Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Τρεις ιστορίες, ένα ταξίδι

All aboard

Ταξίδι με όχημα αμαξοστοιχία ιδεατή μ ένα κόκκινο αστέρι για οδηγό στη χώρα των λόφων και των ψηλών κτηρίων. 
Στην πολύβουη, πολυπολιτισμική, γκρίζα, γεμάτη αντιθέσεις χώρα όπου τα μπράτσα τρυπιούνται μέρα μεσημέρι την ώρα που άνθρωποι, σκυλιά και γάτες ψάχνουν στα σκουπίδια κι εκεινη απο παράθυρό έρχεται αντιμετωπη με το πραγματικό χωρίς να λερώνεται. 
Αν δε σ' αγγίζει, δε σ' αφορά(;) 
Ταξίδι στη χώρα όπου οι μουσικές συναντιούνται χωρίς να συγκρούονται και οι τοίχοι μιλούν χωρίς να βγάζουν άχνα. 
Στη χώρα όπου τα χρώματα ανακατεύονται χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους, οι στολές είναι παρούσες ως σκιές, τα οχήματα στριμώχνονται στις οδούς της και οι σχάρες των φρεατίων λικνίζονται στο ρυθμό της νεροποντής. 
Ταξίδι στη χώρα όπου την ανατολή από τους λόφους της θέλει να βιώσει. 
Εξάρχεια-ΛοΚοΜοΤιβα, 22, 23, 24 Νοέμβρη


Η μάχη του σκαμπό

Η αλήθεια είναι ότι όταν μαθαίνω για μια συναυλία που μ’ ενδιαφέρει ότι διεξάγεται σε συγκεκριμένο συναυλιακό χώρο με πιάνει ένα σύγκρυο. Ένας χώρος κρύος, απρόσωπος, καθόλου άμεσος. 
Δε θ αναφερθώ στα αντιαισθητικά-ενοχλητικά νοσοκομειακά περικάρπια για λόγους ασφάλειας- ελέγχου αλλά ούτε στο κομμάτι που αφορά τον ήχο. 
Βάση των προηγούμενων εμπειριών μου στο συγκεκριμένο χώρο δεν περίμενα κάτι διαφορετικό ούτε αυτή τη φορά. Δεδομένου ότι μια μπάντα έχει συγκεκριμένο κοινό, δηλαδή δεν είναι ευρείας αποδοχής, σ’ αυτή την περίπτωση ένας τέτοιος χώρος δεν ενδείκνυται. 
Η μάχη του σκαμπό δόθηκε στήθος με στήθος την ώρα που η δεύτερη support μπάντα ήταν επί σκηνής και κερδήθηκε. Μάχη που έχω ξαναδώσει στο παρελθόν σε άλλη μαραθώνια συναυλία και κέρδισα επίσης. 
Οι εντυπώσεις στο σύνολο τους άριστες. Ψεγάδια πολλά, αλλά με καλή παρέα όλα ξεπερνιούνται, εκτός ίσως από την ορθοστασία. Ο λόγος για τη συναυλία των Primordial στην Αθήνα. 
Ο Άλαν επιβλητικός, θεατρικός, ξεσηκωτικός για άλλη μια φορά προσέφερε ένα θέαμα που ευχαρίστησε τους οπαδούς της μπάντας. 
Μου έφτασε που άκουσα το “The Coffin Ships” για άλλη μία φορά live. 
Οι έτεροι Ιρλανδοί Mael Mordha, μου άφησαν επίσης τις καλύτερες εντυπώσεις, με κέρδισαν ως ακροατή. Το ίδιο και οι Bandemonic. Όσο για τους Desert Near The End δεν μπόρεσα να τους δώσω την προσοχή μου, οπότε δε μπορώ να πω αν μου άρεσαν ή όχι.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με set lists κτλ, τα ‘χουμε πει. Υπάρχουν τόσα sites που μπορούν να ενημερώσουν πολύ καλύτερα.

Ταύρος, Παρασκευή 22 Νοέμβρη 



Ιστορίες ταξιδιωτικής τρέλας : Η μέρα που γνώρισα το Rambo ή αλλιώς «Τι κάνιεις;»

Μετά από ένα γεμάτο τριήμερο, το μόνο που ήθελα να κάνω την ώρα του ταξιδιού ήταν να λιώσω στο κάθισμά μου. Δυστυχώς, αυτό δεν ήταν εφικτό για πολλούς λόγους ιδιαίτερα όταν ταξιδεύεις σ’ ένα γεμάτο λεωφορείο. 
Αμέσως μόλις ξεκινήσει το λεωφορείο και είναι όλοι καθισμένοι αναπαυτικά στις θέσεις τους, παρατηρείται το φαινόμενο του "τώρα είναι η ώρα να κάνω τα τηλέφωνά μου για να σκοτώσω την ώρα μου". 
Πρωταγωνίστρια η πολλών Μαΐων κυρία η οποία με αρκετά ντεσιμπέλ και εξομολογητική διάθεση μας ενημέρωσε για το πως ήταν τα ταξίδι της στο κλεινόν άστυ, αλλά και για το που θα πάει, τι παπούτσια θα φορέσει αμέσως μόλις αφιχθεί στον προορισμό της. Προσέφερε άφθονο γέλιο στην συνταξιδιώτισσά μου η οποία δεν άφησε το γεγονός να περάσει απαρατήρητο-ασχολίαστο. 

Τη στιγμή που λες ότι γλίτωσες από τις γλαφυρές περιγραφές με λιι και νιι από την εν λόγω κυρία, εμφανίζεται ο Ράμπο.
Στρατόκαυλος νεανίας των ειδικών δυνάμεων εξιστορούσε στον οδηγό τ’ ανδραγαθήματά του με περίσσιο ζήλο και πάθος, διανθισμένα με μπόλικη σάλτσα.
Δεν άντεξα. Έπρεπε να φανώ αντάξια της συνταξιδιώτισσάς μου οπότε αρπάζω δυναμικά το φουλάρι μου και εκτελώ με αμίμητη ευλάβεια της θρυλικές κινήσεις του Τζων όταν έδενε το μαντήλι στο κεφάλι πριν από κάθε κρίσιμη μάχη. 
Δε μπορώ να πω. Ο κύριος στο διπλανό κάθισμα με το ζόρι συγκράτησε τα γέλια του. 

Καθ' οδόν με λεωφορείο του κτελ, Κυριακή 24 Νοέμβρη



Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Μουντιάλ '14 : Ευχαριστώ, δε θα πάρω.




Κάποιος μου είχε πει ότι αν δεν έχεις κλωτσήσει μπάλα, δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για ποδόσφαιρο. 
Ευτυχώς ήμουν από κείνα τα παιδιά που έπαιξαν μπακότερμα στις αλάνες. 
Που ένιωσαν την έξαψη του να γδέρνεις τα γόνατά σου στο χώμα πετυχαίνοντας γκολ.

Αγαπώ το ποδόσφαιρο.


Θυμάμαι το πρώτο μουντιάλ που παρακολούθησα, μικρό κορίτσι, πολύ χαρακτηριστικά. Σ’ εκείνο το μουντιάλ, ο Μαραντόνα πέτυχε το καλύτερο γκολ στην ιστορία του παγκοσμίου κυπέλου και η Αργεντινή βγήκε νικήτρια.





Αγαπώ το ποδόσφαιρο γιατί είναι ομαδικό παιχνίδι.
Η νίκη της ομάδας είναι συλλογική προσπάθεια. Η ήττα της συλλογική ευθύνη.

Παρακολουθώ το ποδόσφαιρο για το ποδόσφαιρο και δε φανατίζομαι πια υποστηρίζοντας κάποια συγκεκριμένη ΠΑΕ. Για ευνόητους λόγους.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται από μια δομική και ιστορική κρίση άνευ προηγουμένου. Αυτό που ξεχνάνε (;) πολλοί είναι το γεγονός ότι είναι και παγκόσμια

Στη μακρινή Βραζιλία λοιπόν, όπου θα διεξαχθεί τον Ιούνιο του ’14 το Μουντιάλ – ο λαός και ιδιαίτερα η νεολαία – διαδήλωσε δυναμικά ενάντια στην πολιτική εξαθλίωσης με αφορμή την αύξηση του εισιτηρίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και τις υπέρογκες δημόσιες δαπάνες για την διεξαγωγή του παγκοσμίου κυπέλου. Ήταν οι  μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει γνωρίσει η χώρα μετά το 1992.

Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι μια τέτοια διοργάνωση θ’ αποφέρει κέρδος. 
Κέρδος για ποιον θ’ αντιτάξω εγώ.

Κάποιοι θα πουν ότι το ποδόσφαιρο προσφέρει θέαμα, ευχαρίστηση, ξεκούραση, εκτόνωση.
Συμφωνώ, όχι όμως υπό αυτούς τους όρους.

Για τους παραπάνω λόγους, αποφάσισα να μην στηρίξω ως φίλαθλος τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Δεν θα παρακολουθήσω κανέναν αγώνα, ούτε καν της Ελλάδας, ούτε για τα προκριματικά ούτε κατά τη διάρκεια που θα διεξάγεται το μουντιάλ.

Προτιμώ με τη στάση μου να είμαι αλληλέγγυα σε όλους εκείνους που θέλουν ό, τι κι εγώ. 

Την ανατροπή όλων αυτών που υπονομεύουν τη ζωή μας. Όλων αυτών που μας οδηγούν σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, απόλυτης φτώχειας και κοινωνικής καταστροφής.




Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Καθημερινές ιστορίες μαθητικής "τρέλας": περί ελευθερίας ο λόγος



Εφηβεία. Δύσκολη υπόθεση για γονείς.
Δύσκολη υπόθεση και για δασκάλους/ες.
Πολλές φορές υπόθεση μετωπικής σύγκρουσης.
Λάθος χειρισμοί και το παιχνίδι χάνεται ανεπιστρεπτί.

Πανοπλία απαραίτητη για τέτοιου είδους ομηρικές μάχες – ιδιαίτερα  αν εμπλέκεται στη σούπα η έννοια της ελευθερίας – το χιούμορ και ο μύθος.

Πώς να πείσεις έναν έφηβο να κάτσει μέσα σαββατόβραδο να διαβάσει για τις επικείμενες εξετάσεις του όταν ο ίδιος δεν θέλει να το κάνει;
Με λοβοτομή ίσως το καταφέρεις. 
Η άλλη επιλογή είναι η επίκληση στο φιλότιμο με αρκετή δόση χιούμορ.
Οι «αγρίλες» δεν περνάνε και οι φωνές έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Την ώρα που πας να διορθώσεις ένα γραπτό και αντικρίζεις την εικόνα της αποσύνθεσης μια εβδομάδα πριν τις εξετάσεις αισθάνεσαι ένα ελαφρύ στράβωμα του στόματος και αναρωτιέσαι αν το έπαθες το εγκεφαλικό ή όχι. 
Πρώτη ερώτηση: τι κάνω λάθος; 
Για ν ακολουθήσει η επόμενη: τι τρέχει με τον έφηβο; Τι έχει μεσολαβήσει;
Ερωτήματα που περνάνε αστραπιαία σαν υπότιτλους σημαντικών ειδήσεων την ώρα που παρουσιάζεται θέμα ελάσσονος σημασίας.

Για την ομαλή διεξαγωγή του μαθήματος και στα πλαίσια της επίτευξης του στόχου, δηλαδή η τελική ευθεία πριν τις εξετάσεις να είναι το ίδιο μάχιμη με την προηγούμενη περίοδο, το μάθημα διακόπτεται και ακολουθεί η βαρυσήμαντη δήλωση «α-φή-στε με 'λεύ-θε-ρο». 


Παρένθεση: Αν βάλεις, για παράδειγμα, έναν ελέφαντα και μια μαϊμού να εξεταστούν στο σκαρφάλωμα ενός δέντρου είναι σαφές ότι η μαϊμού έχει τις απαραίτητες δεξιότητες για να σκαρφαλώσει με επιτυχία στο δέντρο. Ο ελέφαντας όμως δεν τις έχει. Άδικη η εξέταση και κατ’ επέκταση άδικο το σύστημα που βάζει μια μαϊμού και έναν ελέφαντα να εξεταστούν ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθενός και μη λαμβάνοντάς τα υπόψη. Σ' ένα τέτοιο σύστημα, γιατί να διαβάσει λοιπόν; Όσο και να διαβάσει, όσα εφόδια και να αποκτήσει, θα μείνει εντέλει άνεργος σε μια δυσβάσταχτη και σιχαμερή κοινωνία. Και αυτό το αντιλαμβάνεται. Κλείνει η παρένθεση.

Αυτομάτως εντοπίστηκε το λάθος του δασκάλου. Υπερβολική πίεση.
Το λάθος του γονιού. Λαθεμένος χειρισμός διαχείρισης της κρίσης.
Και κάπου κει μπαίνει και το σύνθημα «Λευτεριά στους καταπιεζόμενους μαθητές».


Εσύ δάσκαλε δίδαξες τους Floyd στο μαθ(χ)ητή σου. Έτσι όφειλες να κάνεις.
Κάπου εδώ υπεισέρχεται ο μύθος…

Όλοι θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, σαν τα πουλιά.
Κανείς δεν θέλει να βρίσκεται κλειδωμένος σ’ ένα κλουβί κι ας είναι το καλύτερο κλουβί του κόσμου.
Κάποιοι βολεύονται στα κλουβιά τους είτε γιατί δεν μπορούν είτε γιατί δεν θέλουν να διαχειριστούν τον αγώνα για την ελευθερία τους.
Κάποιοι την απαιτούν.
Κάποιοι δεν συνειδητοποιούν καν ότι βρίσκονται σε κλουβί.
Κάποιοι ενώ το συνειδητοποιούν ότι πρέπει να ελευθερωθούν όλοι, βασίζουν την ελευθερία τους και την πετυχαίνουν φυλακίζοντας τους άλλους.
Κάποιοι την οργανώνουν με γνώμονα την ελευθερία όλων.
Η κατάκτηση της ελευθερίας δεν ήταν, δεν είναι, ούτε ποτέ θα είναι ατομική υπόθεση.
Είναι συλλογική.
Για να γίνεις πραγματικά ελεύθερος πρέπει να γίνουν όλοι πραγματικά ελεύθεροι.


Ο «δρόμος» είναι μακρύς, δύσκολος, καθημερινός και ασυνεχής.



υγ. Αφιερωμένο στο Βαγγέλη με τη βεβαιότητα ότι θα πετύχει το στόχο του.



Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;




Με αφορμή διάφορα δημοσιεύματα παραθέτω μερικούς προβληματισμούς και παρατηρήσεις σχετικά με το αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δηλαδή αν είναι δικαιολογημένη η χρήση οποιουδήποτε ατοπήματος προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος όταν αυτός είναι ιερός.
Τι καθιστά την ιερότητα του στόχου ο οποίος δικαιολογεί το ατόπημα; Ποιο είναι αυτό το ατόπημα το οποίο αγιάζεται από την ιερότητα του σκοπού; Αν όντως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, σε ποιες περιπτώσεις τ’ αγιάζει; Αν όμως δεν τ’ αγιάζει;


Για παράδειγμα, συγκεκριμένες μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες κατά κοινή ομολογία έχουν ωφελήσει με τη δράση τους το γενικό πληθυσμό πολλών χωρών, μαζί και της Ελλάδας, λειτουργούν ως υποστηρικτικές δομές συγκαλύπτοντας την ανικανότητα του παρόντος συστήματος να παράσχει έστω τα αυτονόητα στην ανθρωπότητα τα οποία φαίνεται να καλύπτουν τελικά οι ΜΚΟ.

Οι παραπάνω αυτοπροβάλλονται ως ακομμάτιστες διακηρύσσοντας ότι «δεν διαθέτουν χώρο για πολιτικό-κομματικές εξωκοινωνικές διεργασίες και ότι εξοικονομούν χώρο για τον άνθρωπο, το περιβάλλον, την κοινωνία».
Την ίδια στιγμή καρπώνονται προγράμματα μέσω ΕΕ και δέχονται χορηγίες από εφοπλιστικούς κύκλους που λυμαίνονται την οικονομία, την πολιτική, το περιβάλλον την κοινωνία στη βάση της κυρίως και κατ’ επέκταση τον άνθρωπο.
Με βάση την παραπάνω παρατήρηση είναι ακομμάτιστες τελικά;
Για το γενικό καλό και σε στιγμές εκτάκτου ανάγκης στις οποίες παρεμβαίνουν τέτοιες οργανώσεις και είναι απαραίτητη η οικονομική ενίσχυση, η χορηγία μπορεί να προέρχεται ακόμα και από αυτούς που προκαλούν τις συνέπειες (πόλεμος) ή που αδυνατούν εσκεμμένα να παρέχουν ένα σύστημα ολοκληρωμένης προστασίας του Πολίτη;
Θεωρώ ότι είναι δύσκολο να μη σπεύσεις να βοηθήσεις συνανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Αυτό και μόνο αγιάζει τα μέσα σ’ αυτή την περίπτωση. Πάλι όμως μιλάμε για θεραπεία και όχι για πρόληψη. Τέτοιου είδους οργανώσεις κάνουν τη μισή δουλειά, με το προσωπείο της φιλανθρωπίας και του εθελοντισμού στέκονται αλληλέγγυες – δήθεν ακομμάτιστα – την ίδια στιγμή που δεν κάνουν τίποτα προς την κατεύθυνση της ανατροπής του συστήματος. Ενός ελλιπούς συστήματος. Γι αυτό ακριβώς είναι κομματικοποιημένες και πολιτικοποιημένες και συντάσσονται με την πλευρά όσων εξαθλιώνουν και καταστρέφουν τη ζωή μας.

Δεδομένης λοιπόν της επαναστατικής κίνησης των λαών ενάντια σε ένα καταστροφικό σύστημα συντάσσονται ξεκάθαρα με την πλευρά της αντεπανάστασης. Η αλληλεγγύη πρέπει να έχει ταξικό πρόσημο. Δεν μπορεί να είναι γενική και αόριστη.



Άλλο ένα οξύμωρο σχήμα αποτελούν οι χορηγίες εταιρειών προς ένα συγκεκριμένο δήμο αλλά και αθλητικούς συλλόγους. Εταιρείες που θυσιάζουν στο βωμό του κέρδους ολόκληρες περιοχές και τις εκμεταλλεύονται με τον πιο στυγνό τρόπο απομυζώντας τες, καταστρέφοντας όχι μόνο το φυσικό περιβάλλον αλλά και τη ζωή των ανθρώπων της περιοχής. Οι ηγεσίες των συλλόγων έκριναν απαραίτητη την χορηγία για τη βιωσιμότητά τους. Είναι αυτός ο σκοπός, πιο ιερός από την βιωσιμότητα ολόκληρης της περιοχής; Κρίνεται σημαντική η χορηγία τέτοιων εταιρειών για την οικονομική ανάσα της περιοχής την ίδια στιγμή που η ίδια η εταιρεία είναι αυτή που προκαλεί την ασφυξία στην περιοχή; 
Η εξαγορά συνειδήσεων στο όνομα του μη χείρον βέλτιστο αποτελεί την πιο επαίσχυντη εφαρμογή του σκοπού που αγιάζει τα μέσα.


Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης αποτελεί η καταστολή και τα αντικοινωνικά μέτρα που εφαρμόζει η δικομματική κυβέρνηση κηρύσσοντας τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περνώντας πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, παρακάμπτοντας έτσι τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες ακόμη και της ίδιας της αστικής  δημοκρατίας.
Σ’ αυτή την περίπτωση υποτίθεται πως ο σκοπός είναι η σωτηρία της χώρας απ’ τη χρεοκοπία και η οικονομική της ανάκαμψη.
 
Αγιάζονται, λοιπόν, τα μέσα που χρησιμοποιούνται, δηλαδή η βίαιη καταστολή των κοινωνικών αντιδράσεων, η καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί με αίμα, η ανεργία που δεν έχει προηγούμενο, η εξαθλίωση του πληθυσμού, η καταστροφή του κράτους πρόνοιας, η καταστροφή του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας και της παιδείας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας με εξευτελιστικούς όρους, η δυσβάσταχτη φορολογία και όλα τα οριζόντια και κάθετα μέτρα που επιβάλει η κυβέρνηση με τις προσταγές της τρόικας στην κολυμπήθρα της σωτηρίας της χώρας; Είναι η χώρα κάτι το διαφορετικό από τους ανθρώπους που την απαρτίζουν;

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα καταδεικνύουν ότι η αστική τάξη μαζί με ΜΚΟ και τους συμμάχους της δρουν για το λαό, στο όνομα του λαού χωρίς όμως κανείς να λαμβάνει υπόψη του το λαό με ιερούς (sic!) σκοπούς που αγιάζουν τα μέσα που χρησιμοποιούν.

Ας τους υπενθυμίσουμε λοιπόν πως ο λαός που μπορεί να χειραφετείται, δε χρειάζεται ούτε χορηγίες ούτε φιλανθρωπία ή εθελοντισμό.

Ο λαός δε σώζεται, σώζει! (Ν. Καζαντζάκης)




Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Για όποιον με ζητήσει










Όποιος με ζητήσει θα κοιμάμαι. 
Που να σηκώνομαι πρωί πρωί άνεργος άνθρωπος και να τρέχω σε ανούσιες πορείες. 
Τι θα βγει; Πάλι τίποτα. Δε γίνεται ποτέ τίποτα.

Όποιος με ζητήσει θα είμαι στη δουλίτσα μου, γιατί ο μήνας δε βγαίνει και όταν κάνω απεργία για το τίποτα, μου κόβουν χρήματα.

Όποιος με ζητήσει, θα κράζω το δημόσιο τομέα, γιατί εγώ εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα και όποιος δεν έχει δουλέψει στον ιδιωτικό δεν θα πρέπει να μιλάει.

Όποιος με ζητήσει θα κάθομαι πίσω από ένα πληκτρολόγιο και θα κράζω κόμματα ή οργανώσεις. 
Θα κάνω ηλεκτρονική επανάσταση του κώλου βρίζοντας κάθε κομματικό μέλος- πρόβατο που πάει πίσω από τον τσομπάνη, κάθε κομματόσκυλο και συνδικαλισταρά-εργατοπατέρα, όλοι στο ίδιο τσουβάλι είναι άλλωστε. Είναι όλοι ίδιοι.

Όποιος με ζητήσει εγώ δεν αναλαμβάνω καμία ευθύνη ν’ ανατρέψω μια κατάσταση που δε μ αρέσει. Έχω μάθει στη ζωή μου ν αναθέτω
Έχω μάθει στη ζωή μου να σκύβω το κεφάλι, να πηγαίνω όπου φυσάει ο άνεμος γιατί έτσι με βολεύει. Έχω μάθει στη ζωή μου να μην είμαι πρόβατο και να μην επιλέγω καμία πλευρά.

Όποιος με ζητήσει θα μιλάω για εθνική ενότητα, την ώρα που όταν με καλούν συνάνθρωποι σε απεργία, εγώ θα στέκομαι αλληλέγγυος από το μπαλκόνι της δουλειάς μου και θα χλευάζω αφ' υψηλού.

Η Ελλάδα μας ήταν πάντα ενωμένη σα μία γροθιά σε όλους τους αγώνες της, όπως μας λένε κάθε χρόνο στας εθνικάς επετείους. Ήταν ενωμένη και στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο που την ώρα που άλλοι πολεμούσαν στα βουνά και τις πόλεις, κάποιοι κοίταζαν να φτιάξουν περιουσίες ως μαυραγορίτες ή ντύνονταν με κουκούλες και έδιναν στυγνά και στεγνά τους συμπατριώτες τους.


Όποιος με ζητήσει θα είμαι πάλι στην απεργία. Θα είμαι εκεί για να σταθώ πλάι σε όλους αυτούς που θέλουν αυτό που κι εγώ θέλω.

Όποιος με ζητήσει θα είμαι εκεί για αγωνιστώ να μετατρέψω τη θεσμική 24ωρη τουφεκιά των προδοτών συνδικαλιστών σε γενική πολιτική απεργία διαρκείας.

Κάθε αγώνας μικρός ή μεγάλος είναι η πιθανή αφετηρία ενός μεγαλύτερου.

Όποιος με ζητήσει θα είμαι εκεί, γιατί έχω συνείδηση των αλυσίδων μου και θέλω να τις σπάσω.

Η επανάσταση δε βρίσκεται στην ατζέντα κανενός.
 
Βρίσκεται στη συνείδηση του καθενός μας για την ανάγκη της.

Βρίσκεται στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, στην ταξική πάλη, στην ανάγκη για εργασία όχι δουλεία, για παιδεία και υγεία για όλους όχι μόνο γι αυτούς που τα ‘χουν.
 
Βρίσκεται σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο.


Βρίσκεται στο δρόμο.





Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Have love, will travel







Αγαπώ τα πάσης φύσεως ταξίδια, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.
Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο και μπλέκομαι στα γρανάζια της πλοκής του, κάθε φορά που ακούω ένα μουσικό κομμάτι ή έναν ολόκληρο δίσκο και μπαίνω σε μουσικά μονοπάτια, είναι σα ν αυξάνω ταχύτητα σ’ ανοιχτό δρόμο με τα μαλλιά μου ν ανεμίζουν ανέμελα.

Ένα ταξίδι που αγαπώ ιδιαίτερα είναι η συναυλία αγαπημένης μπάντας, να χαθώ στους ήχους και τις μελωδίες της.

Χτες με ταξίδεψαν Black Fate και Soul Cages, στη σκηνή του Stage στη Λάρισα.
Πρώτη φορά βρέθηκα στο συγκεκριμένο χώρο και οφείλω να ομολογήσω ότι η αμεσότητά του μου άρεσε. Το να βρίσκομαι μια ανάσα από τη σκηνή είναι πολύ θετικό. Βοηθάει στο να ζήσεις το ταξίδι στο έπακρο.
 
Οι Black Fate με κέρδισαν. O Γεωργίου με φαρυγγίτιδα, αλλά οι κορώνες, κορώνες.

Αμέσως μετά τη δυναμική παρουσία των Black Fate το ταξίδι συνέχισαν οι Soul Cages. Αισθάνομαι τυχερή που μου δόθηκε η ευκαιρία να είμαι από τους λίγους και εκλεκτούς που παρακολούθησαν τη συγκεκριμένη συναυλία.

Η λίστα των κομματιών που έπαιξαν θεωρώ ότι ήταν ισορροπημένη.
Έπαιξαν κομμάτια απ’ όλους τους δίσκους τους, τα λιγότερα από
Craft, που θεωρείται ο λιγότερο καλός τους δίσκος (κατά κάποιους). Εγώ και μόνο που άκουσα το Falling, μου έφτασε. Είναι από τα αγαπημένα μου, όπως το Reflections και το Moments το οποίο το έπαιξαν δύο φορές μετά από την απαίτηση του κοινού στην οποία ευχαρίστως υπέκυψαν. Υπήρχε μια πολύ ζεστή αμφίδρομη σχέση μεταξύ κοινού και μπάντας. Ένα υπέροχα άμεσο ταξίδι το οποίο θα μου μείνει αξέχαστο.
Ανυπομονώ για το επόμενο…

Set list

Soul Cages (Soul cages, 1994)
Always meet twice (Moon, 2013)
The narrow path of truth (Soul cages, 1994)
Elegy (Moments, 1996)
Reflections (Soul cages, 1994)
The Moon (Moon, 2013)
Waiting (Moon, 2013)
Moments (Moments, 1996)
Imprisoned (Craft, 1999)
Beautiful (Moon, 2013)
Naked world (Moments, 1996)
The curse (Moon, 2013)
Freezing (Moments, 1996)
---
Falling (Craft, 1999)
Heavy metal
++ Επανάληψη των Moments και Freezing



υγ. Οι "ανταποκρίσεις" μου από συναυλίες είναι καθαρά για ιστορικούς λόγους και για να θυμάμαι πάνω απ όλα εγώ. Είναι η δική μου αίσθηση καταγεγραμμένη συνήθως επιγραμματικά. Αν κάποιος θέλει να μάθει λεπτομέρειες για τον ήχο-ηχοληψία, παίξιμο και λοιπά τεχνικά ζητήματα, θα πρέπει να ενημερωθεί από "έγκριτα" sites μουσικής.