Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα.



Ναι ξέρει, δεν είναι συνηθισμένο και πολλοί θα την παίρνανε με τις λεμονόκουπες ιδίως μαθητές και μάλλον όσοι προτιμούν το κουτί aka τηλεόραση.
Η θέα μιας που κάθεται κρατώντας ένα βιβλίο στα χέρια, το διαβάζει, γελάει μόνη της και βγάζει ένα τετράδιο και ένα μολύβι που και που και γράφει, είναι τουλάχιστον τραγική.
Καθισμένη στις κερκίδες ψηλά, να την χτυπάει ο απογευματινός χειμωνιάτικος ήλιος στο πρόσωπο, αποτελούσε μάλλον αξιοθέατο για όσους βρίσκονταν την ίδια στιγμή στον ίδιο χώρο.
Ευτυχώς βρήκε ένα πεταμένο ολόκληρο αφρολέξ, απομεινάρι – σκουπίδι πρόσφατου ποδοσφαιρικού αγώνα και στάθηκε αναπαυτικά ν αφουγκραστεί ήχους, μυρωδιές, χρώματα, προσπαθώντας να παγώσει τη στιγμή.
Να βρει την ομορφιά γύρω της, μέσα της, λίγη έστω από αυτή που προσπαθούν με κάθε τρόπο να την κάνουν να χάσει.
 «Ξανθιά-χαζή, ένα στάδιο ενδείκνυται για άλλου είδους χρήσεις», φαντάζεται ότι σκέφτηκε ο προπονητής της ομάδας και η ομάδα ολόκληρη όταν έριξαν το βλέμμα τους κατά πάνω της αρκετές φορές.
«Είναι το μοναδικό ψηλό και ανοικτό κτήριο της πόλης στο οποίο έχει ο καθένας πρόσβαση, τους απαντάει εκείνη νοερά αδιαφορώντας για το βλέμμα και τις σκέψεις τους, συνεχίζοντας απερίσπαστη το διάβασμα, το γράψιμο ή το αγνάντεμα.
Εκεί ψηλά της αρέσει να κάθεται.
Από κει μπορεί κανείς να δει όλη την πόλη. Κι ακόμα παραπέρα.
Ν απολαύσει το ηλιοβασίλεμα και τα χρώματα που παίρνουν τα σύννεφα χωρίς την παρεμβολή γκρίζων κτηρίων ή ανθρώπων να κόβουν τη θέα προς το βουνό ή τη θάλασσα.
Το βουνό να γίνεται μωβ-ροζ εναρμονιζόμενο με τα χρώματα τα ουρανού και η θάλασσα ένα μ αυτόν.
Με το βιβλιαράκι της παρέα, συντροφιά σε κάθε περίπτωση, με ένα τσαλακωμένο τετράδιο κι ένα μολύβι με γόμα πάντα διαθέσιμα, απολάμβανε το απόγευμά της παίρνοντας βαθιές αναπνοές μην τυχόν και της ξεφύγει κάποιο μόριό του.
Απόγευμα Φεβρουαρίου κι έχει ανοιξιάτικη (;) ψυχρούλα όσο χρειάζεται για να δίνει χρώμα στα μάγουλα και τη μύτη της. Ναι ξέρει, δεν είναι άνοιξη. Όμως, ο χειμώνας ξέχασε να περάσει από δω, προς λύπη πολλών χειμωνολάγνων.
Εκείνης της αρέσει. Μπορεί η υγρασία να της τσακίζει τα κόκαλα αλλά χαλάλι.
Αυτή η πρόωρη άνοιξη αποτελεί μια σπίθα ελπίδας μες το καταχείμωνο.