Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

η μηχανή της γραμμικής κίνησης


Πάει πολύς καιρός που ψάχνει να βρει τις λέξεις για να εκφράσει όλα αυτά που προσπαθούν να βρουν διέξοδο και δεν μπορούν, αλλά αισθάνεται ότι οι λέξεις την έχουν εγκαταλείψει ή ότι εκείνη έχει εγκαταλείψει τις λέξεις. Δε μιλάει στους φίλους της και βλέποντάς την κάποιοι θα τη χαρακτήριζαν ακόμα και μίζερη. Έτσι αποφάσισε να σκιαγραφήσει τα ανέκφραστα.

Αυτές τις μέρες αισθάνεται τον κόσμο γύρω της σαν να είναι όλοι πρωταγωνιστές σε μια παράσταση με τίτλο "η μηχανή της γραμμικής κίνησης".
Σ' αυτή την παράσταση οι πρωταγωνιστές είναι τ' ανθρωπάκια.
Ο ρόλος τους είναι να πηγαίνουν συνεχώς από το Α στο Β και από το Β στο Γ μηχανικά, σαν να είναι κομμάτια μια μηχανής που κάνει μια συγκεκριμένη γραμμική κίνηση αλλά εκείνη δεν είναι μέρος της αλλά ούτε και έξω από αυτή. Δεν είναι μέρος της με την έννοια ότι δεν εκτελεί την ίδια, συγκεκριμένη κίνηση. Άλλο ένα ανθρωπάκι κι αυτή, βρίσκεται εντός της μηχανής, αλλά ο ρόλος της είναι να παρατηρεί την κίνησή της και να παρεμβαίνει σ αυτή τη συγκεκριμένη γραμμική κίνηση που εκτελούν τ άλλα ανθρωπάκια και να τους χαλάει τη συνέχεια. Να πετάγεται μπροστά τους και να τους κόβει το δρόμο. Να συγκρούεται μαζί τους, να εκτρέπει την κίνησή τους, να τους δημιουργεί ασυνέχεια.
Εκείνοι όμως παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξαναγυρίσουν στη συνέχειά τους. Στη γνώριμη ρουτίνα τους. Α, Β, Γ...

Σ’ αυτή τη μηχανή υπάρχει μουσική υπόκρουση κάτι από «Χριστούγεννα ήρθαν πάλι...» ή “Last Christmas…” σκορπίζοντας την απαραίτητη αστρόσκονη απλόχερα, φωτίζοντας το γιορτινό πνεύμα που απαιτείται ώστε η μηχανή να εκτελέσει την κίνηση και τ ανθρωπάκια να κινηθούν από το Α στο Β, στο Γ.

Τα ανθρωπάκια προχωράνε σ’ αυτή τη γραμμή φορώντας ασορτί χαμόγελο με τα χιλιάδες λαμπιόνια γύρω τους να φωτίζουν το δρόμο από το Α στο Β στο Γ, ασορτί με τα κόκκινα χαλιά για να πηγαίνουν από το Α, στο Β, στο Γ καθώς φωνάζουν «να σπάσουμε τη μιζέρια βρε παιδί μου, να δώσουμε και να πάρουμε ευχές που τις έχουμε ανάγκη, να δώσουμε από το υστέρημά μας στο διπλανό μας, έστω και αυτή τη μία φορά το χρόνο».
Τα ανθρωπάκια με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια προσήλωση, πηγαίνοντας από το Α στο Β και από το Β στο Γ κρατούν στα χέρια τους σακούλες φορώντας ασορτί χαμόγελο και κατάλληλη ενδυμασία όπως επιτάσσουν οι μέρες, θαυμάζουν τα χιλιάδες λαμπιόνια που αναβοσβήνουν γύρω τους, ακούγοντας τραγούδια που παίζονται στα μεγάφωνα, τρώγοντας γλυκίσματα κι εδέσματα, πίνοντας, χορεύοντας, τραγουδώντας, μα πάντα διατηρώντας τη γραμμή. Αυτή την ίδια γραμμική κίνηση της μηχανής από το Α, στο Β, στο Γ.

Και μετά λένε εκείνη μίζερη...


Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ


Sea Serpent, c1907 // Gustav Klimt

Σύμφωνα με τις φιλελεύθερες αντιλήψεις, «ζούμε πια στην κοινωνία των ίσων ευκαιριών». Ας εξετάσουμε αν το παραπάνω βρίσκει εφαρμογή στην ελληνική κοινωνία σήμερα.

Καλλιόπη, ετών 67. Σύζυγος, μητέρα και γιαγιά. Εργάστηκε τα μισά χρόνια της ζωής της στην οικογενειακή επιχείρηση ως «συνβοηθόν μη αμειβόμενο μέλος της οικογένειας» ενώ παράλληλα είχε την αποκλειστική φροντίδα του νοικοκυριού και των δύο παιδιών της. Κακοποιήθηκε σωματικά και ψυχολογικά από το σύζυγό της τον οποίο δε χώρισε ποτέ και ο οποίος κακοποιούσε και τα παιδιά τους. Σύνταξιούχος πια, με σύνταξη πείνας  λόγω λίγων ενσήμων που κατάφερε να μαζέψει - όταν εργαζόταν πριν το γάμο παρ’ ότι το αφεντικό της τής τα «έτρωγε». Εργάζεται από τα 14 και συνεχίζει να «βοηθά» στην οικογενειακή επιχείρηση του γιου της πια. Τελείωσε το δημοτικό.

Μαριάννα ετών 62. Σύζυγος, μητέρα και γιαγιά. Παντρεύτηκε με προξενιό στα είκοσι το κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερό της «κελεπούρι», κατά τα λεγόμενα των συγγενών της. Βγήκε κάποια στιγμή στην αγορά εργασίας από οικονομική ανάγκη αλλά τα ένσημά της δεν ήταν αρκετά για να της εξασφαλίσουν μία σύνταξη. Ο εν διαστάσει σύζυγός της δεν της δίνει «διατροφή» αλλά ούτε και διαζύγιο. Κάποια στιγμή αναγκάστηκε να εργαστεί εσωτερική σε αδήλωτη εργασία υπηρετώντας μια πλούσια ηλικιωμένη. Σήμερα ζει μόνη, χωρίς σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη υποστηριζόμενη από τα παιδιά της. Κακοποιήθηκε σωματικά και ψυχολογικά. Τελείωσε το δημοτικό.

Ντίνα ετών 40. Αν και εργάζεται σχεδόν είκοσι χρόνια, τα ένσημα που έχει συγκεντρώσει είναι δυσανάλογα λιγότερα απ΄ ότι αν τα έπαιρνε κανονικά. Εργάστηκε σε πολλές δουλειές όπου η αμοιβή της αλλά και τα ένσημά της δεν ήταν τα νόμιμα σύμφωνα με τις ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις. Εργάστηκε σε αδήλωτη εργασία με πενιχρή αμοιβή και ημιαπασχόληση λόγω παιδιών. Αναγκάστηκε να πληρώσει μόνη της τα ένσημά της για να μπορέσει να πάρει επίδομα μητρότητας. Επειδή διεκδίκησε τα δικαιώματά της, δεν ξαναπροσλήφθηκε. Είναι απόφοιτος λυκείου, μακροχρόνια άνεργη και ζει σε επαρχιακή πόλη.

Χαρίκλεια, ετών 38. Σύζυγος και μητέρα δύο κοριτσιών. Παντρεύτηκε στα είκοσι και δεν πήρε ποτέ το απολυτήριο Γυμνασίου. Έχει την αποκλειστική φροντίδα του νοικοκυριού και των παιδιών της μιας και δεν εργάζεται. Δεν εργάστηκε ποτέ και ούτε πρόκειται γιατί το απαγορεύει ο σύζυγος. Κακοποιείται  ψυχολογικά και σωματικά από το σύζυγό της.

Λία ετών 29. Κοντεύει τα 30 και η γειτονιά έχει ήδη αρχίσει να της ετοιμάζει ράφι. Το πτυχίο πανεπιστημιακής εκπαίδευσης δεν της εξασφάλισε σταθερή εργασία. Πλέον είναι άνεργη λόγω λουκέτου της επιχείρησης στην οποία εργαζόταν τα τελευταία τέσσερα χρόνια αδήλωτη σε εργασία μη συναφή με το πτυχίο της. Ζει με τους γονείς της σε επαρχιακή πόλη.

Τα παραπάνω σύντομα βιογραφικά αποδεικνύουν ότι δεν ζούμε στην κοινωνία των ίσων ευκαιριών και βεβαιώνουν ότι μια τουλάχιστον κοινωνική σχέση παραμένει αναλλοίωτη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: η σχέση ανισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα.

1.    Γενικά

Σύμφωνα με την Παυλάκου (1991), η θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία είναι δυνατόν να διαπιστωθεί από τη θέση της στο δίκαιο, τη συμμετοχή της στην πολιτική, τη συμμετοχή της στην παραγωγή και το ρόλο της μέσα στην οικογένεια.

Η μαζική είσοδος των γυναικών στη μισθωτή εργασία σήμανε ουσιαστικά την αφετηρία στους αγώνες για τη χειραφέτησή τους και οδήγησε σε διαρθρωτικές αλλαγές στο χώρο της οικονομίας και της οικογένειας. Η μισθωτή εργασία επηρέασε σημαντικά το σύγχρονο καθημερινό τρόπο ζωής των γυναικών σε όλο τον κόσμο αλλά και των ελληνίδων γυναικών, μεταβάλλοντας –τυπικά αλλά όχι ουσιαστικά– τον κοινωνικό τους ρόλο τόσο στο χώρο της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής ζωής. 

Όμως, ακόμη και σήμερα, η οργάνωση των θεσμών και των βασικών κοινωνικών οργανισμών παραμένει σύμφωνη με παραδοσιακά ανδρικά πρότυπα και μοντέλα ζωής. Η γυναίκα μπορεί να αναλάβει μια επαγγελματική ενασχόληση, εφόσον όμως οργανώσει τις δραστηριότητές της με τέτοιον τρόπο ώστε η καθημερινή λειτουργία του νοικοκυριού να μην διακόπτεται. Η ευθύνη της γυναίκας  για τη φροντίδα των μελών της οικογένειας συνεπάγεται την παρεμπόδιση της ανάπτυξης της ίδιας σχέσης με την αγορά εργασίας που έχουν οι άνδρες. Η χωρίς πληρωμή παροχή φροντίδας στο σπίτι δεν θεμελιώνει δικαιώματα, δεν αναγνωρίζεται και δεν έχει την ίδια αξία όπως η συμμετοχή στη μισθωτή εργασία. 

Παρότι όλο και περισσότερες γυναίκες συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή, το παραδοσιακό πρότυπο της ιδανικής μητέρας, συζύγου και νοικοκυράς δεν έχει αλλάξει. Σύμφωνα άλλωστε με την αναφορά του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (United Nations, 2000), η οποία επιχειρεί να απαντήσει στο περίπλοκο ζήτημα της εξέλιξης της θέσης της γυναίκας παγκοσμίως, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι παρόλη την πρόοδο, οι διαφορές ανάμεσα στα φύλα παραμένουν. Επομένως οι πραγματικές αλλαγές στις ζωές των γυναικών σε επίπεδο κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρειάζονται ακόμη πολύ χρόνο για να ολοκληρωθούν.

2.    Γυναίκα και Δίκαιο

Η ζωή της γυναίκας στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα διανύει μια μαχητική πορεία. Οι διεκδικήσεις της αφορούσαν κυρίως το πέρασμά της από την υποτέλεια στην χειραφέτησή της, στην αναγνώριση των δημόσιων και ιδιωτικών της δικαιωμάτων. 

Η χρονιά - σταθμός, ωστόσο, που άλλαξε όλα τα δεδομένα είναι το 1917 με τη νίκη της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Η επαναστατική κυβέρνηση των μπολσεβίκων παραχώρησε πλήρη πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες, ίδια και ίσα με των ανδρών. Μέσα στην τριετία 1917-1920 αρχίζει να διαμορφώνεται το πλαίσιο για τη συζήτηση του γυναικείου ζητήματος. Ο ίδιος ο Λένιν θα ενθαρρύνει την «ελάφρυνση» των γυναικών από το βάρος της εργασίας στο πλαίσιο του οίκου, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν πιο ενεργά στη δημόσια ζωή, είναι δε γεγονός ότι η διατύπωση του προβλήματος της απλήρωτης οικιακής εργασίας υπήρξε καθοριστικής σημασίας για τη ριζοσπαστικοποίηση των χειραφετητικών αιτημάτων, καθώς οδήγησε στη μορφοποίηση του αιτήματος του «ίσου μισθού για ίση εργασία».

Το 1930, δίνεται στην Ελληνίδα το δικαίωμα ψήφου υπό όρους. α) μόνο για τις δημοτικές εκλογές, β) μόνο για να εκλέγει, όχι να εκλέγεται, γ) μόνο οι εγγράμματες είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν, δ) μόνο όσες ήταν πάνω από 30 χρονών. Αλλά το 1930 το 70% των γυναικών στην Ελλάδα, άνω των 30 χρονών, ήταν αγράμματες. Επρόκειτο λοιπόν για καθαρή κοροϊδία. 

Το 1934 οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές στις οποίες ψήφισαν μόνο 240 γυναίκες σε όλη την Ελλάδα. Για πρώτη φορά ψήφισαν οι γυναίκες, ηλικίας 18 ετών και πάνω, στις εκλογές για την ανάδειξη της ΠΕΕΑ, στις 23 Απριλίου 1944. Στους 180 Εθνοσυμβούλους στο Εθνικό Συμβούλιο των Κορυσχάδων εκλέγονται πέντε γυναίκες. Στο ΨΗΦΙΣΜΑ Α΄, του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ, το άρθρο 5 αναφέρει: «Όλοι μαζί οι Έλληνες, άντρες και γυναίκες, έχουν ίσα πολιτικά και αστικά δικαιώματα». 

Το 1952 ψηφίστηκε η διεθνής σύμβαση του Ο.Η.Ε. για τα ίσα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών και την ίση πρόσβαση σε όλα τα δημόσια λειτουργήματα, με την οποία αναγκάστηκε να συμμορφωθεί και η χώρα μας.  Έτσι, το 1952, ο νόμος 2159 κατοχυρώνει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι των γυναικών στις δημοτικές και βουλευτικές εκλογές. Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός της απονομής των πολιτικών δικαιωμάτων στις Ελληνίδες δεν αποτυπωνόταν στο Σύνταγμα του 1952. 

Το δικαίωμα της καθολικής ψήφου κατοχυρώθηκε συνταγματικά το 1975, όπου στο άρθρο 4 ορίζεται ρητά ότι «όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις».

Στην Ελλάδα από το 1980 μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικές νομοθετικές και θεσμικές αλλαγές για τη διασφάλιση της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων και την εξάλειψη όλων των μορφών διάκρισης ενάντια στις γυναίκες. Για παράδειγμα, το 1982 καθιερώνεται ο πολιτικός γάμος και καταργείται η μοιχεία. Η αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου το 1983, κατήργησε την πατριαρχική οικογένεια, τον θεσμό της προίκας και την υποχρέωση των γυναικών να αλλάζουν το επώνυμό τους μετά το γάμο. (Γενική Γραμματεία Ισότητας, 1995).

Όσον αφορά στον αγροτικό τομέα, δόθηκε η δυνατότητα στις αγρότισσες να γίνουν μέλη συνεταιρισμών, θεσπίστηκε πλήρης και αυτοτελής σύνταξη για την αγρότισσα, χορηγήθηκε επίδομα τοκετού στις ασφαλισμένες στον Ο.Γ.Α. και τέλος καταργήθηκε οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των δύο συζύγων ως προς την αρχηγία της γεωργικής εκμετάλλευσης, η οποία είναι ενιαία στο πλαίσιο της οικογένειας.

Επιπλέον, το 1984 καθιερώνεται η αυτεπάγγελτη δίωξη για εγκλήματα βιασμού και τιμωρείται ως ποινικό αδίκημα η πράξη εκείνου που προσβάλλει με άσεμνες χειρονομίες και προτάσεις την αξιοπρέπεια του άλλου.

Οι κυριότερες διατάξεις για την κατοχύρωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων της γυναίκας απορρέουν από το νόμο 1414/1984, που αφορά στην απασχόληση και στο επάγγελμα, από το νόμο 1302/1982, που αφορά στην προστασία της μητρότητας και από το νόμο 1483/1984 που αφορά στις οικογενειακές υποχρεώσεις (Υπουργείο Εργασίας - Τμήμα Ισότητας, 1985).    

Ωστόσο, οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις προς όφελος των γυναικών δεν άλλαξαν σημαντικά την κοινωνική θέση της γυναίκας, η οποία εξακολούθησε και εξακολουθεί  να χαρακτηρίζεται από ουσιαστικές αντιφάσεις και επομένως να καταλήγει σε αδιέξοδα. Άλλωστε, η νομοθετική ισότητα σε καμία περίπτωση δεν προεξοφλεί ούτε και εξασφαλίζει την ουσιαστική ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα και ενώ τυπικά θεσπίζονται περισσότερα μέτρα για την ισότητα, η εφαρμογή τους δεν διασφαλίζεται.

3.     Γυναίκα και πολιτική

Η αναγνώριση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών στην Ελλάδα το 1952, σήμαινε ταυτόχρονα την αναγνώριση και όλων των άλλων πολιτικών δικαιωμάτων, όπως την κατάργηση των ανισοτήτων που απαγόρευαν την είσοδό τους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, από τα οποία οι γυναίκες βρίσκονταν αποκλεισμένες για πολύ καιρό. Ακόμη και σήμερα, οι επικρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις σε σχέση με τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών και η ίδια η κοινωνική οργάνωση, που στηρίζεται στον απόλυτο καταμερισμό της εργασίας, συμβάλουν στον αποκλεισμό των γυναικών από τον χώρο της πολιτικής. Για το λόγο αυτό, η συμμετοχή των γυναικών στα εθνικά κοινοβούλια ή στις εκάστοτε κυβερνήσεις της χώρας μας, υπήρξε μηδαμινή.    

Τα αίτια είναι ένας συνδυασμός κυρίως από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες (καταμερισμός εργασίας), πολιτιστικούς (αξίες και στερεότυπα), ψυχολογικούς (έλλειψη αυτοπεποίθησης) και οργανωτικούς, σε σχέση δηλαδή με τους υπάρχοντες πολιτικούς θεσμούς και τα κριτήρια επιλογής για την εισαγωγή στην πολιτική ζωή. Η συμμετοχή στη δημόσια ζωή φαίνεται ότι απαιτεί ελαστική κατανομή του χρόνου εργασίας, κάτι που οι περισσότερες γυναίκες δεν διαθέτουν εξαιτίας οικογενειακών υποχρεώσεων και επαγγελματικών επιλογών, δηλαδή μισθωτών θέσεων εργασίας, οι οποίες δεν χαρακτηρίζονται από ελαστικότητα χρόνου.    

Τελικά, οι ελληνίδες εργαζόμενες δυσκολεύονται ν’ αναπτύξουν πολιτική δράση, να είναι ενημερωμένες, να παρακολουθούν τον τύπο, να παίρνουν μέρος σε πολύωρες συνεδριάσεις και παράλληλα να έχουν τη φροντίδα του σπιτιού και της οικογένειας, αναπληρώνοντας παράλληλα τις ποικίλες κρατικές ελλείψεις της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και της κοινωνικής πρόνοιας.


4.    Γυναίκα και αγορά εργασίας

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η είσοδος της γυναίκας στην αγορά εργασίας, ως αποτέλεσμα της εκβιομηχάνισης και των οικονομικών αναγκών της καπιταλιστικής οργάνωσης της παραγωγής, οδήγησε στη νομοθετική κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων της γυναίκας τη δεκαετία του 1980. Το ζήτημα της ίσης αμοιβής, ίσης μεταχείρισης στις εργασιακές σχέσεις και των προστατευτικών διατάξεων που αφορούν την εργαζόμενη γυναίκα συνιστούν ένα πολύ μικρό μέρος στο σύνολο των κανόνων του Εργατικού Δικαίο, σαν να πρόκειται για μία μικρή κατηγορία εργαζομένων.

Το χάσμα φύλου στην απασχόληση είναι μεγαλύτερο στις μεσογειακές χώρες (Ιταλία 24,2% και Ισπανία 22,9%), αλλά στην Ελλάδα είναι το μεγαλύτερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση (με εξαίρεση τη Μάλτα). Το ίδιο συμβαίνει (με ακόμη μεγαλύτερο χάσμα) για τα άτομα ηλικίας από 55 μέχρι 64 ετών. Στην Ελλάδα το χάσμα αυτό είναι 32,6% έναντι 17,8% στην ΕΕ-27 (τα στοιχεία αφορούν το 2006, EC 2008).

Το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στην ελληνική αγορά εργασίας, ξεκινώντας το 1980 από ένα χαμηλό επίπεδο και επιδεικνύοντας άλλοτε γρήγορες και άλλοτε πιο αργές μεταβολές, έχει αυξηθεί σημαντικά στο τέλος της εικοσιπενταετίας. Όμως, παρά τα υψηλά ποσοστά συμμετοχής, η φύση και το είδος της εργασίας για άνδρες και γυναίκες διαφέρει σημαντικά. Οι γυναίκες πρέπει να συμφιλιώσουν την εργασία τους με τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις, γι’ αυτό και η συμμετοχή τους στην παραγωγή έχει συμπληρωματικό χαρακτήρα, καθώς αυτές προσλαμβάνονται ή εκδιώκονται ανάλογα με τις ανάγκες της οικογένειας αλλά και της σύγχρονης καπιταλιστικής ανάπτυξης. 

Η απορρόφηση των γυναικών σε συγκεκριμένα γυναικεία επαγγέλματα αποτελεί έναν τρόπο για τη δημιουργία μιας υποβαθμισμένης εργατικής τάξης. Οι γυναίκες τελικά συνωστίζονται σε δουλειές και επαγγέλματα με μικρότερο κύρος, χαμηλότερες αμοιβές και δίχως προοπτικές εξέλιξης, γεγονός που συμβάλλει στη διατήρηση του προσωρινού και ευκαιριακού χαρακτήρα της μισθωτής εργασίας τους.  Η διαίρεση των αρμοδιοτήτων κατά φύλο εφαρμόστηκε κυρίως για να αποκλείσει τις γυναίκες από τα ανώτερα και όχι από τα βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Η γυναίκα κατά κόρον απορροφήθηκε σε επίπονα, άχαρα και κακοπληρωμένα επαγγέλματα, όπως αυτό της καθαρίστριας.

Ενώ η αυτό-απασχόληση, η μερική απασχόληση και η εργασία στο σπίτι έχουν επεκτείνει τις ευκαιρίες εργασίας των γυναικών, οι θέσεις εργασίας αυτού τους είδους χαρακτηρίζονται κυρίως από έλλειψη ασφάλειας, προνομίων και ιδιαίτερα χαμηλές αμοιβές (United Nations, 2000). Επιπλέον, οι γυναίκες απασχολούνται πολύ περισσότερο σε σχέση με τους άνδρες στην παραοικονομία μιας χώρας, δηλαδή ως συμβοηθούντα και μη αμειβόμενα μέλη οικογενειακών επιχειρήσεων (United Nations, 2000).    



Η ισορροπία εργασίας-οικογένειας αποτελεί σημαντικό παράγοντα που επηρεάζει την προσφορά εργασίας των γυναικών. Παντού στην Ευρώπη το ποσοστό των εργαζόμενων γυναικών με μικρά παιδιά είναι μικρότερο από το αντίστοιχο ποσοστό των γυναικών χωρίς παιδιά. Το χάσμα μεταξύ του ποσοστού απασχόλησης γυναικών με παιδιά και εκείνου των γυναικών χωρίς παιδιά συνήθως αποκαλείται “τιμωρία της μητρότητας” και, παρόλο που υφίσταται παντού στην Ευρώπη, το μέγεθός του διαφέρει από χώρα σε χώρα. 

Στην Ελλάδα το χάσμα αυτό είναι 27,2%, ενώ για την ΕΕ-27 είναι 14,4%. Η πιθανότητα συμμετοχής μιας μητέρας στην αγορά εργασίας είναι συνάρτηση του αριθμού και της ηλικίας των παιδιών στο νοικοκυριό, καθώς και του εκπαιδευτικού της επιπέδου. Όπως είναι αναμενόμενο, η ύπαρξη παιδιού στο νοικοκυριό μειώνει αισθητά την προβλεπόμενη πιθανότητα η μητέρα να εργαστεί, φαινόμενο που εντείνεται όταν υπάρχουν περισσότερα παιδιά, ιδίως μάλιστα όταν τουλάχιστον ένα από αυτά είναι κάτω από 6 ετών.

Οι γυναίκες τείνουν να αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες και να συσσωρεύουν μικρότερο εισόδημα από εργασία στη διάρκεια της εργάσιμης ζωής τους. Σημαντικό ρόλο στο φαινόμενο αυτό παίζει η μητρότητα. Οι υποχρεώσεις των γυναικών απέναντι στα παιδιά τους εξηγούν σε μεγάλο βαθμό το ότι είναι χαμηλότερες οι αποδοχές τους και τούτο επειδή:  οι γυναίκες με παιδιά συχνά δεν εργάζονται (περιορισμένη συμμετοχή στην αγορά εργασίας), ακόμη και όταν εργάζονται, τείνουν να απασχολούνται για λιγότερες ώρες και συνήθως αμείβονται με χαμηλότερους μισθούς έναντι των ανδρών. Αυτές οι διαφορές μεταξύ των φύλων λειτουργούν σωρευτικά, με αποτέλεσμα να διευρύνεται το χάσμα αποδοχών μεταξύ ανδρών και γυναικών στην πορεία του κύκλου ζωής. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της ΕΣΥΕ για το 2000, οι μέσες ωριαίες αμοιβές των γυναικών ανέρχονται σε 76,2% των αντίστοιχων αμοιβών των ανδρών.

Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες εργαζόμενους περιθωριοποιούνται ευκολότερα, γίνονται αποδέκτες απόλυσης και οδηγούνται μαζικά στην ανεργία. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, η ανεργία στις γυναίκες άγγιξε το 31,4% συγκριτικά με αντίστοιχο ποσοστό 30,2% τον περασμένο Σεπτέμβριο, ενώ παραμένει κατά πολύ υψηλότερη εκείνης των ανδρών (24,5% από 22,9%). Παράλληλα, η ανεργία των γυναικών δεν τροφοδοτείται μόνο από απολύσεις, καθώς πολύ μεγάλος αριθμός γυναικών, στις ηλικίες των 30, 40 και 50, που προηγουμένως δεν αναζητούσαν εργασία, εντάχθηκαν στην αγορά για να ενισχύσουν το συρρικνούμενο οικογενειακό εισόδημα, ενώ πολλές εξ αυτών εντάχθηκαν τελικώς σε στρατιές ανέργων.

Συμπερασματικά, για την Ελλάδα παρά την μαζική είσοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας και την ανατροπή των πατριαρχικών δομών της κοινωνίας, η συνολική κατάσταση των γυναικών είναι ιδιαίτερα μειονεκτική σε σχέση με αυτή των ανδρών. Ειδικότερα, η γυναικεία εργασία υπολείπεται σημαντικά της ανδρικής, η γυναικεία ανεργία είναι σαφώς υψηλότερη, οι γυναίκες απειλούνται πολύ περισσότερο από το φαινόμενο της μακροχρόνιας ανεργίας, ενώ προτιμούνται στις θέσεις ευέλικτης «απασχόλησης», όπως είναι η μερική και προσωρινή απασχόληση. 

Παράλληλα, εξακολουθούν να εργάζονται σε θέσεις  χαμηλής ειδίκευσης, υποεκπροσωπούνται σε θέσεις υψηλής ειδίκευσης, καθώς και στα κέντρα λήψης αποφάσεων, ενώ καλύπτουν ένα μεγάλο ποσοστό των θέσεων εργασίας στην παραοικονομία. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μισό περίπου εκατομμύριο γυναικών στην Ελλάδα (μαζί με αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών) εργάζεται σε συνθήκες που διαφεύγουν από τη στατιστική, την φορολογία και την νομοθεσία, εργάζονται δηλαδή είτε με προσωρινή απασχόληση, είτε σε μικρές επιχειρήσεις (που στην πλειοψηφία τους είναι οικογενειακές), είτε στην αδήλωτη εργασία. Στην κατηγορία αυτή εντάσσεται και η πλειοψηφία των μεταναστριών που ασχολούνται κυρίως ως οικιακοί βοηθοί και βοηθητικές νοσοκόμες, ενώ στην περίπτωση της εργασίας σε οικογενειακή επιχείρηση οι γυναίκες χαρακτηρίζονται επίσημα ως «συμβοηθούντα και μη αμειβόμενα μέλη της οικογένειας».



5.    Γυναίκα και εκπαίδευση

Παρά το γεγονός ότι το χάσμα των δύο φύλων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει σχεδόν εξαλειφθεί, τα 2/3 των αναλφάβητων παγκοσμίως είναι γυναίκες (United Nations, 2000). Στην Ελλάδα ενώ παρατηρείται ισορροπία στην αναλογία αγοριών και κοριτσιών κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, έχει παρατηρηθεί αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση. 

Όμως,  οι εκπαιδευτικές επιλογές των γυναικών παραμένουν «κοινωνικά υπαγορεύσιμες» από τις εδραιωμένες αντιλήψεις για τους διαφορετικούς επαγγελματικούς ρόλους των δύο φύλων. Ενώ το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας θεωρεί τις ανώτατες σπουδές απαραίτητες και για τα δύο φύλα, το εκπαιδευτικό σύστημα φαίνεται ότι αναπαράγει τις κυρίαρχες φυλετικές σχέσεις, κατευθύνοντας τις γυναίκες σε παραδοσιακούς ρόλους  και τυπικά γυναικεία επαγγέλματα. 

Έτσι, το είδος των σπουδών που επιλέγουν οι γυναίκες, τα ποσοστά των γυναικών στην αγορά εργασίας καθώς και το είδος της εργασίας που εκτελούν αναιρούν την αισιόδοξη εικόνα των στατιστικών από τη συμμετοχή τους στην εκπαίδευση συνολικά. Οι γυναίκες  μετά το τέλος των σπουδών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αντιμετωπίζουν μια πραγματικότητα, μέσα στην οποία διχάζονται ανάμεσα σε παραδοσιακές προσδοκίες του κοινωνικού περιβάλλοντος για το ρόλο της γυναίκας και σε προσωπικές επαγγελματικές  φιλοδοξίες. 

Τελικά, επιβεβαιώνεται ο πρωταρχικός ρόλος της γυναίκας στην ιδιωτική σφαίρα της οικογένειας και η αναζήτηση εργασίας μετά τις σπουδές δεν είναι ούτε άμεση ούτε υποχρεωτική, καθώς το μοντέλο του άνδρα – κουβαλητή ισχύει ακόμη στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια.



6.    Γυναίκα και οικογένεια

Στην Ελλάδα η επιβίωση παραδοσιακών δομών λειτούργησε για χρόνια ως ισχυρό υποκατάστατο των κρατικών κοινωνικών παροχών. ως αποτέλεσμα της έλλειψης κοινωνικών παροχών, οι γυναίκες πολύ συχνά διακόπτουν την εργασία τους για τη στήριξη της οικογένειας. Η γυναίκα εξαναγκάζεται σε ένα «υποχρεωτικό αλτρουισμό», καθώς οι εναλλακτικές λύσεις για εργασία, κοινωνική ασφάλιση κλπ. είτε απουσιάζουν είτε είναι ανεπαρκείς.

Στο πλαίσιο της ελληνικής οικογένειας, η εξειδίκευση των ρόλων σε ανδρικούς και γυναικείους  εξυπηρέτησε για χρόνια τη διατήρηση της πατριαρχικής οικογένειας, η οποία και νομοθετικά ίσχυε μέχρι το 1983. Η νομοθεσία, η αγορά εργασίας και η επίσημη εκπαίδευση ενισχύουν τη διάκριση των ρόλων σε ανδρικούς και γυναικείους, αναπαράγοντας έτσι τον οικογενειακό προσδιορισμό των Ελληνίδων.    

Μέχρι σήμερα, η ελληνίδα νοικοκυρά είναι ένα άτομο απόλυτα εξαρτημένο από έναν άνδρα που της παρέχει στέγη, τροφή, ενδυμασία, την ασφαλίζει στο ταμείο του και της μεταβιβάζει τη σύνταξή του. Η μη εργαζόμενη μητέρα αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, διότι το έργο της θεωρείται ιδιωτική της υπόθεση χωρίς ευρύτερο κοινωνικό ενδιαφέρον ή σημασία. Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι η κοινωνική απομόνωση, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Στην προσπάθειά της να ανακαλύψει μια νέα ταυτότητα, διχάζεται συνήθως ανάμεσα στο παραδοσιακό πρότυπο της γυναικείας προσφοράς που βιώνει από τη μητέρα της και στην ικανοποίηση των προσωπικών της αναγκών. Το αδιέξοδο αυτό την οδηγεί συχνά στην εξωοικογενειακή απασχόληση και στην ανάληψη επιπλέον ευθυνών. Η μητέρα εργαζόμενη αντιμετωπίζεται ψυχρά και μηχανιστικά ως μια ασύμφορη εργαζόμενη που πρέπει να προσαρμοστεί στο δεδομένο εργασιακό καθεστώς, όπως ακριβώς και ένας άνδρας.

Η συσσώρευση πολλαπλών ρόλων επιβάλλει ένα ρυθμό που δεν της επιτρέπει να καλύψει αρμονικά τις προσωπικές της ανάγκες και να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο της. Ο συνδυασμός των παραδοσιακών «γυναικείων» καθηκόντων με τις υποχρεώσεις της μισθωτής εργασίας έχει σαν συνέπεια ακόμη και την υπερκόπωση σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο, η οποία απομονώνει την γυναίκα από κοινωνικοπολιτικές δραστηριότητες που θα εμπλούτιζαν την προσωπικότητα και την δημιουργικότητά της.
  
Η συμμετοχή του άνδρα στον καταμερισμό των οικιακών εργασιών ποικίλλει και βασικά επηρεάζεται από τα ατομικά του χαρακτηριστικά (π.χ. ηλικία), αλλά και από κοινωνικά (εκπαίδευση, επαγγελματική κατάσταση και χαρακτηριστικά απασχόλησης). Έχει παρατηρηθεί ότι όσο περισσότερα τα εφόδια του συντρόφου, τόσο μεγαλύτερη και η συμμετοχή του στις καθημερινές οικιακές δραστηριότητες. Παρόλο το παραπάνω, σε γενικές γραμμές η βοήθεια των συζύγων ή συντρόφων είναι ασήμαντη. Σε σχέση με όσους άνδρες βοηθούν, οι γυναίκες αφιερώνουν έξι φορές περισσότερο χρόνο καθημερινά για οικιακή εργασία και τρεις φορές περισσότερο χρόνο στη φροντίδα των παιδιών.     
  

7.    Μορφές έμφυλης βίας


Α. Ενδοοικογενειακή Βία

Κοινωνικές αξίες και αντιλήψεις σχετικά με τη δύναμη και τον προστατευτικό ρόλο της οικογένειας καθιστούν δύσκολη την παραδοχή ότι η ελληνική οικογένεια είναι ευάλωτη σε θέματα βίας και κακοποίησης ενάντια στις γυναίκες. Το μέγεθος του προβλήματος δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί αντικειμενικά, εφόσον πρόκειται για μια κρυφή τις περισσότερες φορές μορφή εγκληματικότητας. 

Η άσκηση βίας προέρχεται από άντρες συζύγους ή συντρόφους. Περιλαμβάνει πράξεις σωματικής βίας, ψυχολογικής κακομεταχείρισης, πράξεις βιασμού και άλλων τύπων σεξουαλικών καταναγκασμών όπως επίσης διάφορες συμπεριφορές άσκησης ελέγχου όπως απομόνωση από την οικογένεια και τους/ις φίλους/ες ή περιορισμό της πρόσβασης στην πληροφορία και την υποστήριξη. Μια σειρά από μελέτες δείχνουν ότι παρ’ όλο που οι γυναίκες -  θύματα προέρχονται από όλα τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα, γυναίκες από χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα είναι περισσότερο ευάλωτες. Συνήθως πρόκειται για νοικοκυρές και μητέρες, οικονομικά εξαρτημένες και με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης.

“Ο άντρας, άντρας είναι, ε! θα ρίξει και κανένα χαστούκι”. Από την προηγούμενη φράση, την οποία έχουμε ακούσει όλοι μας, φαίνεται ότι η βία μέσα στην ελληνική οικογένεια είναι κοινωνικά ανεχτή. Δεν επιδοκιμάζεται, αλλά δεν θεωρείται και έγκλημα. Αντιμετωπίζεται σαν ιδιωτική υπόθεση του ζευγαριού.



Β. Σεξουαλική παρενόχληση
  
Η σεξουαλική παρενόχληση είναι μια μορφή έμφυλης βίας που προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών. Αποτελεί ιδιαίτερα συχνή, άμεση διάκριση λόγω φύλου ανδρών και γυναικών στον χώρο εργασίας, η οποία τροφοδοτείται από την κοινωνική ανοχή και συντηρείται από τις κυρίαρχες στερεότυπες αντιλήψεις για τη θέση των γυναικών στην απασχόληση. Έχει προσωπικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες για τις γυναίκες. Συνιστά εμπόδιο και απειλή για την αυτονομία τους, καθώς συχνά τις ωθεί εκτός της αμειβόμενης εργασίας. Οι αρνητικές συνέπειες επεκτείνονται και στην ψυχική και σωματική υγεία, στην αυτοπεποίθηση και την ανέλιξη στην επαγγελματική ιεραρχία.

Για την Ελλάδα έρευνες δείχνουν ότι 70-86% των γυναικών των γυναικών που παρενοχλούνται στον ιδιωτικό τομέα είτε παραιτούνται είτε απολύονται. Στον δημόσιο τομέα ο κανόνας είναι να μετατίθενται οι γυναίκες από τις θέσεις όπου εργάζονταν αρχικά. Αντιθέτως, αυτός που παρανομεί παραμένει στη θέση του, που συνήθως είναι και διευθυντική.


Γ. Βιασμός


Στην Ελλάδα, από τους 100 βιασμούς μόνο 10-15% καταγγέλλονται στην αστυνομία. Από αυτούς εξιχνιάζονται μόνο οι μισοί και μόνο οι μισοί από τους δράστες τελικά καταδικάζονται. Αυτό αντιστοιχεί σε καταδίκη του 3 – 4 % των βιαστών.

Η γυναίκα θύμα βιασμού αντί να βρει συμπαράσταση και βοήθεια, αντιμετωπίζεται συχνά επικριτικά και με δυσπιστία. Συχνά βρίσκεται σε θέση να πρέπει να δικαιολογήσει το μήκος της φούστας της, τη συμπεριφορά της, την ώρα που επέστρεφε μόνη της στο δρόμο ή το γεγονός ότι δεν αντιστάθηκε αρκετά. Με δυο λόγια, η γυναίκα θύμα για να θεωρηθεί πραγματικά θύμα πρέπει να αποδείξει την “άμεμπτη ηθική” της. Διαφορετικά, αντιμετωπίζεται σαν να προκάλεσε η ίδια το δράστη. Και αν τον “προκάλεσε” η ευθύνη για το βιασμό αποδίδεται στην ίδια ενώ ο δράστης θεωρείται δικαιολογημένος. Αυτή είναι και η αντίληψη ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας για το βιασμό, που σε ποσοστό 46% αποδίδει το έγκλημα στην προκλητική συμπεριφορά της γυναίκας. Η λεγόμενη “πρόκληση” φαίνεται ωστόσο να μην παίζει ρόλο σε κανένα άλλο έγκλημα. Και σε κανένα άλλο έγκλημα δεν αποδίδονται τόσο βαριές ευθύνες στο θύμα όπως γίνεται στην περίπτωση του βιασμού. 

Ο βιασμός, ωστόσο, είναι ένα έγκλημα που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν γίνεται από κάποιον άγνωστο. 70% των βιαστών ανήκουν (σύμφωνα με έρευνα της Ελευθεροτυπίας) στο οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον της γυναίκας. Συχνά σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το ότι το θύμα γνώριζε το δράστη, το ότι μπορεί να είχε συμπεριφερθεί ή ντυθεί “προκλητικά”, αποτελεί στοιχείο υπεράσπισης του κατηγορούμενου.


Δ. Τράφικινγκ


Σύμφωνα με τον ορισμό που απορρέει από το Πρωτοκολλο του Παλέρμο, το τράφικινγκ είναι το εμπόριο-διακίνηση ανθρώπων με σκοπό την απλήρωτη εργασία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την υπαγωγή τους σε νέου τύπου καθεστώς δουλείας. Η Ελλάδα αποτελεί χώρα διέλευσης και προορισμού θυμάτων τράφικινγκ προερχόμενων κυρίως απο χώρες της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης αλλά και από την Αφρική και την Ασία. Πλήττει κατά κύριο λόγω τις γυναίκες και τα κορίτσια που διακινούνται με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση, αν και όχι αποκλειστικά. 

Στις 16 Μαϊου 2005 υπογράφηκε στη Βαρσοβία η Σύμβαση για τη δράση κατά της εμπορίας ανθρώπων, η οποία κυρώθηκε μόλις πέρυσι από την Ελλάδα με το νόμο Ν4216-13 όπως δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Το πρόβλημα που παραμένει πάντως είναι η εφαρμογή. Ενδεικτικά, σε πολλές περιπτώσεις το εμπόριο ανθρώπων ξεπερνά σε κέρδη αυτό της διακίνησης όπλων ή ναρκωτικών.


8.    Άμβλωση


Στην Ελλάδα η έκτρωση επιτρέπεται υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Ο Ποινικός Κώδικας στο άρθρο 304 επιτρέπει την έκτρωση (τεχνητή διακοπή της κύησης) μόνο με τη συναίνεση της εγκύου και μόνο από γιατρό μαιευτήρα - γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα στις ακόλουθες περιπτώσεις:

1) Εντός των πρώτων 12 εβδομάδων της κύησης σε κάθε περίπτωση

2) Εντός των πρώτων 24 εβδομάδων, αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού

3) Εντός των πρώτων 19 εβδομάδων, αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί

4) Χωρίς χρονικό περιορισμό, αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της, βεβαιωμένος από αντίστοιχο ιατρό (στην περίπτωση αυτή ο όρος "έκτρωση" χρησιμοποιείται σε διακοπή που επισυμβαίνει πριν την 24η εβδομάδα). Επίσης σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτει και η περίπτωση έκτρωσης εμβρύου με αποδεδειγμένα σοβαρές δυσλειτουργίες.
  
Οι πολέμιοι των αμβλώσεων έβαζαν και ακόμη βάζουν,  τα δικαιώματα μιας αγέννητης ζωής, μιας ζωής που ούτε έχει διαμορφωθεί ούτε έχει συνείδηση, πάνω από τα δικαιώματα της γυναίκας. Η γυναίκα δεν είναι ξεχωριστό πρόσωπο, αλλά απλά φορέας ενός “παιδιού”, απλά μια μηχανή αναπαραγωγής. Η λογική αυτή δεν είναι καινούρια. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν ανακαλύφθηκαν οι πρώτες αντισυλληπτικοί μέθοδοι, η άμβλωση ονομάστηκε έγκλημα από τους “ευπρεπείς” αστούς. Σήμερα, που το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού της γυναίκας είναι νομικά κατακτημένο στις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου, η επιχειρηματολογία γίνεται πιο “ανθρωπιστική”. Ωστόσο ανθρωπιστική γίνεται μονάχα για το έμβρυο και όχι για τη γυναίκα. Τη γυναίκα δεν διστάζουν, να τη χαρακτηρίζουν εγκληματία και δολοφόνο, να την εκφοβίζουν και να τις δημιουργούν ενοχές, απλά γιατί αποφάσισε η ίδια για τον εαυτό της και τη ζωή της.




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


1. Απόσπασμα από τη διδακτορική διατριβή «Νέες γυναίκες με πανεπιστημιακή μόρφωση και η συμφιλίωση της ιδιωτικής και της δημόσιας σφαίρας στο σχεδιασμό της ενήλικης ζωής», Χριστίνα Αθανασιάδου, Τμήμα Ψυχολογίας Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη, 2002.

2. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ, ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, «Γυναίκες και απασχόληση: ανασκόπηση και προοπτικές», Αντιγόνη Λυμπεράκη και Πλάτων Τήνιος, Τράπεζα της Ελλάδος, Μάρτιος 2010.   

3. Πρόγραμμα Σπουδών Ισότητας φύλων, Β. Η γυναικεία απασχόληση στην Ελλάδα, Ελλένη Νινα Παζαρζή, Αν. Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Πειραιώς, Αθηνα 2004.

4. Έκτρωση, Βικιπαίδεια.   

5. Ποιά ισότητα; κείμενα για το γυναικείο ζήτημα, Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό". Το γυναικείο ζήτημα στις μέρες μας, Ελένη Μήτσου.

6. ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ, ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ,  Γενική Γραμματεία Ισότητα των Φύλων, Αθήνα, Δεκέμβριος 2011





[Το παραπάνω κείμενο αποτέλεσε τη βάση της εισήγησής μου, στο 9ο εκπαιδευτικό camping του EEK, στον Aγιόκαμπο Λάρισας, την Παρασκευή 25 Iουλίου 2014 και δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη στην εφημερίδα Νέα Προοπτική, α΄ μέρος, στο Τεύχος 580, το Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2014 και β΄μέρος, στο Τεύχος 581, το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014]




Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Φθινόπωρο (ξανά)




Στα μονοπάτια με τις φυλλοβόλες οξιές
και τα χρυσοπράσινα πλατάνια όπου το υγρό χώμα ευωδιάζει φθινόπωρο
μελαγχολικά κλείνω τα μάτια ακούγοντας τις σκέψεις να φτερουγίζουν ανάμεσα στα φυλλώματα. 

Υφαίνω ιστορίες για να παγιδεύσουν τους εφιάλτες
σ’ έναν ιστό που αντιστέκεται στην ψύχρα του απόβραδου ή την καταρρακτώδη βροχή.
 
Με τα ακροδάχτυλά μου ακολουθώ τα ρυάκια της βροχής
ζωγραφίζοντας στιγμές
σ’ έναν καμβά που σύντομα θα σβήσει απ τις νέες σταγόνες που θ’ ανακατέψουν τα χρώματα της μέρας με το αχνό φως.

Παρατηρώ τα σύννεφα που μοιάζουν με μαστούς γεμάτους, πρησμένους, έτοιμους να γαλουχ'ησουν τη γη, που ρουφάει αχόρταγα κάθε σταγόνα.

Καφεκίτρινα φύλλα στροβιλίζονται στο φύσημα του βοριά όπως οι υποσχέσεις που δόθηκαν μιαν άλλη εποχή αλλά με το πρώτο φύσημα σκόρπισαν χωρίς αντίκρισμα.

Αγγίζω τις δροσοσταλίδες των φύλλων με το πρόσωπό μου
ρουφώντας την πρωινή δροσιά
όπως τα κλεφτα και φευγαλέα φιλιά που παρατείνουν τη στιγμή λίγο πριν τον επερχόμενο χωρισμό.



Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

I don’t want to stay where I’m going, I just want to leave where I am



Η ώρα του λογαριασμού

Ταξιδεύοντας στις αφιλόξενες πτυχές του χρόνου, εκεί που η ρυτίδες διαμορφώνουν χαρακτηριστικά σημάδια, η ηλικία μοιάζει πιο βαριά από ποτέ άλλοτε. Την προσπερνούσαν τα δευτερόλεπτα καθώς έφτυνε τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες σαν άδεια φλούδια από λιόσπορο μέχρι να έρθει η ώρα του λογαριασμού.


Η μνήμη έχει το δικό της μέτρημα

Ταξίδια στη χώρα των αισθήσεων και των παραισθήσεων, έχοντας συντροφιά πρωταγωνιστές του Μεγάλου Ανατολικού, του Κάφκα σίγουρα, ποιημάτων του Καβάφη, λίγο ακόμα Εμπειρίκο, λίγο Λεοντάρη, Σεφέρη, Πατρίκιο, Λειβαδίτη. Και άλλα, πολλά άλλα ταξίδια παιχνίδια του μυαλού. Ματ(αι)ωμένα σώματα, ιδρωμένα στρώματα, κοφτές ανάσες. Έρωτας στα χρόνια της μιζέριας.


Η τόλμη για το καινούριο

Ανεξάντλητη, σαν τον έρωτα που πεθαίνει από συνήθεια. Βάλθηκε να αποκαταστήσει τον εαυτό που έκρυβε επιμελώς ετημέλητα. Παίρνοντας βαθιές ανάσες βούτηξε στο βυθό της περιπέτειας της νιότης.


Η ατέρμονη πάλη

Εξοπλισμένη από μεγάλες δόσεις ενέσιμου δονκιχωτισμού χορηγούμενου ενδοφλέβια.Καλοκουρδισμένο λαγουδάκι με μπαταρίες ντουρασελ που συνεχίζει, συνεχίζε συνεχιζ, συνεχι και …


Τα ίχνη

Η μολυβια διατηρεί το σημάδι της στο χαρτί ακόμα κι αν η γομολάστιχα σβήσει κάθε ίχνος της. Η μνήμη θυμάται και φέρει τα σημάδια ακόμα κι αν το νερό με το σαπούνι τα ξεπλύνουν. Η ψυχή πάντα θυμάται το χέρι που την άγγιξε.


Ο επίλογος

Older but wiser not, την ώρα του λογαριασμού μετρά τα κέρματα στην τσέπη για να πληρώσει το τίμημα δίνοντας ραντεβού του χρόνου τέτοια μέρα.



Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Γυναίκα και αυτοκίνητο



Μου στέλνει μια φίλη το εξής ανέκδοτο:
- Μωρό μου, να σου πάρω μια πίπα;
-ΤΙ ΕΠΑΘΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΩΡΗ;

Και της στέλνω το εξής ως απάντηση:

Μωρό μου να σου κάνω ένα γλειφομούνι?
Πάλι στούκαρες το αυτοκίνητο, ρε μαλακά?

Ενώ το πρώτο ανέκδοτο προκαλεί αμέσως το γέλιο, το δεύτερο δε φαίνεται και τόσο «αστείο» εκ πρώτης όψεως. Μάλλον κακόγουστο θα το χαρακτήριζαν πολλοί ή αστείο μεν αλλά πιο σπάνιο δε.

Η νοοτροπία που επικρατεί είναι ότι 9 στις 10 γυναίκες δεν ξέρουν να οδηγούν. Δεν έχουν τσαγανό, οι περισσότερες είναι φοβιτσιάρες, το μυαλό τους δεν είναι εκεί όταν οδηγούν και άλλα πολλά. Συμφωνώ και διαφωνώ με τα παραπάνω σε γενικές γραμμές, αλλά θεωρώ ότι δεν έχει να κάνει με το φύλο το κατά πόσο κάποιος είναι καλός οδηγός.

Ας το πιάσουμε λίγο από την αρχή. Το αυτοκίνητο μπήκε στη ζωή μας για τα καλά στα τέλη του 19ου αιώνα. Για την ιστορία του πράγματος, πολλές ήταν οι γυναίκες που έβαλαν τις δικές τους βάσεις στην αυτοκίνηση και πρωτοπόρησαν στην οδήγηση. Όπως φαίνεται, το γυναικείο μυαλό έβαλε το δικό του θεμέλιο λίθο στην ίδρυση και την ανάπτυξη της αυτοκινητοβιομηχανίας, χάρη στην ύπαρξη γυναικών που είχαν την ικανότητα και την αντίληψη ώστε να συμβάλλουν ακόμη στη βελτίωση της εφεύρεσης.

Η πρώτη γυναίκα ήταν η σύζυγος του Karl Benz, ο οποίος το 1886 εφηύρε, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Cottlieb Daimler, το πρώτο αυτοκίνητο. Η Bertha Benz ήταν αυτή που πραγματοποίησε το πρώτο δοκιμαστικό ταξίδι αντοχής αυτοκινήτου, τον Αύγουστο του 1888, αφότου βοήθησε τον σύζυγό της να ξεπεράσει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε κατά τη διάρκεια της κατασκευής του. Η ίδια συνέβαλε επίσης σε βελτιώσεις που έγιναν αργότερα, όπως στην προσθήκη μιας ακόμη ταχύτητας για τις ανηφόρες.

Αυτή που διέδωσε τη γερμανική αυτή εφεύρεση στη Γαλλία, πείθοντας αρχικά τους συμπατριώτες της για τη μοναδικότητά της, ήταν η Louise Sarazin, οικογενειακή φίλη του Gottlieb Daimler, που εντέλει συνέβαλε στη διάδοση του αυτοκινήτου σε όλον τον κόσμο.

Το πρώτο δίπλωμα οδήγησης αποκτήθηκε από τη Δούκισσα Anne d’Uzes, μία δυναμική γυναίκα της Belle Époque. Η Annes d’Uzes ήταν και η πρώτη γυναίκα που τιμωρήθηκε με πρόστιμο παραβίασης του ορίου ταχύτητος που εκείνη την εποχή έφτανε μόλις τα 40χλμ. την ώρα!

Τέλος, η Clärenore Stinnes άλλη μία χειραφετημένη γυναίκα και κόρη του Γερμανού μεγαλοβιομηχάνου Hugo Stinnes, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έκανε τον γύρο του κόσμου με αυτοκίνητο, σε ένα ταξίδι που διήρκησε δύο ολόκληρα χρόνια!

Από τότε που εφευρέθηκε, εκείνοι που κυριαρχούν πίσω απ το τιμόνι είναι άντρες  και ότι μόνο τα πλουσιοκόριτσα και οι σύζυγοι πλουσίων είχαν πρόσβαση στο αυτοκίνητο. Οι υπόλοιπες γυναικες περιορίστηκαν για πολλά χρόνια ως συνοδηγοί ή ως γλάστρες που διαφημίζουν αυτοκίνητα.

Το ποσοστό των γυναικών που οδηγούν παγκοσμίως είναι πολύ μικρότερο από αυτό των ανδρών. Επιπλέον οι γυναίκες μαζικά μπήκαν στην οδήγηση τα τελευταία 20 χρόνια. Αν συγκρίνει κανείς το χρονικό διάστημα που οδηγούν οι γυναίκες και το πλήθος των γυναικών που οδηγούν με αυτό των ανδρών, ποιοι είναι οι άχρηστοι οδηγοί τελικά;

Θεωρώ ότι δεν είναι θέμα φύλου αλλά κλίσης, επιδεξιότητας αλλά και εμπειρίας την οποία δικαιούνται ισόποσα άντρες και γυναίκες. Είναι θέμα αυτοπεποίθησης των γυναικών αλλά και γενικότερης παγιωμένης νοοτροπίας - των ίδιων κυρίως - ότι δεν είναι καλές οδηγοί που αποφεύγουν να πιάσουν τιμόνι.

Κατά μια άλλη άποψη, «οι άντρες έχουν μια άλλη σχέση με τα αυτοκίνητα τους, ασχολούνται με τα μηχανικά τους μέρη, έχουν άλλη γνώση, είναι αντρικό χόμπι», «όταν μπορεί κάποιος να αντιληφθεί κάτι από μέσα μπορεί να το δουλέψει καλύτερα», «ελάχιστες γυναίκες έχουν γνώση της μηχανής και πως λειτουργεί, απλά το παίρνουν το βάζουν βενζίνη και πάνε» και άλλα τέτοια.

Με την ίδια λογική 9,5 φορές στις 10 εγώ μαγειρεύω, χρησιμοποιώ δηλαδή την κουζίνα, 10 στις 10 βάζω πλυντήριο, άρα θα έλεγε κανείς ότι είμαι τέλεια χειρίστρια των συγκεκριμένων συσκευών. Δε γνωρίζω χριστό πως λειτουργούν.

Περιμένω να μου αντιτάξει κάποιος ότι δεν είναι το ίδιο με το αυτοκίνητο, ότι θα πρέπει να γνωρίζεις ορισμένα πράγματα, είναι θέμα ασφάλειας.
Όταν ογηγεί κανείς το ίδιο αυτοκίνητο για πολλά χρόνια, λίγο διαφορετικό θόρυβο να κάνει, καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Δε θα μιλήσω για τις οδηγικές μου ικανότητες, είναι περιττό να περιαυτολογήσω. Όμως, κάποια στιγμή που μου χρειάστηκε, η οδική βοήθεια μια χαρά έκανε τη δουλειά της. Τι την πληρώνω άλλωστε;

Η αλήθεια είναι ότι ο καπιταλισμός επειδή βασίζεται στο διαχωρισμό της κοινωνίας, αρχικά διαχώρησε την παραγωγή του αυτοκινήτου σ' αυτούς που απλά το απολάμβαναν και σ' αυτούς που το παρήγαγαν. Οι φτωχοί δεν είχαν πρόσβαση στο αυτοκίνητο. 

Αργότερα, όταν οι συνθηκες άλλαξαν και οι παραγωγοί μπόρεσαν να αγοράσουν και να οδηγήσουν αυτοκίνητο - και αυτό παγιώθηκε ως δεδομένο στην κοινωνία - έπρεπε να διατηρηθεί ένας κάποιυ είδους διαχωρισμός. Έτσι δημιουργήθηκαν με πολλά μέσα (βλέπε διαφήμιση, κινηματογράφος, τηλεόραση αργότερα) άλλου είδους στερεότυπα, παγιώνοντας την άποψη ότι η γυναίκα ήταν είναι και θα παραμείνει το "ασθενές" φύλο, που δεν έχει πρόσβαση σε όλα όσο έχει ο άντρας. Πλέον, αυτές που οδηγούν είναι "μάγισσες", κι αν δεν καίγονται πλέον στην πυρά, αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αφήσουν το τιμόνι σε κανέναν άλλον πιο έμπειρο και καλά.Το όχημα στα χέρια κάποιου δίνει δύναμη, δίνει το δικαίωμα στη μετακίνηση. Ο άντρας πρέπει να έχει αυτό το δικαίωμα ενώ η γυναίκα γιατί να το χει; Γιατί θα πρέπει να μετακινείται, να πάει που; 

Ελπίζω τα στερεότυπα αυτά να αρχίσουν να σπάνε σιγά σιγά γιατί απ ότι φαίνεται, είμαστε ακόμα πολύ πίσω... 




ΥΓ. Το παραπάνω γράφτηκε λόγω του ότι σε 17 μέρες κλείνει ένας χρόνος από τότε που αποχωρίστηκα το "τουτού" μου.



Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Η ζωή είναι σαν το 69. Ό,τι δίνεις, παίρνεις.


Όσες φορές και να έχω ακούσει ή διαβάσει τη συγκεκριμένη φράση πάντα θα διαφωνώ κατά την αρχή της.   
Ποιος ορίζει το τι θα πάρει κάποιος που θα δώσει;         
Με το κιλό πάει ή με το μέτρο; Ποιος κρατάει ταμείο;  
Ποιος ορίζει πόσα είναι αυτά που δίνει κάποιος για να πάρει ακριβώς όσα δίνει για να είναι ισορροπημένη η παλάντζα;                
Πως ορίζεται η «δικαιοσύνη» που απορρέει απο αυτή τη ρήση;              
Ποιος ήταν αυτός/η που την πρωτοξεστόμισε και έχει γίνει πιπίλα από τότε; Αυτό το τελευταίο θα μου μείνει απορία, εκτός κι αν βρεθεί κάποιος να μου τη λύσει, να ξέρω σε ποιον/α θα δίνω τα εύσημα (ή αλλιώς τα σιχτίρια).

Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη φράση αποτελεί ένα πολύ γενικόλογο και άκρως εκδικητικό συμπέρασμα. Αν όντως ίσχυε αυτό και γινόταν πράξη, για παράδειγμα, τότε όσοι δίνουν καλό θα έπρεπε να πάρουν καλό και όσοι δίνουν κακό θα έπρεπε να πάρουν κακό, ε;
Δεν πάει έτσι όμως κατά κοινή ομολογία. Και τα παραδείγματα πλείστα...

Υπάρχουν περιπτώσεις, θα βρεθούν πολλοί να πουν, όπου γίνεται πράξη όπως στην περίπτωση του «όπως έστρωσες, κοιμάσαι». Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πάντα στη ζωή παίρνεις ό,τι δίνεις. Αν ήταν έτσι δε θα υπήρχε η αχαριστία, για παράδειγμα. 

Άλλοι πάλι θα πουν ότι το ταμείο δε γίνεται επί γης αλλά στον παράδεισο ή στην επόμενη ζωή ή όπου αλλού πιστεύει ο καθένας. Κάποια στιγμή υπήρξε κάποιος που μου το τεκμηρίωσε κιόλας με βάση το κάρμα. «Το κακό που έχεις κάνει σε άλλη ζωή» μου είπε « το παίρνεις πίσω σ αυτή και το καλό κατά αντιστοιχία». Δυστυχώς ή ευτυχώς, δε μπορώ να γνωρίζω διότι τα όρια της ζωής μου είναι πεπερασμένα ώστε να μπορέσω να ελέγξω την ορθότητα της συγκεκριμένης τεκμηρίωσης. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι αν είναι να περιμένω το ταμείο στην άλλη ζωή, όποια κι αν είναι αυτή, καλά κρασιά. Η ζωή περνάει, μετρώντας και ζυγίζοντας και χάνουμε την ουσία της. Το να ζούμε...

Η φύση της συγκεκριμένης φράσης είναι άδικη. Και μιας και η δικαιοσύνη, όπως ξέρουμε, είναι και τυφλή και κουφή και κουτσή και οι νομοθέτες λαμόγια ολκής, οι οποίοι νομοθετούν με γνώμονα τη δική τους και μόνο ωφέλεια, ούτε από αυτή την άποψη παίρνεις ό,τι δίνεις. Αναρρίθμητα τα... «πορτοπαράθυρα» ή οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου στο όνομα της εύρρυθμης λειτουργίας της κοινωνίας και του γενικού καλού (sic!). Μόνο που δε μας είπαν τίνος είναι αυτό το γενικό καλό τελικά. 


Κλείνοντας, θα συνεχίσω να υπερασπίζω το δικαίωμά μου να διαφωνώ με τη συγκεκριμένη ρήση, αν και ομολογώ ότι αυτό το προτιμώ περισσότερο επί προσωπικού και όχι γραπτώς γιατί είναι σα να μιλάω σε τοίχο.


Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Έκθεση για την Ανθρωπιά



Δε συνηθίζω να αναμεταδίδω σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο γραπτά άλλων, πόσο μάλλον γραπτά τα οποία έχουν δημοσιευτεί αλλού. 

Λόγω όμως αυξημένου φόρτου εργασίας τον τελευταίο καιρό και λόγω αυξημένου άγχους - μιας και αποφάσισα (τώρα στα "γεράματα" ) να ξαναπεράσω αυτό το ψυχοφθόρο και εξοντωτικό λούκι που το λένε "πανελλ-αδικές εξετάσεις"- δεν προλαβαίνω να γράψω κάτι γι αυτό, αν και θα το ήθελα. 

Σ' ένα από τα διαλείμματα μετά από ώρες (ώρες όμως διαβάσματος) έπεσε στην αντίληψή μου το παρακάτω κείμενο που με βρίσκει, όχι μόνο σύμφωνη, αλλά και με άγγιξε πραγματικά. Ήταν το συγκινησιακό ξέσπασμα που μου χρειαζόταν για να συνεχίσω την προσπάθεια. Περιγράφει όλα όσα ζω τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο εγώ, αλλά όλα τα έφηβα παιδιά που συναντώ κάθε φορά που πάω να γράψω, αλλά και όσα παιδιά δε συναντώ, αλλά περνάνε ακριβώς τα ίδια. 
Διαβάστε το.

~ .~

Η Έκθεση

Την ώρα που διαβάζω, κύριε Ι.Μ. Παναγιωτόπουλε, το δοκίμιο σας, που μιλάει για τον ανθρωπισμό, ένας συμμαθητής μου δεν μπήκε στην αίθουσα. Ανέβηκε σε ένα κτίριο δίπλα από το σχολείο και πήδηξε στο κενό.

Φταίτε μήπως εσείς; Όχι, εσείς έχετε πεθάνει κιόλας. Ας μην είμαι υπερβολικός, ας συγκεντρωθώ λίγο μήπως γράψω τίποτα.

«Η «ανθρωπιά» είναι μια λέξη του καιρού μας, ένας όρος κοινόχρηστος, ένα νόμισμα που κυκλοφορεί σ’ όλα τα χέρια….»

Τι σημαίνει του καιρού μας. ΜΑΣ. Ποιανού καιρού είσαστε εσείς; Κι εμείς ποιοι είμαστε; Αν εμείς είμαστε οι μαθητές που γράφουμε, ένας από ΜΑΣ, δεν γράφει αυτήν την ώρα, γιατί αυτοκτόνησε. Γεννήθηκε το 1995, εσείς τότε είχατε πεθάνει δεκατρία χρόνια πριν, και αποφάσισε να βάλει τέρμα στη ζωή του, το 2014. Ούτε 19 χρονών.

Δεν ξέρω γιατί το έκανε. Ακούγεται ότι δεν άντεχε το άγχος των πανελλαδικών. Άλλοι λένε ότι δεν έχει σχέση αυτό, αλλά ότι είχε προβλήματα. Όμως, αλήθεια, πρέπει να ζούμε αυτόν τον εξοντωτικό εξεταστικό λαβύρινθο; Ξέρετε πόσα παιδιά κλαίνε τα βράδια, πόσα βλέπουν εφιάλτες τις πανελλαδικές εξετάσεις; Πόσα φοβούνται ότι δεν θα πάνε καλά, πόσα τρέμουν την ιδέα να απογοητεύσουν τους γονείς τους; Εσείς που μιλάτε για ανθρωπιά τι λέτε για αυτό;

«Αρκεί μια ματιά ολόγυρά μας, για να το νιώσουμε καλύτερα τούτο. Η καθημερινή ζωή ολοένα και περισσότερο χάνει τη θαλπωρή, τη γλυκιά ζεστασιά της. Είναι ένας χειμώνας χωρίς αλκυονίδες».

Ναι, έτσι είναι. Ποια γλυκιά ζεστασιά; Καθημερινός πόλεμος, η καθημερινή ζωή. Οι γονείς μας δεν έχουν να μας δώσουν χαρτζιλίκι. Οι καθηγητές μας απολύονται. Τα αδέρφια μας μετανάστευσαν. Οι γείτονές μας είναι άνεργοι. Κι εμείς εδώ παλεύουμε για να μπούμε σε κάποια σχολή ή να βρούμε μια δουλειά.

Και ένας συμμαθητής μας αυτοκτόνησε. Σήμερα. Εσείς τι λέτε για αυτό; Εσείς πεθάνατε κύριε Παναγιωτόπουλε. Αλλά εσείς που βάζετε τα θέματα, εσείς από τα υπουργεία και τις επιτροπές. Τι λέτε για αυτό; Εσείς από τις κυβερνήσεις. Ότι είναι ένα τραγικό περιστατικό, μεμονωμένο, χωρίς κάποια ευρύτερη διάσταση; Αυτό δεν είπατε και για το Θανάση; Λίγο μεγαλύτερός μου ήταν, και σκοτώθηκε για ένα εισιτήριο. Αυτό δεν είπατε και για τα άλλα τα παιδιά στη Λάρισα; Αλλά και για τον Αλέξη, αυτό δεν είπατε; Μικρότερος ήμουν, αλλά το θυμάμαι.

«Η ανθρωπιά είναι κυκλική παρουσία. Δε βρίσκεται στραμμένη προς ένα μονάχα σημείο του ορίζοντα. Εκείνος που είναι αληθινά ανθρώπινος δεν μπορεί παρά να είναι, σε κάθε περίσταση, ανθρώπινος».

Τώρα, τι είναι αυτά που γράφετε; Τι είναι αυτή η βαρετή φλυαρία; Για την ανθρωπιά δεν είπατε ότι θέλετε να γράψουμε; Εγώ σας λέω για τα παιδιά που πεθαίνουν. Εγώ σας λέω για μένα που έχω πεθάνει από την κούραση και το άγχος και δεν ξέρω πώς θα τα πάω στις εξετάσεις. Και δεν ξέρω αν θα έχουν λεφτά οι γονείς μου για να σπουδάσω. Και αν θα μπορέσω να τελειώσω, και αν θα βρω δουλειά, και αν θα αναγκαστώ να φύγω και να χάσω τους φίλους μου. Και αν, βρεθώ κι εγώ χωρίς εισιτήριο στο λεωφορείο; Και αν δεν έχω να πληρώσω θέρμανση; Κι αν αρρωστήσω και δε με δέχονται στο νοσοκομείο ή δεν έχω τα φάρμακα; Και αν, θεέ μου, βρεθώ κι εγώ στον έκτο όροφο από ένα γιαπί.

Μου λέτε για ανθρωπιά. Εγώ είμαι άνθρωπος και ανησυχώ και φοβάμαι. Οι φίλες μου, τα αδέρφια, οι συγγενείς και οι γνωστοί μου, είναι άνθρωποι και αυτοί. Και φοβάμαι και για αυτούς. Και σαν άνθρωπος θέλω να κάνω μια βόλτα, θέλω να παίξω μπάλα, θέλω να πάω σινεμά με το κορίτσι μου. Δεν θέλω να διαβάζω όλη μέρα. Είτε πάω καλά είτε όχι στις εξετάσεις, θέλω να ζήσω τη ζωή μου χαρούμενος. Τι έχετε να πείτε για αυτό; Να πούμε για την ανθρωπιά τι; Αν δεν απαντήσετε στα ερωτήματα και τους φόβους μου, τι να πω για την ανθρωπιά έτσι γενικά;

«Η ανθρωπιά δεν είναι επάγγελμα, δεν είναι όργανο αυτοπροβολής και επιτυχίας. Είναι απάρνηση. Πρέπει πολλά ν” αρνηθείς, για να κερδίσεις τα ουσιωδέστερα. Αλλά δεν είναι και παθητική κατάσταση. Ολωσδιόλου αντίθετα, αποτελεί μορφή αδιάκοπης ενέργειας. Είναι πολύ ευκολότερο να γίνεις «μέγας ανήρ» παρά να γίνεις «μεγάλος άνθρωπος». Η Ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα μεγάλων ανδρών. Αλλά έχει πολύ λίγους «ανθρώπους» να παρουσιάσει».

Τι είναι τώρα αυτές οι βλακείες; Έτσι αποφασίσατε να κλείστε το κείμενο κύριε Ι.Μ. Παναγιωτόπουλε; Τι σημαίνουν αυτά; Εγώ σας είπα, ότι αυτοκτόνησε ένα παιδί. Τι μου λέτε για «μεγάλους ανθρώπους» και μαλακίες; Εδώ μικρά παιδιά αυτοκτονούν, σκοτώνονται σε λεωφορεία, μαχαιρώνονται από φασίστες, τι με νοιάζουν αυτοί οι «μεγάλοι άνθρωποι». Για μένα θα πείτε τίποτα;

Και μετά μου ζητάτε να γράψω για το έλλειμμα ανθρωπιάς; Ε, δεν πάτε στο διάολο πια. Όλο κοροϊδία και ψέματα. Δεν πάτε στο διάολο κι εσείς από το υπουργείο. Κι εσείς από τις επιτροπές. Φλύαρες, ανούσιες χαζομάρες που μιλάνε για τον «άνθρωπο» και την «ανθρωπιά» σε εισαγωγικά, σαν έννοιες, ενώ δίπλα μας φεύγουν νέοι άνθρωποι. Και εσείς κύριε Ι.Μ. Παναγιωτόπουλε, και κύριε Παπανούτσε και κύριε τάδε, με τις βαρετές σοφίες σας που διαβάζουν 30 χρόνια οι μαθητές… που να σας στείλω από εδώ κάτω.

Και τα υστερόγραφα:

ΥΓ.1: Ποιος βρίζει έτσι ένα «σημαντικό άνθρωπο των γραμμάτων»;

Είναι σαφές ότι δεν είμαι μαθητής. Απέχω πια πάνω από μια δεκαετία από τότε που ήμουν. Μάλλον, ούτε τότε θα έγραφα κάτι τέτοιο, ούτε σήμερα γράφω σαν μαθητής. Είμαι αρκετά μεγαλύτερος. Όχι τόσο, ώστε να λέω μεγάλα λόγια με προσποιητή στεναχώρια για τον κόσμο που αφήνουμε στις νέες γενιές. Όμως δεν μπορώ να μην συγκλονιστώ, αναγνωρίζοντας ότι το σχολείο σήμερα για τα παιδιά είναι χειρότερο από το σχολείο όταν εγώ  αποφοίτησα. Ότι το πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ είναι χειρότερο από όταν εγώ σπούδαζα. Ότι η αγορά εργασίας είναι χίλιες φορές χειρότερη από όταν βγήκα σε αυτή. Αυτό το μοιράζομαι ακόμα. Όμως να ξέρουν οι νεώτεροι που δίνουν τώρα εξετάσεις, ότι πολλοί συνομήλικοί μου, κάναμε μεγάλη προσπάθεια για να μην γίνουν έτσι τα πράγματα. Να ξέρουν ότι και ως μαθητές, και ως φοιτητές, και ως εργαζόμενοι, παλέψαμε την τελευταία δεκαετία για κάτι καλύτερο. Λίγα πράγματα καταφέραμε, ήταν και η θύελλα που αντιμετωπίσαμε πιο δυνατή από τα πανιά μας. Ξέρουμε ότι δεν παλέψαμε όσο θα έπρεπε για το μαρτύριο που λέγεται πανελλαδικές εξετάσεις και τρόπος πρόσβασης στο πανεπιστήμιο. Σας ζητάμε συγνώμη, κάθε χρόνο μαυρίζει η ψυχή μας αυτές τις μέρες. Πλέον είναι κοινή μας υπόθεση να φέρουμε μια διαφορετική μέρα.

ΥΓ.2: Τι είναι παράλογο;

Όπως πάντα, πολλοί θα πουν ότι το τραγικό περιστατικό δεν προσφέρεται για αναλύσεις και πολιτικές απόψεις. Δε θα αναμετρηθώ με την άποψη αυτή. Αλλά πραγματικά, ανεξάρτητα με το γεγονός, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε ξανά σοβαρά το θέμα των πανελλαδικών εξετάσεων; Όχι με τον τρόπο που κάθε φορά το υπουργείο επεξεργάζεται νόμους, που ολοένα και χειροτερεύουν την κατάσταση, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη την πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και μετατρέποντας την ανώτερη εκπαίδευση σε προνόμιο των λίγων. Αλλά διεκδικώντας το αυτονόητο: Κατάργηση όλων των εξεταστικών (και βαθιά ταξικών) φραγμών στο σχολείο και ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης. Μα αυτό είναι παράλογο, θα αναφωνήσουν πολλοί. Εδώ, το υπουργείο Παιδείας, αφού βέβαια πρώτα διέλυσε την τεχνική εκπαίδευση, έβγαλε ένα σποτάκι όπου ένα παιδάκι περιγράφει πως από μικρού τού άρεσαν τα μαστορέματα και όλη μέρα ήταν μέσα στα εργαλεία και τώρα δεν μπορεί να καταλάβει γιατί του λένε να γίνει δικηγόρος.

Μετά μια χαρούμενη φωνή ανακοινώνει ότι τώρα το υπουργείο παιδείας με τις μεταρρυθμίσεις του, δίνει στη δυνατότητα στο κάθε παιδί να εργαστεί εκεί που θέλει και αυτό είναι η πραγματική επιτυχία. Ε λοιπόν, είναι καιρός να αναμετρηθούμε με αυτό το αιώνιο και υποτίθεται λογικό επιχείρημα, που λέει ότι δεν είναι δυνατόν όλοι να πηγαίνουν στα πανεπιστήμια, τι να γίνει δεν τα παίρνουν όλοι τα γράμματα, ο καθένας έχει μια κλίση σε κάτι διαφορετικό και αναρωτιέται, τι δηλαδή όλοι θα γίνουμε ιατροί; Και ποιος θα δουλέψει ως υδραυλικός; Παρότι λογικοφανής, η αφήγηση αυτή είναι λαϊκίστικη και λανθασμένη. Καθένας έχει  το δικαίωμα να αποφασίσει και να αποφασίζει σε όλη του τη ζωή, πώς θέλει να είναι η ζωή και η εργασία του, χωρίς να καταπιέζεται από το εκπαιδευτικό σύστημα, τους γονείς, την «κοινωνική καταξίωση» και τη μισθολογική ανισότητα και όλοι οι νέοι πρέπει να πηγαίνουν στο πανεπιστήμιο. Το λέω έτσι ακραία. Τα περί κλίσης και αν το παιδί «παίρνει» τα γράμματα, δεν είναι παρά ένα ψέμα που κρύβει κοινωνικά κατασκευασμένες ανισότητες. Δεν σημαίνει ότι όλοι θα γίνονταν ιατροί και δικηγόροι. Μακάρι να είχαμε μαραγκούς με πτυχία φιλοσοφίας και αρχιτέκτονες που να ξέρανε να βιδώνουν και καμιά βίδα. Αλλά πέρα από αυτό, το επίπεδο εκπαίδευσης και μάλιστα πανεπιστημιακής είναι δείκτης για το βιοτικό και πνευματικό επίπεδο ενός λαού, είναι δείκτης ανάπτυξης και προόδου του. Σαφώς, δεν μπορεί να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο στο υπάρχον σύστημα, ούτε στα σημερινά πανεπιστήμια. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, αυτή η αγοραία και αστικά κυριαρχούμενη, σε μεγάλο βαθμό, γνώση που κατακτάς στο πανεπιστήμιο είναι πολύτιμη για όλους τους νέους, ανεξάρτητα από το εργασιακό μέλλον που θα έχουν. Είναι μήτρα κριτικής σκέψης και ορθολογισμού. Είναι η συλλογική ελπίδα μιας κοινωνίας για πρόοδο και γνώση…..

Και εν πάση περιπτώσει, αυτοί που βλέπουν ως παράλογο το αίτημα για ελεύθερη πρόσβαση, τι θεωρούν λογικό; Να καθορίζεται στα 16 ή τα 17, η πορεία ενός ανθρώπου; Να καταδικάζονται τα παιδιά των φτωχών; Να διαλύεται δύο χρόνια η ζωή των νέων; Να υπάρχουν νοσοκομεία χωρίς ιατρούς και σχολεία χωρίς καθηγητές; Ας το κλείσουμε εδώ καθώς διάφοροι παραλογισμοί μπορούν να ακολουθήσουν.

Το κείμενο πρωτότυπα εδώ: 


υγ. Και η δική μου έκθεση πιθανότατα θα κοπεί, γιατί περιέχει πολλά απ όσα γράφει η παραπάνω έκθεση του Θάνου Ανδρίτσου.