Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Η διαφορά μας είναι ότι "εσύ" βλέπεις λαθρομετανάστες ενώ "εγώ" βλέπω ανθρώπους.




Δεν είμαι σίγουρη αν έχεις προσπαθήσει ποτέ να μπεις στη θέση του Άλλου.
Είμαι σίγουρη ότι πολλές φορές έχεις πει Αν ήμουν στη θέση του, θα θα θα... 
Έχεις ξεστομίσει βαρύγδουπα λόγια του τύπου «Ας καθόταν στη χώρα του» ή «Να πάει από κει που ήρθε» για αυτόν τον «κακό» Άλλο, την ώρα που συνάνθρωποί σου συν-Έλληνες, έχουν πάρει το δρόμο της ξενιτιάς όχι τώρα μόνο, αλλά πολλές φορές στο παρελθόν  και βρίσκονται διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο.
Σε προκαλώ, λοιπόν να μπεις στη θέση του Άλλου.
Αυτού του Άλλου που του 'χεις φορτώσει όλα τα δεινά της ζωής σου γιατί είναι πιο εύκολο να τα φορτώνεις αλλού.
Στη θέση του Άλλου από την Ινδία, το Ιράν, το Πακιστάν, την Τανζανία, τη Συρία λόγου χάρη, να κάνεις ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων - κατά τη διάρκεια του οποίου μπορεί και να μη βγεις ζωντανός και να καταλήξεις σε κάποιον υγρό τάφο - για μια καλύτερη ζωή θέλοντας να περάσεις από μια χώρα για να βρεις την τύχη σου σε κάποια άλλη και ξέμεινες (sic!).
Να εργαστείς ως βοσκός σε κάποιο αφεντικό το οποίο ενώ σου χρωστάει τα μαλλιοκέφαλα των εριφίων του σε μεροκάματα, σε καρφώνει στους μπάτσους γιατί είσαι λαθρομετανάστης.
Είσαι ο Άλλος, ο «χωρίς χαρτιά», της γης ο κολασμένος.  
Προσπάθησε να καταλάβεις  για ποιο λόγο θέλουν να σου κάνουν το βίο αβίωτο στα κέντρα κράτησής σου (sic!) και στον κάνουν.
Να στοιβάζεσαι σε κελιά κάτω από συνθήκες απάνθρωπες την ώρα που περιμένεις να περάσει ο χρόνος που απαιτείται για να γίνει η ταυτοποίησή σου από την χώρα από την οποία έφυγες για να γλιτώσεις, για να σε ξαποστείλουν πάλι εκεί.
Χωρίς χαρτιά και χωρίς χρήματα να αιτείσαι πολιτικό άσυλο και να περιμένεις να εξεταστεί η υπόθεσή σου ανάμεσα στις υποθέσεις χιλιάδων άλλων. Υποθέσεις, αριθμοί, ζωές.
Προσπάθησε να συνεννοηθείς σε μια ξένη χώρα, σε μια ξένη γλώσσα, να σου φέρνουν χαρτιά μπροστά σου να υπογράψεις χωρίς να καταλαβαίνεις τι υπογράφεις, να μην υπάρχει άνθρωπος να συνεννοηθείς μαζί του για να καταλάβεις για ποιο λόγο σε κρατάνε ή για πόσο θα σε κρατάνε και η ζωή σου χάνεται σ ένα κελί.
Η ζωή σου χάνεται στο μεσοδιάστημα που χρειάζεται για να γυρίσει ένα κρατικό γραφειοκρατικό γρανάζι του σάπιου αστικού συστήματος.
Η ζωή σου χάνεται σαν τους κόκκους της άμμου μέσα απ τα χέρια σου την ώρα που κάποιοι άλλοι παίζουν παιχνίδια εξουσίας στην πλάτη σου.

Σταμάτα μια ηλιόλουστη στιγμή χειμωνιάτικου μεσημεριού στη μέση του δρόμου, με τον ήλιο να σου χαϊδεύει τα μάγουλα και μπες στη θέση αυτού του Άλλου... αν τολμάς. 


1 σχόλιο:

  1. Χρήστος Ρουμελιωτάκης, «ΞΕΝΟΣ ΕΙΜΙ»:

    “Ξένος ειμί και μισθοφόρος –
    κάθε φορά που στη στροφή βλέπω τη θάλασσα
    το νιώθω.
    Όλη τη μέρα πολεμώ σε ξένο τόπο
    τα βράδια, κάτω από το λύχνο,
    καθώς με πιάνει η νοσταλγία της πατρίδας
    συγγράφω την ανάβασή μου.
    Ξένος ειμί και μισθοφόρος –αν τη διαβάσετε να είστε επιεικείς,
    στην εποχή μου
    δεν υπήρχε άλλος τρόπος να πεθαίνεις.”

    ΑπάντησηΔιαγραφή