Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Ο τόπος μου



γράφτηκε από τον The Dawn Maker


 
Όταν γεννιέσαι δεν επιλέγεις που θα γεννηθείς.
Είναι μία φυσική διαδικασία που δεν διαλέγεις.
Αργότερα κανείς μπορεί να επιλέξει τον τόπο που θα ζήσει.
Και αυτό είναι πολλές φορές μία αυταπάτη διότι ο τόπος που μένει κανείς καθορίζεται από οικονομικές, εργασιακές και οικογενειακές συνιστώσες και παράγοντες.
Όπως δεν επιλέγουμε το που θα γεννηθούμε, πολλές φορές το ίδιο συμβαίνει και με τον τόπο που ζούμε τώρα.
Η πραγματικότητα λοιπόν σε φέρνει σε ένα νέο, ξένο, άγνωστο τόπο.
Όλα αλλάζουν μέσα σου.
Στον τόπο που ζούσες είχες έναν κύκλο, είχες ανθρώπους που είτε περιστασιακά, είτε διαρκώς σε συντρόφευαν.
Τα μαγαζιά που πήγαινες ήταν τα ίδια και τα ίδια, ήξερες όλα τα γκαρσόνια, αλλά ο καφές δε σου άρεσε ποτέ εκεί και ήταν πάντα ακριβά.
Τα μέρη που πήγαινες για να ξεσκάσεις, η φύση, όλα ήταν τέλεια, μέχρι που πήγαινες, γιατί μετά ήθελες να γυρίσεις σπίτι ή να δεις του φίλους σου γιατί ήθελες να μοιραστείς τη χαρά σου.
Τελικά δεν ήσουν ποτέ ικανοποιημένος και τα έβρισκες όλα στραβά, από την γκόμενα απέναντι που δεν σε κοιτάει μέχρι την ξινή γκαρσόνα που πληρώνεται για να είναι ξινή, καθώς το μαγαζί πρέπει να έχει και ένα επίπεδο.
Όλα αυτά είναι πλέον παρελθόν, ζεις σε άλλα μέρη, χωρίς κύκλο, χωρίς κολλητούς με νέα άγνωστα μαγαζιά, ξαφνικά παίρνεις γεύμα για έναν και πίνεις καφέ στα Σταρμπακς μαζί με άλλους μοναχικούς αγνώστους.
Οι συνήθειες, το βρώμικο της γειτονιάς, οι λακκούβες στο δρόμο που μισούσες και ήξερες ακριβώς που είναι, τα παλιά σπίτια, οι περίεργες φάτσες, η μιζέρια, όλα αυτά είναι μέσα σου, είναι κομμάτι του εαυτού σου.
Ξέρεις ότι και να κάνεις εδώ, ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς σου, της ψυχής σου και της σκέψης σου θα είναι εκεί, πίσω, σε αυτά που άφησες, ή σε αυτά που σε άφησαν.
Και σταδιακά συνειδητοποιείς ότι η ζωή συνεχίζεται, δεν μπορείς να κοιτάς πίσω, πρέπει να ξεχάσεις, πρέπει να δεις τη ζωή σου με άλλα μάτια.
Ό, τι άφησες πίσω είναι εκεί, θα μπορούσες να το βιώσεις ξανά από αύριο αν ήθελες, αλλά δε θέλεις.

Επέλεξες τη νέα ζωή.

Επέλεξες να ζεις αυτό που ζεις τώρα, και ήξερες ότι θα είναι δύσκολο, ότι θα σου πάρει χρόνια μέχρι να το συνηθίσεις, ήξερες ότι θα χάσεις αλλά και ότι θα κερδίσεις.
Το νέο μέρος, οι νέοι άνθρωποι σε αλλάζουν, δεν είσαι ο ίδιος όπως πριν που ζούσες στον τόπο σου, δεν μπορείς πλέον να ζήσεις εκεί όπως παλιά, έχεις αλλάξει, έχεις γίνει άλλος άνθρωπος, τα κομμάτια της ζωής σου που πέθαναν, έδωσαν ζωή σε άλλα.

Ο θάνατος είναι το μεγαλύτερο δώρο της φύσης, αφήνει χώρο στην καινούρια ζωή.
Αφήνει χώρο στο νέο, στο διαφορετικό, στο καλύτερο, σε έναν καλύτερο άνθρωπο.
Στο τέλος, τον τόπο μου τον κουβαλάω πάντα μέσα μου.
Τα βουνά, τη θάλασσα, είναι εκεί, ποτέ δε θα χαθούν.

Είναι δικά μου.



Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Χαιρέτα μας τον πλάτανο καλύτερα...



 

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, μια χώρα ολόκληρη κινήθηκε στους ρυθμούς των τιτιβισμάτων του κουνουπιού, τόσο που μου έρχεται (ακόμα) να μετακομίσω στην ακτή του κουνουπιού μπας και δω καμιά άσπρη μέρα. (βλέπε ατυχές-ρατσιστικό- κρύο τιτίβισμα αθλήτριας που μετείχε στην ολυμπιακή ομάδα της χωράς, και το «καημένο» το κορίτσι, δεν ήξερε, δε ρώτησε…)
 
      Μάρτιος, μπήκαμε στην άνοιξη, τα κουνούπια ποτέ δεν έφυγαν, αλλά αυτή τη φορά, ένας χαζούλης, - πάλι δεν ήξερε το παιδί -  σήκωσε το χεράκι του να χαιρετήσει το φίλο του στην κερκίδα καλέ, να του αφιερώσει το γκολ, τι ναζιστικός χαιρετισμός και κουραφέξαλα;
 
Με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός, εύλογα αναρωτιέμαι, μήπως όλοι εκείνοι που ψήφισαν το εν λόγω κόμμα που αρέσκεται στο να χαιρετά με το χεράκι ψηλά και το έβαλαν στη βουλή νομιμοποιώντας έτσι το ναζισμό, δεν ήξεραν κι αυτοί τι ψήφιζαν;

Μπα…
 
Ο εκφασισμός της κοινωνίας καλά κρατεί και μια χαρά βολεύει ο «τσαμπαμαγκισμός» των χρυσαυ(γουλ)γιτών.
 
Οπότε, δε θα πρέπει να μας προκαλεί καμία έκπληξη το συγκεκριμένο περιστατικό.
 
Όπως και να χει, δεν τον λυπάμαι τον «καημένο» ποδοσφαιριστή για τις όποιες κυρώσεις δεχτεί, όπως και δε λυπήθηκα και την «καημένη» την αθλήτρια.
 
Έχουμε ένα όργανο στο σώμα μας, εγκέφαλο το λένε νομίζω, καιρός ν αρχίσουμε να το χρησιμοποιούμε.