Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Σχολιομυθία







«Θαυμάζω την υψηλή ευαισθησία σου και το βάθος σου, που ασχολείται με όλων τα προβλήματα και εξαφανίζει "φίλους" τζαστ λάϊκ δατ.. Μάλλον δεν θα σου έβγαιναν τα λάϊκ όσο εγώ χανόμουν.. Να'σαι πάντα καλά.» [υπογραφή με μικρό όνομα].

Το παραπάνω είναι ένα από τα σχόλια που πήρα ως αντίδραση στο προηγούμενο κείμενό μου "Επιλεκτική Ευαισθησία". Στη συνέχεια θα παραθέσω και το επόμενο σχόλιο του ιδίου και θα προσπαθήσω να χτίσω μια γέφυρα επικοινωνίας μιας και δεν έχω άλλο τρόπο να μιλήσω επ’ αυτού, ελπίζοντας ότι θα λυθούν οι όποιες παρεξηγήσεις.

Δεν συνειδητοποίησα με την πρώτη ότι ήταν ειρωνικό το σχόλιο. Στάθηκα στην πρώτη φράση θεωρώντας ότι ο καθένας μας είναι ευαίσθητος ή όχι ανάλογα με το τι θα καλλιεργήσει μέσα του. Το «τέρας» ή τον «άγγελο», όπως χαρακτηριστικά απάντησα στο παραπάνω σχόλιο.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, προφανώς ο υπογράφον του σχολίου αναφέρεται στην πρόσφατη απενεργοποίηση του διαδικτυακού προφίλ μου στο φβ (facebook), κατηγορώντας με ότι μάλλον τον μπλόκαρα πιθανότατα γιατί δε μου έβγαιναν τα like, λες και η ζωή μου εξαρτάται από αυτό. Απ το πόσα like λαμβάνω στις αναρτήσεις μου.

Μια παρένθεση. Το ίδιο βράδυ μετά την απενεργοποίηση του προφίλ μου έλαβα ένα προσωπικό μήνυμα στο κινητό μου με την κατηγορία του μπλοκαρίσματος και κατ’ επέκταση για αχαριστία. Γιατί κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει αν κατέβασα το προφίλ μου ή όχι; Γιατί παίρνουμε όλοι προσωπικά την κίνηση του άλλου και μπαίνουμε κατευθείαν στην επίθεση; Κλείνει η παρένθεση.

Ως απάντηση στο πόση αξία δίνω και έδινα πάντα στα
like
έχω να παραθέσω την ίδια την απενεργοποίηση του προφίλ μου. Όποιος νοιάζεται για τα like, καλλιεργεί και φυλάει το προφίλ του ως κόρη οφθαλμού. Κάνει συλλογή ανθρώπων, περνάει ώρες στο φβ κάνοντας σωρηδόν like, χτίζοντας έτσι τις «δημόσιες» του σχέσεις για να έχει να λαβαίνει. Λες και εξαργυρώνονται οι ώρες που χαλαλίζει κάποιος στο φβ, οι ώρες τις ζωής του, που είναι μία και σύντομη, με like. Όχι δεν υπάγομαι σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων. 

Έχω μπει κι εγώ στο τρυπάκι να παίρνω προσωπικά κινήσεις ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν με μένα, αλλά επηρεάζουν με κάποιον τρόπο κι εμένα. Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι η δική μου στάση. Αν εγώ έκανα κάτι για να θίξω τον άλλον που αντέδρασε με τρόπο που μ επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα. Όταν κάνω την αυτοκριτική μου και διαπιστώσω ότι πιθανότατα δεν έχει σχέση με μένα όλο αυτό, δίνω χρόνο στον άλλον. Αν δίνοντας χρόνο, διαπιστώσω ότι συνεχίζει την ίδια τακτική, τότε δεν έχει νόημα να διατηρήσω επικοινωνία. Όλα τα παραπάνω όμως προϋποθέτουν κάποιου είδους σχέση, φιλική ή ερωτική. 

Αν όμως είναι διαδικτυακή επαφή μεταξύ αγνώστων που έχουν ανταλλάξει κάποιες κουβέντες ίσως τυχαία, μεταξύ ανθρώπων που δε γνωρίζονται ουσιαστικά και τυπικά, δεν έχω να περιμένω κάτι. Το προσπερνώ απλά.
 
Έχοντας τα παραπάνω κατά νου και μη γνωρίζοντας τον υπογράφοντα του σχολίου, πρότεινα τη φόρμα επικοινωνίας που υπάρχει στο μπλογκ μου για να μπορέσω να δώσω μια συνέχεια και προφανώς μια εξήγηση σε όλο αυτό.

Η απάντησή του: «Πρέπει να είσαι απίστευτο ψώνιο για να μου προτείνεις και φόρμα επικοινωνίας.. Θρέψε ότι θες. Ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει.»

Ν απαντήσω βήμα το βήμα.
Στον χαρακτηρισμό «απίστευτο ψώνιο» έχω να πω ότι αυτό είναι στην κρίση ανθρώπων που με γνωρίζουν όχι ανθρώπων που κρίνουν εξ ιδίων ίσως τα αλλότρια και δεν γνωρίζουν τι άνθρωπος είμαι.
«Θρέψε ό, τι θες.» Η προστακτική δείχνει εκνευρισμό και γι αυτό δικαιολογώ και τον παραπάνω χαρακτηρισμό.
«Ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει.» Σ αυτό διαφωνώ κάθετα.
Ποιος ορίζει τι αξίζει στον καθένα για να έχει αυτό που του αξίζει; Κι αν υπάρχει κάποιος ποιος είναι αυτός; Αν πάρουμε ως σημείο αναφοράς τον άγραφο νόμο, υπάρχουν πλείστα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν διαπράξει διάφορα αλλά δεν έχουν πάρει ό, τι πραγματικά τους αξίζει και άλλων τόσων και περισσότερων ανθρώπων που δεν έχουν πειράξει ούτε μυρμήγκι και είτε διασύρονται είτε λιώνουν από κάποια ασθένεια είτε πεθαίνουν σε κάποιον πόλεμο ανά την υφήλιο από πείνα, δίψα, σφαίρες είτε φτωχοποιούνται, εξαθλιώνονται, περιθωριοποιούνται, δίπλα μας ή μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Εγώ μία ερώτηση έχω να κάνω στον υπογράφοντα του σχόλιου. 

Αφού μπήκες στον κόπο να «παραπονεθείς» μ αυτό τον τρόπο, κατηγορώντας με εμμέσως πλην σαφώς για επιλεκτική ευαισθησία, ότι ασχολούμαι με όλα το προβλήματα του κόσμου, αλλά εξαφανίζω φίλους τζαστ λάικ δατ, γιατί δεν μπήκες στον κόπο πρώτα να ρωτήσεις τους λόγους για τους οποίους εξαφανίστηκα (που προφανώς δεν έχουν καμία σχέση μ εσένα);



Θα προτάξω και πάλι τη φόρμα επικοινωνίας μπας και πάρω απάντηση…




Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Επιλεκτική Ευαισθησία





Τις τελευταίες μέρες τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω σ’ ένα μικρό παιδί. Ο λόγος για τη μικρή Μαρία, τον «ξανθό άγγελο» που βρέθηκε να ζει με ένα ζευγάρι Ρομά στον καταυλισμό των Φαρσάλων.
Τα φώτα έπεσαν επιδερμικά και υποκριτικά πάνω στην συγκεκριμένη υπόθεση της μικρής που φέρεται να είναι θύμα αρπαγής ανηλίκου ή παράνομης υιοθεσίας ή ακόμα και εμπορίας βρεφών.
Επιδερμικά διότι, όσα κυκλώματα εμπορίας βρεφών, επαιτείας, ή και εμπορίας οργάνων και να εξαρθρωθούν, η γενεσιουργός αιτία εξακολουθεί να υπάρχει. Στο καπιταλιστικό περιβάλλον, όπου τα πάντα θεωρούνται εν δυνάμει εμπόρευμα, γιατί όχι και η αγοραπωλησία βρεφών; Γιατί όχι και η εκμετάλλευση βρεφών ή παιδιών με τον πιο στυγνό τρόπο;

Υποκριτικά διότι το συγκεκριμένο παιδί έτυχε να είναι ένας «ξανθός άγγελος». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ένα σκουρόχρωμο παιδί δεν θα προκαλούσε τόσο το κοινό αίσθημα ή τα φώτα της δημοσιότητας. Πατώντας πάνω στα ρατσιστικά στερεότυπα το θέμα αναδύθηκε στην επιφάνεια φιγουράροντας ως πρωτοσέλιδο στοχοποιώντας μάλιστα συλλήβδην μια ολόκληρη φυλετική ομάδα ως απαγωγείς βρεφών.

Υποκριτικά λειτούργησε – γι’ αυτό το ένα παιδί – όλος ο κρατικός μηχανισμός που κινητοποιήθηκε για την υπόθεση, από την ΕΛ.ΛΑΣ μέχρι τις δικαστικές αρχές, ενώ δε γίνεται λόγος για τόσα άλλα παιδιά που ζουν ίσως στην ίδια ή σε μια παρόμοια οικογένεια όπως αυτή που ζούσε μέχρι τώρα η Μαρία και βιώνουν καθημερινά την περιθωριοποίηση, την αμάθεια και τον αναλφαβητισμό, την αφαγία και την αβιταμίνωση.
Ούτε λόγος για τα παιδιά που ζουν σε κέντρα προσφύγων (
sic) κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης και κράτησης, που υποσιτίζονται και δεν τους παρέχεται ούτε η στοιχειώδης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Ούτε λόγος για εκείνα τα παιδιά που υποσιτίζονται σε κάποιο σπίτι σε μια από τις πιο πληγείσες από την κρίση περιοχές της χώρας λόγω της πολιτικής της φτωχοποίησης και της εξαθλίωσης που έχουν χαράξει κυβέρνηση και ΔΝΤ.  Η ίδια ευαισθησία δεν κεραυνοβόλησε γι αυτά τα τελευταία παιδιά το κοινό αίσθημα που άγεται και φέρεται από τα συστημικά ΜΜΕ.
 
Άλλη μία περίπτωση στην οποία «σώζεται» το δέντρο στο βωμό της τηλεθέασης και χάνεται το δάσος. 

 Τρίτη, 22.10.2013



photo:

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Ταξίδι στ όνειρο



Δεν είναι η πρώτη φορά που «ξενιτεύομαι» για να παρακολουθήσω μια συναυλία της προκοπής. Αυτή τη φορά, με αφορμή τη συναυλία των αγαπημένων μου Fates Warning η χάρη μου έφτασε στη Θεσσαλονίκη με καθυστέρηση πάνω από μισή ώρα. 
Όταν κάτι έχει καθυστερήσει λίγο, καθυστερεί κι άλλο στη συνέχεια – Νόμος του Μέρφυ. 
Με ηθικό ακμαιότατο και ατσάλινα νεύρα, άλλαξα δύο λεωφορεία που το ένα διασχίζει το κέντρο της πόλης εν μέσω μαραθωνίου, ποδοσφαιρικού αγώνα ΠΑΟΚ στην Τούμπα (που ήθελα να φτάσω για ν αφήσω το σακίδιό μου) και αγώνα μπάσκετ των αιωνίων της συμπρωτεύουσας (ΠΑΟΚ – ΑΡΗ). Γενικώς το κέντρο ήταν μη-προσπελάσιμο. Δύο ώρες και ένα τέταρτο να φτάσω Θεσ/νίκη με το τρένο, δυόμιση ώρες περιφερόμουν στο κέντρο με την κίνηση μέχρι να φτάσω στο Eightball
Και μετά σου λένε ότι τα τρένα έχουν καθυστέρηση.

Πρόλαβα μερικά κομμάτια από το support συγκρότημα τους Wardrum. Πολύ καλοί. Με έπεισαν να τους δώσω τη σημασία που τους πρέπει.
 
Και μετά βγήκαν οι Fates._

(Κανονικά εδώ θα έπρεπε να τελειώσει το γραπτό, γιατί όσα ένιωσα δεν περιγράφονται με λόγια. Θα προσπαθήσω όμως ν αποδώσω επιγραμματικά τη μαγεία μου έζησα).

Ήχος εκπληκτικός και το μουσικό ταξίδι ξεκινά.



One
















Καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας είχα ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου λες και είχα πάρει το χάπι της ευτυχίας. Η συγκίνηση έκδηλη. Κοινώς, η τρίχα κάγκελο. 
Ο Ray σε φόρμα, έδωσε την ψυχή του στο live. Όλοι τους, κι αυτό φάνηκε από την ανταπόκριση του κοινού στο κατάμεστο Eightball.
Το όνειρο κράτησε δύο ώρες περίπου. Δύο ώρες αξέχαστες για μένα μιας και ένα συναυλιακό μου απωθημένο πραγματοποιήθηκε. 
Τραγούδησα, συγκινήθηκα, έκλαψα. 
Ναι, έκλαψα από χαρά σ’ ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι.



ΥΓ1. Οφείλω και ένα δημόσιο ευχαριστώ στον άνθρωπο που συνέβαλε στην πραγματοποίηση αυτού του ονείρου. Σ’ ευχαριστώ Γ.
ΥΓ2. Ένα ακόμη ευχαριστώ στα δύο Β. που μου απέδειξαν έμπρακτα ότι υπάρχουν άνθρωποι με Α κεφαλαίο.
ΥΓ3. Στον ταρίφα που θεωρεί πατριώτη τον Παπαδόπουλο εύχομαι θεία φώτιση.
ΥΓ4. Καλή μη επανεκλογή σε όποιον διοργάνωσε μαραθώνιο σαββατόβραδο με ντέρμπι αιωνίων και προκάλεσε κυκλοφοριακό έμφραγμα στην πόλη.

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Φθινόπωρο





Στα μονοπάτια με τις φυλλοβόλες οξιές
και τα χρυσοπράσινα πλατάνια 
που το υγρό χώμα ευωδιάζει φθινόπωρο 
μελαγχολικά κλείνω τα μάτια μου 
ακούγοντας σκέψεις να φτερουγίζουν ανάμεσα στα φυλλώματα.  
Υφαίνω ιστορίες που παγιδεύουν εφιάλτες
σ’ έναν ιστό που αντιστέκεται στην ψύχρα του απόβραδου.
 
Με τα ακροδάχτυλά μου ακολουθώ
τα ρυάκια της βροχής στο τζάμι ζωγραφίζοντας στιγμές
σ’ έναν καμβά που σύντομα θα σβήσει
απ τις νέες σταγόνες που θ’ ανακατέψουν τα χρώματα της μέρας με το αχνό φως.

Καφεκίτρινα φύλλα στροβιλίζονται στο φύσημα του βοριά
όπως οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα
την ώρα που ο γυρισμός μοιάζει ανέφικτος.
 

Αγγίζω τα χρυσάνθεμα με τα μάγουλά μου
ρουφώντας την πρωινή δροσιά με τα ρουθούνια μου
αρπάζοντας το εθιστικό τους άρωμα 
σαν να ναι φευγαλέα φιλιά
που χρωματίζουν με ζωντάνια τις αισθήσεις 
παρατείνοντας τη ζωή λίγο πριν τον επερχόμενο θάνατο. 





 υγ. Οι φωτογραφίες δικές μου "Κερασιά - Άνω Κερασιά 2012"