρεφών.

Υποκριτικά λειτούργησε – γι’ αυτό το ένα παιδί – όλος ο κρατικός μηχανισμός που κινητοποιήθηκε για την υπόθεση, από την ΕΛ.ΛΑΣ μέχρι τις δικαστικές αρχές, ενώ δε γίνεται λόγος για τόσα άλλα παιδιά που ζουν ίσως στην ίδια ή σε μια παρόμοια οικογένεια όπως αυτή που ζούσε μέχρι τώρα η Μαρία και βιώνουν καθημερινά την περιθωριοποίηση, την αμάθεια και τον αναλφαβητισμό, την αφαγία και την αβιταμίνωση.
Ούτε λόγος για τα παιδιά που ζουν σε κέντρα προσφύγων (
sic) κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης και κράτησης, που υποσιτίζονται και δεν τους παρέχεται ούτε η στοιχειώδης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Ούτε λόγος για εκείνα τα παιδιά που υποσιτίζονται σε κάποιο σπίτι σε μια από τις πιο πληγείσες από την κρίση περιοχές της χώρας λόγω της πολιτικής της φτωχοποίησης και της εξαθλίωσης που έχουν χαράξει κυβέρνηση και ΔΝΤ.  Η ίδια ευαισθησία δεν κεραυνοβόλησε γι αυτά τα τελευταία παιδιά το κοινό αίσθημα που άγεται και φέρεται από τα συστημικά ΜΜΕ.
 
Άλλη μία περίπτωση στην οποία «σώζεται» το δέντρο στο βωμό της τηλεθέασης και χάνεται το δάσος. 

 Τρίτη, 22.10.2013



photo:

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Ταξίδι στ όνειρο



Δεν είναι η πρώτη φορά που «ξενιτεύομαι» για να παρακολουθήσω μια συναυλία της προκοπής. Αυτή τη φορά, με αφορμή τη συναυλία των αγαπημένων μου Fates Warning η χάρη μου έφτασε στη Θεσσαλονίκη με καθυστέρηση πάνω από μισή ώρα. 
Όταν κάτι έχει καθυστερήσει λίγο, καθυστερεί κι άλλο στη συνέχεια – Νόμος του Μέρφυ. 
Με ηθικό ακμαιότατο και ατσάλινα νεύρα, άλλαξα δύο λεωφορεία που το ένα διασχίζει το κέντρο της πόλης εν μέσω μαραθωνίου, ποδοσφαιρικού αγώνα ΠΑΟΚ στην Τούμπα (που ήθελα να φτάσω για ν αφήσω το σακίδιό μου) και αγώνα μπάσκετ των αιωνίων της συμπρωτεύουσας (ΠΑΟΚ – ΑΡΗ). Γενικώς το κέντρο ήταν μη-προσπελάσιμο. Δύο ώρες και ένα τέταρτο να φτάσω Θεσ/νίκη με το τρένο, δυόμιση ώρες περιφερόμουν στο κέντρο με την κίνηση μέχρι να φτάσω στο Eightball
Και μετά σου λένε ότι τα τρένα έχουν καθυστέρηση.

Πρόλαβα μερικά κομμάτια από το support συγκρότημα τους Wardrum. Πολύ καλοί. Με έπεισαν να τους δώσω τη σημασία που τους πρέπει.
 
Και μετά βγήκαν οι Fates._

(Κανονικά εδώ θα έπρεπε να τελειώσει το γραπτό, γιατί όσα ένιωσα δεν περιγράφονται με λόγια. Θα προσπαθήσω όμως ν αποδώσω επιγραμματικά τη μαγεία μου έζησα).

Ήχος εκπληκτικός και το μουσικό ταξίδι ξεκινά.



One
















Καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας είχα ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου λες και είχα πάρει το χάπι της ευτυχίας. Η συγκίνηση έκδηλη. Κοινώς, η τρίχα κάγκελο. 
Ο Ray σε φόρμα, έδωσε την ψυχή του στο live. Όλοι τους, κι αυτό φάνηκε από την ανταπόκριση του κοινού στο κατάμεστο Eightball.
Το όνειρο κράτησε δύο ώρες περίπου. Δύο ώρες αξέχαστες για μένα μιας και ένα συναυλιακό μου απωθημένο πραγματοποιήθηκε. 
Τραγούδησα, συγκινήθηκα, έκλαψα. 
Ναι, έκλαψα από χαρά σ’ ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι.



ΥΓ1. Οφείλω και ένα δημόσιο ευχαριστώ στον άνθρωπο που συνέβαλε στην πραγματοποίηση αυτού του ονείρου. Σ’ ευχαριστώ Γ.
ΥΓ2. Ένα ακόμη ευχαριστώ στα δύο Β. που μου απέδειξαν έμπρακτα ότι υπάρχουν άνθρωποι με Α κεφαλαίο.
ΥΓ3. Στον ταρίφα που θεωρεί πατριώτη τον Παπαδόπουλο εύχομαι θεία φώτιση.
ΥΓ4. Καλή μη επανεκλογή σε όποιον διοργάνωσε μαραθώνιο σαββατόβραδο με ντέρμπι αιωνίων και προκάλεσε κυκλοφοριακό έμφραγμα στην πόλη.

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Φθινόπωρο





Στα μονοπάτια με τις φυλλοβόλες οξιές
και τα χρυσοπράσινα πλατάνια 
που το υγρό χώμα ευωδιάζει φθινόπωρο 
μελαγχολικά κλείνω τα μάτια μου 
ακούγοντας σκέψεις να φτερουγίζουν ανάμεσα στα φυλλώματα.  
Υφαίνω ιστορίες που παγιδεύουν εφιάλτες
σ’ έναν ιστό που αντιστέκεται στην ψύχρα του απόβραδου.
 
Με τα ακροδάχτυλά μου ακολουθώ
τα ρυάκια της βροχής στο τζάμι ζωγραφίζοντας στιγμές
σ’ έναν καμβά που σύντομα θα σβήσει
απ τις νέες σταγόνες που θ’ ανακατέψουν τα χρώματα της μέρας με το αχνό φως.

Καφεκίτρινα φύλλα στροβιλίζονται στο φύσημα του βοριά
όπως οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα
την ώρα που ο γυρισμός μοιάζει ανέφικτος.
 

Αγγίζω τα χρυσάνθεμα με τα μάγουλά μου
ρουφώντας την πρωινή δροσιά με τα ρουθούνια μου
αρπάζοντας το εθιστικό τους άρωμα 
σαν να ναι φευγαλέα φιλιά
που χρωματίζουν με ζωντάνια τις αισθήσεις 
παρατείνοντας τη ζωή λίγο πριν τον επερχόμενο θάνατο. 





 υγ. Οι φωτογραφίες δικές μου "Κερασιά - Άνω Κερασιά 2012"




Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Στην πόλη






Γνωρίζει φτώχια, παρακμή
Παραίτηση, αδιαφορία
Παντού φασισταριά κι αστυνομία
Πολιτικούς λαμόγια
Δημοσιογράφους πιόνια
Η πόλη


Μυρίζει θάνατο και φόβο
Δακρυγόνο, καπνό και χημικό
Δάκρια, μύξα κι εμετό
Μούχλα, ούρα και κανέλα
Η πόλη


Δείχνει ερείπια και σκόνη
Χαρτόκουτα, αδέσποτα, σκουπίδια
Ζητιάνοι, άστεγοι, πουτάνες,
Αλλοδαποί, ζώα και πρεζόνια 
μοίρα ίδια
Η πόλη


Νιώθει  οργή, αγανάκτηση, θυμό
Εξαπάτηση κι εμπαιγμό
Ευθύνες κι ενοχές
Ξεφτιλισμένες παροχές
Η πόλη



Ουρλιάζει σύνθημα, όραμα κι ελπίδα
Αγάπη, σφρίγος, ορμή, παλμό
Φίλους, συντρόφους, αδέρφια είδα
Μαζί να στέκονται ενάντια στο θεριό
Στην πόλη