Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Τρολάροντας τη μάνα μου






Αποφεύγω να πηγαίνω σε νεκρώσιμες ακολουθίες.
Αισθάνομαι ότι υπάρχει πολλή υποκρισία μαζεμένη.
Επιπλέον λυπάμαι για τον εκλιπόντα.
 
Έλα όμως που έρχονται στιγμές που δεν μπορείς να το αποφύγεις ειδικά αν σε καταπιέζει η γλυκιά σου μανούλα και σου παραθέτει ένα σωρό επιχειρήματα – ζάχαρο, καρδιά - πέρα από τις κοινωνικές της επιταγές. 

Για να μην αναφέρω το γεγονός ότι τη βολεύει που οδηγείς και ως σοφέρ θα την πας μετά και στο νεκροταφείο το οποίο βρίσκεται εκτός πόλης και κοστίζει για να πάει κανείς με ταξί. 

Έτσι λοιπόν, κατόπιν της ασφυκτικής πίεσης της μητρός μου, δέχτηκα να παραστώ στην κηδεία μιας φίλης της, την οποία εκτιμούσα.
 
Aπ’ όλα αυτά τα κοράκια που βρισκόταν στον «οίκο του θεού» μόνο μια γυναίκα πραγματικά λυπόταν.
Οι άλλοι κουτσομπόλευαν τον τρόπο που πέθανε η αδικοχαμένη.
Και να σου οι σταυροί και τα κροκοδείλια.
Κάποια στιγμή δεν άντεξα, αισθάνθηκα ότι χρειαζόμουν αέρα.
Πέταξα ένα «ασφυκτιώ» στη μαμά και την έκανα από την πλαϊνή πόρτα.
 
Τελειώνοντας η νεκρώσιμη ακολουθία, μ’ έψαχνε στον αυλόγυρο της εκκλησίας.
Φυσικά άκουσα τα σχολιανά μου τα οποία δεχόμουν στωικά γιατί έκανε και ζέστη
και η αλήθεια είναι ότι ό, τι και να της έλεγα θα πήγαινε στο βρόντο.

Στο αυτοκίνητο συνεχίστηκε ο εξάψαλμος, σε στυλ εσύ δεν ήσουν έτσι, εκεί στα φεισμπούκια τα έμαθες αυτά, και πολλούς άλλους τέτοιου είδος χαρακτηρισμούς.
Φτάσαμε σε τέτοιο σημείο όπου δεν άντεξα και την τρολάρισα ασύστολα.

Όχι μανούλα μου, σε κάτι παραλληλόγραμμα  χάρτινα με γραμμές, λέξεις και προτάσεις που δεν έχεις ανοίξει ποτέ στη ζωή σου και λέγονται βιβλία.
Η όλη κουβέντα συνεχίστηκε με τη μανούλα μου να
διαρρηγνύει τα ιμάτιά της.

Έτσι αποφάσισα να γράψω την παρακάτω επιστολή την οποία σκοπεύω να της στείλω ταχυδρομικώς μιας και με έχει σε αποκλεισμό, κοινώς μου 'κοψε την καλημέρα.


Αγαπημένη μου μανούλα,
στο θέμα αν υπάρχει θεός, έχω απαντήσει χρόνια τώρα μέσα μου.
Την εποχή που διάβαζα βιολογία με το κιλό και «ανακάλυψα» ότι δεν προερχόμαστε από τον Αδάμ και την Εύα που έπλασε ο θεός από το πλευρό του Αδάμ και τον Αδάμ από χώμα και νερό κτλ. μού φυτεύτηκε αν θες η αμφιβολία για την ύπαρξη του θείου.
 
Μεγαλώνοντας, διαβάζοντας, αναζητώντας και μαθαίνοντας κάτι τέτοιοι μύθοι καταρρίπτονται.
 
Καταλυτικό υπήρξε το γεγονός του θανάτου αγαπημένου νέου προσώπου (ξέρεις ποιου) κατά το οποίο, άκουσα τόσες μπαρούφες από τους εκπροσώπους του θεού, δηλαδή το παπαδαριό, που μου ήρθε μια ανακατωσούρα, μια αηδία και μου ξύπνησαν τα δολοφονικά μου ένστικτα.
 
Αργότερα, διαβάζοντας κι άλλο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι, δεν έχει σημασία αν υπάρχει θεός ή όχι.
 
Σημασία έχει αν χρειάζεσαι έναν θεό στη ζωή σου ή όχι.
 
Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται, έναν, δυο ή δώδεκα. Σεβαστότατο.
Κάποιοι άλλοι δε χρειάζονται κανέναν. Εξίσου σεβαστό.
 
Επίσης, καταλυτικό για μένα υπήρξε το παρακάτω κείμενο που παραθέτω και που ελπίζω να διαβάσεις για να πάψεις να με καταριέσαι και να ελπίζεις να πέσω στα δίχτυα του θεού σου και της εκκλησίας του στην ανάγκη μου.

Το ερώτημα αν υπάρχει Θεός

Ρώτησε κάποιος τον κύριο Κ. αν υπάρχει Θεός, και ο κύριος Κ. είπε: “Σου συνιστώ να αναλογιστείς, αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα σε κάνει ν’ αλλάξεις συμπεριφορά. Αν δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αν πάλι πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε μόνο σε ένα μπορώ να σου φανώ χρήσιμος: να σου πω ότι έχεις ήδη αποφασίσει πως χρειάζεσαι έναν Θεό”.

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ “ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ”

Με απεριόριστη αγάπη,

η κορούλα σου