Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Στην πόλη






Γνωρίζει φτώχια, παρακμή
Παραίτηση, αδιαφορία
Παντού φασισταριά κι αστυνομία
Πολιτικούς λαμόγια
Δημοσιογράφους πιόνια
Η πόλη


Μυρίζει θάνατο και φόβο
Δακρυγόνο, καπνό και χημικό
Δάκρια, μύξα κι εμετό
Μούχλα, ούρα και κανέλα
Η πόλη


Δείχνει ερείπια και σκόνη
Χαρτόκουτα, αδέσποτα, σκουπίδια
Ζητιάνοι, άστεγοι, πουτάνες,
Αλλοδαποί, ζώα και πρεζόνια 
μοίρα ίδια
Η πόλη


Νιώθει  οργή, αγανάκτηση, θυμό
Εξαπάτηση κι εμπαιγμό
Ευθύνες κι ενοχές
Ξεφτιλισμένες παροχές
Η πόλη



Ουρλιάζει σύνθημα, όραμα κι ελπίδα
Αγάπη, σφρίγος, ορμή, παλμό
Φίλους, συντρόφους, αδέρφια είδα
Μαζί να στέκονται ενάντια στο θεριό
Στην πόλη


Γενέθλια ΙΙ




Ακουστικά στ αυτιά να παίζει αγαπημένη μουσική και αρκετή εξομολογητική διάθεση και αυτοκριτική.
Γενέθλια είν’ αυτά. Σιγά μη τα γιορτάσω με πάρτι. Είμαι πολύ μεγάλη για να σβήσω κεράκια, αλλά και πολύ μικρή για να μην σβήσω. Άσε καλύτερα, οι τούρτες παχαίνουν και είναι τίγκα στο βούτυρο και στη ζάχαρη, για να μην αναφέρω και το αλάτι, ποτέ δε μπορείς να φας μόνο λίγο. Κι αν είναι και σοκολάτα; Κόλαση. Μαζί με την τούρτα, να σου και οι μπύρες ή τα τσίπουρα, οι μεζέδες πάνε πακέτο και τα κιλά επίσης.

Διαβάζοντας αυτά που γράφω μειδιώ με τις απίστευτες δικαιολογίες που μπορώ να σκεφτώ για να καλύψω την έλλειψη διάθεσης για γιορτές και πανηγύρια.
Στρες, άγχος, στεναχώρια, απώλεια, απογοήτευση, αηδία, πόνος, κούραση.
Που χώρος για χαρές. Δεν έχω διάθεση…
 

Η αλήθεια είναι ότι έχω γράψει ήδη ένα κείμενο για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, το Γενέθλια Ι αλλά δε μου έφτασε, θέλω να πω κι άλλα.

Για να κλείσουν οι χαραμάδες που μπάζουν.

Κάνοντας ετήσιο απολογισμό λοιπόν, μια διαστροφή που έχω αποκτήσει τα τελευταία χρόνια ν’ αλλάζω τις χρονιές με τα γενέθλια και όχι με την αρχή του χρόνου, συνεχίζω την απεμπλοκή από το παρελθόν.
Συνεχίζω να πετάω τη σαβούρα, ό, τι με βαραίνει και με κρατάει πίσω.
Προσπαθώ να κρατήσω ό, τι αξίζει,  ό, τι έπαθα κι έμαθα και να προχωρήσω.
Πολλές φορές πισωγυρίζω κάνοντας δεύτερες σκέψεις, κοσκινίζοντας τις πράξεις μου, τα λόγια μου, τη στάση μου, τα λάθη μου, αλλά αν έμαθα κάτι είναι ότι δεν υπάρχει γυρισμός.
Είναι πραγματικά δύσκολο να απαλλαγώ από τη σαβούρα γιατί εγώ τη μάζεψα, συνειδητά.
Δικά μου τα λόγια, οι πράξεις, τα λάθη.
 

Με στήνω στον τοίχο και με χτυπάω αλύπητα γι αυτό.
 

Τι κι αν πέρσι έγραφα ότι αν δώσεις δεύτερη ευκαιρία στον άλλο, θα τη χρησιμοποιήσει ξανά για να σ αποτελειώσει. Έδωσα δεύτερες ευκαιρίες και έπεσαν στο κενό.
Στο σημείο αυτό θα βρεθούν πολλοί που θα πουν ότι η ζωή είναι γεμάτη δεύτερες ευκαιρίες. Ναι, αλλά να δίνονται όπου τις αξίζουν πραγματικά. Εκεί το μέτρο το ψάχνω ακόμα. Αλλά θα το βρω που θα μου πάει;
 

Επίσης έμαθα ότι, ό, τι δε λύνεται, κόβεται και αρχίζω να το κάνω πράξη.
Πονάει βέβαια, αλλά έτσι είναι όταν κόβομαι. Πονάω. Αίμα τρέχει, πληγή δημιουργείται, ουλή μένει, να μου θυμίζει και να μου μαθαίνει, να μην επαναλαμβάνω.
Μέσα απ' αυτή τη διαδικασία συνειδητοποιώ ότι είμαι ζωντανή.
Μια ζωντανή που θέλει να πνίξει με τα δάκρυά της, καθετί που την πονάει.
Μια ζωντανή που δεν θέλει πια να προσποιείται και να φτύνει σιωπές.

Δεν έχω διάθεση για γιορτές.
Κι αν τελικά γιορτάσω, θα το κάνω για έναν και μοναδικό λόγο.
Για να μην στερήσω τη χαρά σ αυτούς που αγαπώ.



υγ. Ευχή την έδωσα στο Γενέθλια Ι

Γενέθλια Ι





Τα χουμε ξαναπεί πέρσι τέτοιον καιρό. Για μένα η χρονιά αλλάζει με τα γενέθλια και όχι  με το happy new year. Έτσι, παραθέτω μια μικρή ανασκόπηση, για να μπορέσω να βγάλω τα συμπεράσματά μου.
 
Νόμπελ Ειρήνης στην ΕΕ. Εδώ κάγχασα αρκετά. Τι κι αν η ΕΕ έχει βάλει το χεράκι της και το ποδαράκι της σε κάθε πόλεμο ανά την υφήλιο; Α, ξέχασα, υποκεινούνται από τα φιλάνθρωπα και ανθρωπιστικά τους αισθήματα.
Στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, οι Ευρωπ(αι)έοι Ηγέτες θέτουν ως προϋπόθεση για την εκταμίευση της επόμενης δόσης, την ψήφιση νέου πακέτου μέτρων ύψους 13,5 δις. Ευρώ. Ο εκβιασμός της χρεωκοπίας καλά κρατεί. Θα πεινάσουμε, λένε. Προς ενημέρωσή σας κύριοι Ευρωπέοι, πεινάμε ήδη.
Ο Μπαράκ Ομπάμα για άλλη μια θητεία. Τι κι αν είναι «μαύρος»; Ο Λευκός Οίκος είναι πάντα λευκός. Και ο νοών νοείτω.
Το τέλος του κόσμου δεν ήρθε. Όχι τουλάχιστον όπως το περίμεναν κάποιοι αλλά ψηφίζεται στη Βουλή με 153 ψήφους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και την αποχή της ΔΗΜΑΡ το νέο πακέτο που προβλέπει νέες ανατροπές σε εργασιακά, μισθούς και συντάξεις.
Για αναγέννηση της χώρας το 2013 μίλησε στο πρωτοχρονιάτικό του μήνυμα προς τον ελληνικό λαό ο πρωθυπουργός της χώρας
Some-are-ass. Σεπτέμβριος έχει φτάσει και η αναγέννηση ξέχασε να μας χτυπήσει την πόρτα(;) Η καραμέλα του success story ξεκινά.
Η
ευρωζώνη υποχωρεί σε ακόμα βαθύτερη ύφεση, που σημαίνει ότι το 2012 είναι η πρώτη χρονιά χωρίς ανάπτυξη σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, για πρώτη φορά από το 1995. Οι οικονομικοί αναλυτές αναφέρουν ότι οι πρώτες ενδείξεις του 2013 δείχνουν ότι θα υπάρξει ανάκαμψη. Με δημιουργική λογιστική κι εγώ βγάζω λαγούς απ το καπέλο μου (τουλάχιστον).
Εκλογή Πάπα. Κι είχα μια… ανησυχία. Επέλεξαν το φιλαράκι του Πινοσέτ, έτσι γι’ αλλαγή. Ολοκληρώνονται οι νέες διαπραγματεύσεις με την τρόικα, από τις οποίες προκύπτει συμφωνία για τις απολύσεις στο δημόσιο, 15.000 απολύσεις ως το τέλος του 2014. 
Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας. 
Επιστράτευση εκπαιδευτικών πριν καν κάνουν απεργία. 
Ξαφνικός θάνατος της ΕΡΤ. 
Κλείσιμο νοσοκομείων. Η υγεία διαλύεται.
Η ανθρώπινη ζωή κοστολογείται όσο ένα εισιτήριο. 
Η παιδεία υποβαθμίζεται (κι άλλο). 
Δολοφονία Παύλου Φύσσα.   
Πισώπλατα μαχαιρώματα, πουλημένοι αγώνες, ατομικισμός-παρτακισμός, κυρ-Παντελήδες και κυρ-Μπάμπηδες, το μακρύ χέρι του συστήματος αγκαλιά με το σύστημα.

Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να μένω αμέτοχη, απαθής, αδιάφορη,
όσο κι αν η μπόχα με παίρνει απ τη μύτη. 
Όσο κι αν οι απογοητεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη.
Όσο κι αν η ταχυκαρδίες δε μ αφήνουν να κοιμηθώ.
Όσο κι αν και ο απάλευτος και ο φρίκης θέλουν τα τρυπώσουν από τις χαραμάδες της ψυχής μου, εγώ βρίσκω πάντα τρόπο να τους κλείσω την πόρτα στα μούτρα.
Όσο κι αν προσπαθούν να με καθηλώσουν παντός είδους παπαγαλάκια – οικογενειακά, φιλικά, δήθεν φιλικά, του κοινωνικού περίγυρου- που με περίσσεια ειρωνεία με αποκαλούν “οργισμένο νιάτο”  (λες και με πήραν τα χρόνια) ή πρόβατο. Εγώ είμαι σα το βάτραχο, που χει κλείσει τα αυτιά του στους κακόβουλους και οδεύει προς τη δική του κορυφή.

Άλλη μια χρονιά με βρίσκει άνεργη. Όταν είσαι άνεργη και γυναίκα, ακόμα χειρότερα. Αν είσαι  άνεργη γυναίκα άνω των 35, τα πράγματα δεν είναι καλά. Αν είσαι και μητέρα, άνεργη, άνω των 35, καλύτερα να το πάρεις απόφαση ότι η ζωή σου έχει τελειώσει. Ψόφα σου λένε οι καπιταλ(η)ιστές. Είσαι αναλώσιμη, αντικαταστάσιμη. Ως εμπόρευμα δεν πιάνεις μία.

Ως άνθρωπος από την άλλη, σιγά μην τους δώσω τη χαρά να με δουν παραδομένη, τσακισμένη, χειραγωγήσιμη.
Σιγά μη τους δώσω τη χαρά να με δουν να κλαίω, να με δουν να φοβάμαι.
Σιγά μη τους δώσω τη χαρά να με περιθωριοποιήσουν. Να με ρίξουν στην κατάθλιψη, να με οδηγήσουν στην αυτοκτονία.
Δεν ήμουν ποτέ ούτε μίζερη ούτε απαισιόδοξη ούτε φοβητσιάρα.  

Δε με λένε κυρ-Παντελή. Δεν ήμουν ποτέ από τους φρόνιμους για να γίνω τώρα.

Κάπου διάβασα ότι αν απαγκιστρωθείς από ιδέες, από το παρελθόν, τότε είσαι πραγματικά ελεύθερος. Τρίχες. Ο καθένας μας θέλει την ιδέα, το όραμα, το κίνητρο, το βραχυπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο στόχο του για να κινητοποιηθεί. Αν ήταν έτσι, καμία πρόοδος δε θα είχε επιτευχθεί, καμία ανακάλυψη και καμία εφεύρεση.
Συμφωνώ με την απαγκίστρωση από το παρελθόν, όσο αυτό σε κρατάει πίσω.
Φαντάσου ότι θέλεις να περάσεις στην απέναντι όχθη ενός ποταμού με ορμητικά νερά. Έχεις πέσει στο ποτάμι και κολυμπάς με όλη σου τη δύναμη να περάσεις απέναντι. Το ρεύμα σε παρασύρει. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω, μιας και θέλεις να περάσεις απέναντι. Είναι φορές που πισωγυρίζεις, αλλά πάλι προσπαθείς να φτάσεις απέναντι. Έχεις πιει πολύ νερό και αισθάνεσαι ότι θα πνιγείς. Για να σωθείς ο μόνος τρόπος είναι να προχωρήσεις.

Πέτα λοιπόν τα περιττά βάρη και προχώρα. Πιάσε την άλλη όχθη.

Ο καθένας κρύβει έναν άγγελο και ένα τέρας μέσα του.
Έγκειται στην ατομική ευθύνη του καθενός μας, να θρέψει το ένα ή το άλλο.

Δεν διατείνομαι ότι κατέχω την αλήθεια.

Δεν διατείνομαι ότι είμαι άγγελος, αλλά παλεύω με νύχια και με δόντια το τέρας που κρύβω μέσα μου. Γιατί θέλω να λέγομαι άνθρωπος.  

Χρόνια μου αγωνιστικά με αγάπη και βεβαιότητα ότι η ελπίδα θα γίνει ένας νέος κόσμος.


υγ. Ακολουθεί το Γενέθλια ΙΙ





Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

ο γάτος





Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα δεν είχα κάποιο πρότυπο.
Μεγαλώνοντας δεν είχα σε περίοπτη θέση κάποιο από τα ινδάλματα της μουσικής για παράδειγμα ή του κινηματογράφου όπως άλλα κορίτσια της ηλικίας μου.

Οφείλω να ομολογήσω στο σημείο αυτό ότι ως κορυφαίο ερμηνευτή, πάντα θεωρούσα και θεωρώ το Ronnie James Dio. Για μένα, ο καλύτερος ερμηνευτής που χει περάσει στα χρονικά της μέταλ μουσικής. Πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου κι άλλοι τόσοι θα διαφωνήσουν, αλλά “frankly, I dont give a damn” (Πολυαγαπημένη ατάκα του Κλαρκ Γκέιμπλ aka Ρετ προς τη Στάρλετ στο «όσα παίρνει ο άνεμος».)

Βέβαια, δεν απέκτησα τώρα ξαφνικά στα γεράματα προσωπολατρικές τάσεις. Δεν πρόκειται επ' αυτού.
 
Νιώθω όμως την ανάγκη να αναφερθώ σ’  έναν Άνθρωπο – με Α κεφαλαίο – που δεν θα κατονομάσω, αλλά όσοι τον γνωρίζουν θα καταλάβουν σε ποιον αναφέρομαι.

Το παρουσιαστικό του σου δίνει την εντύπωση ενός ανθρώπου άτσαλου, ατημέλητου.  
Μονίμως με το πουκάμισο κακοβαλμένο, τα μαλλιά ανέμελα να πετούν από δω κι από κει λες κι έχει βάλει το δάχτυλο στην πρίζα. Μπορεί και να είναι, κατά τα λεγόμενα του ίδιου αλλά και της συζύγου του που προσπαθεί, πολλές φορές μάταια, να τον σουλουπώσει.

Λόγω των παραπάνω, μπορεί να μη σου γεμίζει το μάτι. Αλλά πότε μ ένοιαξε εμένα το παρουσιαστικό κάποιου για να μείνω μόνο σ’ αυτό για να τον κρίνω;  Αυτός είναι και ο λόγος που δεν είχα κάποιο πρότυπο μέχρι τώρα. Η εικόνα δε με καλύπτει. Θέλω να δω έστω μια στάλα μυαλού, ψυχής και καρδιάς για να αποφασίσω. Μια φωτογραφία, το γυαλί της τηλεόρασης ή το πανί του κινηματογράφου αυτά δε στα φανερώνει. 

Αυτές τις μέρες, είχα την τύχη να τον γνωρίσω καλύτερα και από κοντά. Να γευτώ αυτή τη στάλα μυαλού, ψυχής και καρδιάς κατ’ ιδίαν. Αν και θεωρώ ότι ένας συγγραφέας-φιλόσοφος καταθέτει κομμάτια της ψυχής του γράφοντας, η προσωπική επαφή δεν αντικαθίσταται με τίποτα.
 
Συζητώντας μαζί του, κρέμεσαι στην κυριολεξία από τα χείλη του.
Οι ιστορίες του είναι γλαφυρές, ενδιαφέρουσες με αρκετή δόση χιούμορ που λες και τις ζεις τη στιγμή που τις ακούς. Βέβαια, πλατειάζει – εσκεμμένα θεωρώ – αλλά αυτό δεν κουράζει αλλά αντίθετα σου δίνει την ευκαιρία να μάθεις-βιώσεις ακόμα περισσότερα.
Μοιράζεται απλόχερα τις εμπειρίες του, μαθήματα ζωής για ανθρώπους που διψούν ν’ ακούσουν, να γευτούν. 
Το ταξίδι κάθε φορά αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για ώρες, αλλά ούτε αυτό αντικαθιστά το βίωμα.
Κάποια πράγματα, τα κρατάω για μένα.
Σαν ν’ ανακάλυψα έναν μικρό θησαυρό και δεν προτίθεμαι να τον μοιραστώ ολόκληρο, παρά μόνο ένα μικρό του μέρος.

Ένα μόνο εύχομαι. Να του μοιάσω λίγο, έστω στο μικρό του δαχτυλάκι. 




Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Χωρίς Τίτλο






Ζούμε στην εποχή του δήθεν
της αυτοπροβολής του προβολέα
που όλα τα φωτίζει και όλα τα διαφημίζει

Ζώντας τον χειμώνα μου
παίζω κρυφτό με τον προβολέα
και συνεχιζω στο σκοτάδι

Χωρίς Τίτλο 

[Θα τα λέμε από δω.
Βασικά, εγώ θα τα λέω, και όποιος θέλει διαβάζει.]

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Ο φόβος φιλάει τα έρμα ή αλλιώς μια άλλου τύπου ΔΕΘ.




Δημοκρατία έχουμε.
Μπα.
Όποιος συνεχίζει να το πιστεύει και να το υποστηρίζει αυτό είναι τουλάχιστον αφελής, για να μην χρησιμοποιήσω κανέναν πιο βαρύ χαρακτηρισμό.
Υποτίθεται ότι μπορείς να κυκλοφορείς και να εκφράζεσαι ελεύθερα, απλά αν το κάνεις θα πρέπει να γνωρίζεις ότι θα υποστείς τις συνέπειες.
Μια βόλτα με το βανάκι του τρόμου μέχρι την ΓΑΔΘ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφού δεν βρίσκουν κάτι να σου προσάψουν, σε αφήνουν «ελεύθερο»κυνηγώντας και χτυπώντας σε για δύο χιλιόμετρα, έτσι για να κρατιέσαι σε φόρμα.
Φροντίζουν για την καλή σου σωματική υγεία, μιας και είδαν ότι πήρες κάποια κιλάκια κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών σου διακοπών.

Δεν υπάρχουν ιπτάμενες αράχνες.
Κι όμως υπάρχουν.
Δεν αναφέρομαι στο Spiderman φυσικά.
Μία έκανε την εμφάνισή της χθες βράδυ στο Θεσσαλονικιό ουρανό, καταγράφοντας πρόσωπα και πράγματα, πετώντας μανιασμένα πάνω από το χώρο της ΔΕΘ, τουλάχιστον.
Ιπτάμενο γκατζετάκι του Δόντια, όχι πληρωμένο απ την τσέπη του προφανέστατα, αλλά από τη δική μας, για να μας ρουφιανεύει.
Οργουελ, μέγας προφήτης αλλά την ίδια στιγμή, έδωσε όλες τις καλές ιδέες στον εχθρό.



Ο Ρόμποκοτ είναι ήρωας ταινίας.
Μπα.
Όλο και πιο συχνά τελευταία, παρατηρείται το φαινόμενο αστακοντυμένων αστυνομικών (sic!) αλα ρόπμποκοπ.
Ο ατσάλινος άντρας της αστυνομίας επιστρέφει και τον περιμένουν με ανυπομονησία ο Δόντιας και τα σκυλιά του.
Εκεί που παλιότερα έβλεπες τους μπάτσους να τους λείπουν εμφανέστατα καμιά δεκαριά πόντοι και απορούσες πως μπήκαν στα σώματα ασφαλείας με τέτοιο ύψος, ξαφνικά όλοι έχουν ψηλώσει αυτούς του δέκα πόντους που τους έλειπαν και έχουν κάνει σώματα φέτες.
Όχι με λαδορίγανη, αλλά με θώρακες και ένα σωρό άλλα προστατευτικά και εξαρτήσεις που ειλικρινά νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο Ντιτρόιτ και ο καλός- φύλακας άγγελος τιμωρός αστυνομικός θα σε σώσει απ το οργανωμένο έγκλημα…


Ειλικρινά προσπάθησα να δω την κωμικοτραγική πλευρά του ζητήματος, αλλά δυστυχώς δε μου βγήκε.
Η ουσία είναι μία.
Ο φόβος φιλάει τα έρμα κι εκεί ποντάρουν τα αφεντικά και τα σκυλιά τους. 
Η πιθανότητα ενδεχόμενης τιμωρίας δρα αποτρεπτικά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει άμεσος, ορατός κίνδυνος αποκάλυψης μιας παράνομης πράξης.


Όσοι έχουν αυταπάτες, καλό είναι να ξυπνήσουν αμέσως και άμεσα. 

Το κράτος καταστολής οργανώνεται με ταχύτατους ρυθμούς και έχει πλείστους χρηματοδότες.

 
Εμείς;





Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Για το ανθρώπινο






Τετάρτη μεσημέρι, ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού μου ένιωσα μια ανακούφιση.
Ίσως και λίγο πριν, όταν πρόβαλε η αγαπημένη πόλη στη στροφή.
“Σπίτι μου, σπιτάκι μου” σκέφτηκα ίσως πιο δυνατά απ’ ότι έπρεπε.
Από την άλλη όμως όχι πολύ δυνατά, αν κρίνω από το ότι δεν υπήρξε καμιά αντίδραση από τους συνταξιδιώτες μου πάνω σ αυτή τη σκέψη.
Ήμασταν όλοι κατάκοποι, άλλωστε.
Ποιος θα έδινε σημασία σ’ ένα ψίθυρο.
Έχοντας το κεφάλι γερμένο προς το παράθυρο του αυτοκινήτου καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, αναπολούσα τις προηγούμενες δύο μέρες.
Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και στα οποία υπήρξα μάρτυρας.
Το πόσο λίγο συνειδητοποιεί κανείς τελικά την παρουσία του όταν γράφεται η ιστορία.
Βυθισμένη στις σκέψεις μου ανακαλούσα στη μνήμη μου πρόσωπα και λόγια.
Το σημείο όμως που θα μου μείνει αξέχαστο είναι το δίλημμα.
Η εξαφάνιση του ανθρώπινου στον άνθρωπο ή ανθρώπινη χειραφέτηση.   
Την απάντηση στο δίλημμα την είδα να γίνεται πράξη αυτές τις δύο μέρες.
Είδα ανθρώπους να αγωνίζονται για τη ζωή.
Να στέκονται μαζί για το ανθρώπινο.
Κόντρα στο ρεύμα της φασιστικής βαρβαρότητας.
Είδα ανθρώπους να παλεύουν μαζί για το ανθρώπινο.
Και να νικάνε.
Η όλη διαδικασία μου έδωσε ελπίδα.
Αυτή με τη σειρά της γίνεται φτερά στα δικά μου πόδια.
Να σταθώ όρθια και να στέκομαι με τη σειρά μου δίπλα στους ανθρώπους που αγωνίζονται, που κινούνται.

Για το ανθρώπινο.

Αυτό αποτελεί και μια απάντηση σε όλους αυτούς που λένε ότι δε γίνεται τίποτα, δεν αλλάζει τίποτα, κανείς δεν κινείται.
Αυτή η γενίκευση πάντα με εξοργίζει.
Επειδή δεν κινείσαι εσύ που το λες, δε σημαίνει ότι δε γίνεται.
Επειδή εσύ δε βρέχεις τα πόδια σου, δε σημαίνει ότι άλλοι δεν το κάνουν.

Το ποτάμι ρέει, ακόμα κι αν αυτό δε γίνεται ορμητικά για να το δεις.
Πρέπει να κολυμπήσεις μέσα του, για να νιώσεις τη ροή του.