Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Η διαφορά μας είναι ότι "εσύ" βλέπεις λαθρομετανάστες ενώ "εγώ" βλέπω ανθρώπους.




Δεν είμαι σίγουρη αν έχεις προσπαθήσει ποτέ να μπεις στη θέση του Άλλου.
Είμαι σίγουρη ότι πολλές φορές έχεις πει Αν ήμουν στη θέση του, θα θα θα... 
Έχεις ξεστομίσει βαρύγδουπα λόγια του τύπου «Ας καθόταν στη χώρα του» ή «Να πάει από κει που ήρθε» για αυτόν τον «κακό» Άλλο, την ώρα που συνάνθρωποί σου συν-Έλληνες, έχουν πάρει το δρόμο της ξενιτιάς όχι τώρα μόνο, αλλά πολλές φορές στο παρελθόν  και βρίσκονται διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο.
Σε προκαλώ, λοιπόν να μπεις στη θέση του Άλλου.
Αυτού του Άλλου που του 'χεις φορτώσει όλα τα δεινά της ζωής σου γιατί είναι πιο εύκολο να τα φορτώνεις αλλού.
Στη θέση του Άλλου από την Ινδία, το Ιράν, το Πακιστάν, την Τανζανία, τη Συρία λόγου χάρη, να κάνεις ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων - κατά τη διάρκεια του οποίου μπορεί και να μη βγεις ζωντανός και να καταλήξεις σε κάποιον υγρό τάφο - για μια καλύτερη ζωή θέλοντας να περάσεις από μια χώρα για να βρεις την τύχη σου σε κάποια άλλη και ξέμεινες (sic!).
Να εργαστείς ως βοσκός σε κάποιο αφεντικό το οποίο ενώ σου χρωστάει τα μαλλιοκέφαλα των εριφίων του σε μεροκάματα, σε καρφώνει στους μπάτσους γιατί είσαι λαθρομετανάστης.
Είσαι ο Άλλος, ο «χωρίς χαρτιά», της γης ο κολασμένος.  
Προσπάθησε να καταλάβεις  για ποιο λόγο θέλουν να σου κάνουν το βίο αβίωτο στα κέντρα κράτησής σου (sic!) και στον κάνουν.
Να στοιβάζεσαι σε κελιά κάτω από συνθήκες απάνθρωπες την ώρα που περιμένεις να περάσει ο χρόνος που απαιτείται για να γίνει η ταυτοποίησή σου από την χώρα από την οποία έφυγες για να γλιτώσεις, για να σε ξαποστείλουν πάλι εκεί.
Χωρίς χαρτιά και χωρίς χρήματα να αιτείσαι πολιτικό άσυλο και να περιμένεις να εξεταστεί η υπόθεσή σου ανάμεσα στις υποθέσεις χιλιάδων άλλων. Υποθέσεις, αριθμοί, ζωές.
Προσπάθησε να συνεννοηθείς σε μια ξένη χώρα, σε μια ξένη γλώσσα, να σου φέρνουν χαρτιά μπροστά σου να υπογράψεις χωρίς να καταλαβαίνεις τι υπογράφεις, να μην υπάρχει άνθρωπος να συνεννοηθείς μαζί του για να καταλάβεις για ποιο λόγο σε κρατάνε ή για πόσο θα σε κρατάνε και η ζωή σου χάνεται σ ένα κελί.
Η ζωή σου χάνεται στο μεσοδιάστημα που χρειάζεται για να γυρίσει ένα κρατικό γραφειοκρατικό γρανάζι του σάπιου αστικού συστήματος.
Η ζωή σου χάνεται σαν τους κόκκους της άμμου μέσα απ τα χέρια σου την ώρα που κάποιοι άλλοι παίζουν παιχνίδια εξουσίας στην πλάτη σου.

Σταμάτα μια ηλιόλουστη στιγμή χειμωνιάτικου μεσημεριού στη μέση του δρόμου, με τον ήλιο να σου χαϊδεύει τα μάγουλα και μπες στη θέση αυτού του Άλλου... αν τολμάς. 


Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Περιμένοντας το βοσκό: επικαιροποιημένο




Πέρσι  για τη διπλή αναμέτρηση των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου το ’12 έγραφα τα παρακάτω.

Η όλη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τον τελευταίο διάστημα μου θυμίζει χαρακτηριστικά το θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, «Περιμένοντας τον Γκοντό». Θέατρο του παραλόγου.

Όλοι περιμένουμε την άφιξη μιας υπερβατικής φιγούρας που θα μας σώσει από την χρεοκοπία, την κατάρρευση και όλα τ’ άλλα δεινά που συνεπάγεται (;) όλο αυτό, αλλά δεν έρχεται ποτέ.
Αυτή η τάση φαίνεται στο γεγονός ότι εκφύονται από το πουθενά και συνεχώς κόμματα-κινήματα-κινήσεις. Αυτό δεν είναι κακό στο όνομα του πλουραλισμού. Είναι κακό όταν όλοι αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι εθνοσωτήρες από το πουθενά ή από τα προϋπάρχοντα διαλυμένα κόμματα, δημιουργούν κινήματα ως άλλοι βοσκοί, θέλοντας να μαζέψουν τα πρόβατα στη στάνη.

Τα πρόβατα, βλέποντας ότι τους επαγγελματίες του είδους πολιτικούς τους οποίους  πια δεν τους νοιάζει γιατί έχουν εδραιωθεί - ή έτσι νόμιζαν - πριν λίγους μόνο μήνες και απλά βγαίνουν στο βήμα για να «κυβερνήσουν» με το αληθινό τους πρόσωπο, νομίζουν ότι επιλέγοντας διαφορετικό βοσκό κάτι θ’ αλλάξει.

Είναι και οι άλλοι, οι άσπιλοι και αμόλυντοι πολιτικοί που διατείνονται ότι δεν είναι επαγγελματίες  αλλά εποφθαλμιούν να γίνουν (διότι είναι πολλά τα λεφτά) αγωνιώντας για τον ίδιο ακριβώς λόγο: την πολυπόθητη θεσούλα του βοσκού, τη νομιμοποίηση μέσω της βουλευτικής ιδιότητας.

Είναι και οι άλλοι, οι πατριώτες του κώλου, οι νοσταλγοί του Αδόλφου, που βρήκαν πρόσφορο έδαφος να φυτρώσουν σα ζιζάνια εκεί που δεν τους σπέρνουν. Αυτοί που οι ανεγκέφαλοι μικροαστοί πανικόβλητοι ψήφισαν για να τους σώσουν από τους κακούς μετανάστες, για να ρίξουν λίγο ξύλο στους κακούς επαγγελματίες πολιτικούς, για να το παίζουν τσαμπουκάδες εκεί που οι άλλοι είναι κότες.

Aν νομίζουμε δε ότι οι επαγγελματίες, οι άσπιλοι κι αμόλυντοι, οι τσαμπουκάδες θα συμπράξουν με γνώμονα το γενικό καλό, το δικός μας καλό – μου θυμίζει έντονα το “σε βομβαρδίζω για να σε σώσω” – πλανόμαστε πλάνην οικτρά.

Όσο θα συνεχίζουμε να ρίχνουμε το φακελάκι στην κάλπη, αναζητώντας ηγέτες  – πέρα από τον εαυτό μας – να μας σώσουν αντί ν’ αλλάξουμε, είμαστε καταδικασμένοι.

Όπως οι  Βλαντιμίρ και Εστραγκόν περιμένουν μάταια κάτι που δεν έρχεται και τελικά αποφασίζουν ν’ αυτοκτονήσουν αλλά αποτυγχάνουν, έτσι κι εμείς περιμένουμε τους σωτήρες να μας σώσουν από το γκρεμό ή το ρέμα, και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή.
                                                                                                                                                            
Τα πράγματα δεν αλλάζουν αν πολεμάμε με την υπάρχουσα πραγματικότητα.
Για ν’ αλλάξουμε κάτι, πρέπει να χτίσουμε ένα νέο μοντέλο που θέτει το υπάρχων σε αχρηστία, κι όχι να περιμένουμε να επιλέξουμε τον επόμενο βοσκό να μας μαζέψει.

Επειδή τελευταία πολύς λόγος γίνεται για εκλογές και όλο δημοσκοπήσεις ξεπηδούν που αναδεικνύουν το ένα ή το άλλο κόμμα «νικητή» ανέσυρα επί τη ευκαιρία το γραπτό ως τροφή για σκέψη. Η προσπάθεια διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης με δεξιό η αριστερό πρόσημο στο ήδη υπάρχων χρεοκοπημένο σύστημα  αποτελεί φενάκη.

Μετά από ενάμιση χρόνο περίπου η ανάγκη της ανοικοδόμησης ενός νέου κόσμου που θέτει το υπάρχων χρεοκοπημένο μοντέλο όχι μόνο σε αχρηστία, αλλά στον Καιάδα της ιστορίας παραμένει επιτακτική.


Οι συνειδήσεις μπορεί να μην είναι ελαστικές και να αλλάζουν δύσκολα.
Μπορεί εκείνος που μέχρι πρότινος είχε συνηθίσει ν αναθέτει τη ζωή του στα χέρια των αντιπροσώπων του δύσκολα να επωμίζεται την ευθύνη της ανάληψης της τύχης του. 

Όμως η επιτακτικότητα της ίδιας της ανάγκης θα αυξήσει και τον αριθμό αλλά και θα συντομεύσει το χρόνο.



Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Ο χειμώνας ήρθε



Δεκέμβρης. 
Πρώτος μήνας του χειμώνα τυπικά και ουσιαστικά μιας και ο χειμώνας έχει κάνει ήδη αισθητή την παρουσία του. 
Κάποιοι σκέφτονται χιόνια, κρύο, χειμερινό σκηνικό και χαίρονται γιατί αγαπούν τη συγκεκριμένη εποχή. 
Κάποιοι άλλοι ονειρεύονται χειμερινές διακοπές, φαγοπότι, γιορτές, καλοπέραση, οικογενειακές στιγμές.  Χριστούγεννα στο Παρίσι, πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη. 
Τα παιδιά παρακαλάνε να ρθει το χιόνι για να χάσουν μέρες σχολείου, να παρατείνουν τις επικείμενες διακοπές των γιορτών.


Τα παιδιά δεν μπορεί να τα κατηγορήσει κανείς για απερισκεψία ή αναισθησία. Η αθωώτητα, η αφέλεια είναι μέρος της παιδικότητας. 
Μιλάνε για το  χιόνι και αστράφτουν τα μάτια τους  από τη χαρά στη θέα των πρώτων λευκών νιφάδων να αιωρούνται στον αέρα. 
Φτιάχνουν σενάρια στο μυαλουδάκι τους για χιονοπόλεμους, χιονάθρωπους, παιχνίδι με το χιόνι και συ ακούγοντάς τα χαμογελάς απ έξω σου για να μην τα κακοκαρδίσεις κι από μέσα σου κλαις. 

Κλαις και καταλήγεις ότι πια μισείς το κρύο και το χιόνι. 
Απεύχεσαι να δεις αυτές τις όμορφες λευκές νιφάδες να αιωρούνται στον αέρα που τόσο αδυμονούσες ν αντικρίσεις ως παιδί. 
Απεύχεσαι να περπατήσεις στο λευκό σεντόνι πρώτος αφήνοντας τα δικά σου χνάρια πάνω του. 
Να νιώσεις αυτή την υπέροχη σιωπή γύρω σου όταν πέφτει το χιόνι. 

Το μισείς, όταν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να το αισθάνεται κανείς ως επιλογή.
Όταν το κρύο είναι αναπόσταστο κομμάτι της ζωής ανθρώπων που δεν έχουν τρόπο να ζεσταθούν και καταφεύγουν σε λύσεις όπως τα μαγγάλια. 
Όταν συνάθρωποι  κοιμούνται στο δρόμο. 
Όταν ο διπλανός δεν έχει να ζεσταθεί. 
Όταν το σπίτι του μπάζει απο παντού γιατί είναι παλιό και η μοναδική ξυλόσομπα δε φτάνει για να το ζεστάνει.
Όταν δεν έχει καν να το ζεστάνει και κοιτάζει το καλοριφερ να κρέμεται κούφιο και ψυχρό στον τοίχο. 
Όταν σκαρφίζεται ένα σωρό γελοία αστεία για να διασκεδάσει την έλλειψη θέρμανσης και κατ’ επέκταση τη φτώχια του. 


Το μισείς γιατί πια είναι συνυφασμένο με το θάνατο.

Όταν οι πρώτοι άνθρωποι πεθαίνουν από αναθυμιάσεις μαγγαλιών ή από το κρύο.  
Παλιότερα δεν άκουγες για θανάτους απο το κρύο. Ή αν άκουγες ήταν κάποιος άμοιρος φτωχός ίσως και άστεγος σε κάποιο μέρος του κόσμου όπου επικρατούν πολικές θερμοκρασίες από την επέλαση του χιονιά. 
Πλέον δεν τίθεται τέτοιο θέμα. 
Οι φτωχοί άμοιροι αυξήθηκαν και εξαπλώθηκαν σε όλες τις γωνιές του κόσμου, ακόμα και σ αυτή τη μικρή γωνιά της βαλκανικής σα τη φωτιά σε πευκόδασος και  τείνουν να γίνουν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. 
Μήνας θανάτων ο Δεκέμβρης είτε απο σφαίρα είτε απ το κρύο. 
Η αιτία η ίδια σε όποια περίπτωση.
Ο κόσμος το χει τούμπανο και κάποιοι κρυφό καμάρι. 
Όσο κι αν θέλουν ν αποφύγουν την πραγματικότητα που αγγίζει τ ακροδάχτυλα των ποδιών τους σαν το κύμα που σκάει στην παραλία και χοροπηδάνε για να μη βρέξουν τα πόδια τους.