Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Πρωτομαγιά


Ναι, το παραδέχομαι, μου έτρωγε το πληκτρολόγιο το χέρι. Κοινώς ήθελα να γράψω γι αυτό.

Κουβεντιάζοντας πρόσφατα με μια φίλη μου είπε ότι δε μπορώ να γεμίζω ενοχές τον κόσμο επειδή δεν κατεβαίνει στο δρόμο, επειδή κάνει από ελάχιστα έως τίποτα για ν αλλάξει την πραγματικότητα την οποία του έχουν επιβάλλει να (επι)ζεί.  Έτσι έχει μάθει, τόσα μπορεί, τόσα κάνει, μου είπε χαρακτηριστικά.

Όχι. Δε μπορώ να το δεχτώ.

Η καθημερινότητά μας έχει αλλάξει είτε το θέλουμε είτε όχι.
Όλοι μας λίγο ως πολύ στερούμαστε καθημερινά πράγματα για τα οποία δε μπορούμε απλώς να κάνουμε πως δεν συμβαίνουν. Πως μπορούμε και με λιγότερα. Αυτό τον ωχαδερφισμό και το τίποτα δεν θ αλλάξει και έτσι ήταν τα πράγματα πάντα. Πάντα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι και άλλα τέτοια.

Πλείστες οι εικόνες τον τελευταίο καιρό αλλά και σήμερα που έδειξαν ανθρώπους να συνωστίζονται προσπαθώντας να πάρουν μια σακούλα φρούτα ή λαχανικά για να έχουν να φάνε. Αν αυτό δεν δείχνει ότι κάτι έχει αλλάξει τότε τι; Πότε άλλοτε στη ζωή των τριαντάρηδων, όπως εγώ, έχουμε ξαναζήσει κάτι τέτοιο;

Πρωτομαγιά αύριο.

Κάποιοι σιχτιρίζουν το γεγονός ότι πέφτει Πέμπτη και όχι Παρασκευή χάνοντας έτσι την ευκαιρία να κάτσουν το τριήμερο.
Άλλοι ετοιμάζουν τετραήμερα ταξιδάκια στις εξωτικές Ευρώπες, παίρνοντας μια μέρα άδεια απ τη σημαία. Είναι μια καλή ευκαιρία να ξεσκάσουν οι άνθρωποι από την καθημερινότητα, λες και δεν θα υπάρξουν άλλες ευκαιρίες στο άμεσο μέλλον να το κάνουν.
Άλλοι ονειρεύονται ψητά στη σούβλα και μαγιόξυλα. Να τη γλεντήσουμε βρε παιδί μου την αργία, με τον ελληνικό τρόπο, όπως της αρμόζει. Μάλλον επειδή συνήθως συμπίπτει ή είναι κοντά στις διακοπές του Πάσχα, τα χουν μπερδέψει.

Ε, λοιπόν όχι. 

Όλοι αυτοί δεν μπορούν να έχουν ως δικαιολογία το ότι έτσι έχουν μάθει άρα δύσκολα αλλάζουν για να μην αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί. Είναι εύκολο να ονειρεύονται κρεμάλες έξω απ τη βο(υ)λή και να βρίζουν και να μουτζώνουν πολιτικούς και η αγανάκτησή τους ν' αναλώνεται εκεί. Να θεωρούν ότι ψηφίζοντας στα τέλη του μήνα θα έχουν κάνει το χρέος τους ως ενεργοί πολίτες (sic!).

Ε, λοιπόν όχι ξανά!

Ο κάθε εργαζόμενος σε ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, ο κάθε ωφελούμενος, απλήρωτος, ανασφάλιστος, άνεργος, μικρομεσαίος που καταστρέφεται μέρα με τη μέρα, ο κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και δε θεωρεί την πρωτομαγιά ως μία απλή αργία όπου θα βρει την ευκαιρία να φάει και να πιει διασκεδάζοντας αποστρέφοντας το βλέμμα του από την πραγματικότητα γύρω του αλλά ως αυτό που πραγματικά είναι, μια παγκόσμια απεργία, μια ευκαιρία να υψώσει τη γροθιά του απέναντι σε όσους καταστρέφουν τη ζωή μας, οφείλει αύριο να είναι στο δρόμο.
Να παλέψει για τη ζωή του και τη ζωή όλων μας.


Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες…


Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

χάνοντας την αίσθηση του χωροχρόνου



Αυτός  είναι ο τίτλος που ταιριάζει στην εμφάνιση των Adolf Plays The Jazz με αφορμή το πάρτυ στην αρχιτεκτονική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας για τα 3 χρόνια “Ραδιοπαράσιτα”.

Σκοτάδι, θόρυβος, εικόνες στον τοίχο να πλαισιώνουν τις μουσικές και μια συναισθηματική πινελιά από σαξόφωνο να σε ταξιδεύει στο χωροχρονικό συνεχές με ιλιγγιώδη ταχύτητα.  

Αυτό που μ αρέσει στις συναυλίες τους είναι ότι η όλη τους παρουσίαση είναι ένας συνεχές ταξίδι. Δεν υπάρχουν διαλείμματα μεταξύ των κομματιών. Σου παρουσιάζουν το όλο, ένα ταξίδι χωρίς ενδιάμεσες στάσεις.
Αισθάνεσαι ότι ίπτασαι και ταξιδεύεις στο διάστημα με τέτοια ταχύτητα που τα φωτεινά σημεία στον χώρο γίνονται συνεχείς γραμμές.  

Δε μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς γιατί η λέξη κλειδί είναι το «νιώσε» που συζητούσαμε με το φίλο Βασίλη πριν την εμφάνισή τους επί σκηνής. Σε συναυλίες, τέτοιου είδους τουλάχιστον, κλείνεις τα μάτια και νιώθεις. 



Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός


Όταν όλα γυρίζουν στο κεφάλι σου και δε βρίσκουν διέξοδο, αισθάνεσαι σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Έτσι ξαγρυπνάς, κάτι βράδια όπου η πόλη κοιμάται φιλήσυχα κάτω από τον μανδύα της κοκέτας νύχτας με τις γυαλιστερές χάντρες που λαμπιρίζουν εδώ κι εκεί. Όχι γιατί ξεχωρίζεις από διάθεση αλαζονείας ή ανωτερότητας ως προς τους άλλους που μπορούν και κοιμούνται, αλλά γιατί αισθάνεσαι την τρικυμία στην ψυχή σου που κανένας ύπνος δε μπορεί να ημερέψει.
Ίσως επειδή δε μπορείς να αρνείσαι - όπως ίσως αυτοί που "κοιμούνται" - τις αλλαγές στη ζωή σου και να προσποιείσαι ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, ότι όλα πάνε καλά ή άσχημα όπως πήγαιναν παλιά. Το βλέπεις καθημερινά σε κάθε έκφανση της ζωής σου, σε κάθε σχέση που συνάπτεις ή διαλύεις ότι τίποτα δε μένει ίδιο, πόσο μάλλον στις μέρες που διανύουμε όταν οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και η ζωή σου γίνεται όλο και πιο αναλώσιμη μέρα με την ημέρα.
Βρίσκεσαι στο μεταίχμιο όπου σ έχουν παρασύρει τα κύματα, τα πνευμόνια σου γεμίζουν σιγά σιγά με νερό και παλεύεις μανιωδώς κουνώντας χέρια και πόδια, προτάσοντας το πηγούνι σου ψηλά και εκτείνοντας το λαιμό σου για να βγεις τάχαμου πιο γρήγορα στην επιφάνεια, να πάρουν  τα ρουθούνια σου το πολυπόθητο οξυγόνο ή να χαθείς για πάντα στη δίνη αυτών των κυμάτων. 
Τα κύματα είναι και εκείνοι οι γύρω σου που σου λένε ότι αν κάνεις υπομονή ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός
Εσύ όμως ξέρεις ότι αν κάτι έμαθες στη μέχρι τώρα ζωή σου είναι ότι αυτός ο στίχος είναι μια μεγάλη μπούρδα. Κι ας τον έγραψε ο Αλέκος Σακελλάριος, κι ας έγραψε τη μουσική ο Σταύρος Ξαρχάκος κι ας τον τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης που χαίρουν πάντα της εκτίμησής σου. Ότι στη ζωή σου μεχρι τώρα τίποτα δε σου έχει χαριστεί έτσι απλά χωρίς να ιδρώσεις, να παλέψεις γι αυτό. 

Αναλογίζεσαι τη μεγάλη αυτή μπούρδα που χαριτωμένα τραγουδούσε η Βουγιουκλάκη στην «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» (1965) και σκέφεται ότι με τα παραμύθια αυταπατάσαι, εγκλωβίζεσαι στο φαύλο κύκλο τους και με την υπομονή δεν πας μπροστά. Μένεις μουδιασμένος, ακίνητος μέχρι το κύμα να σε σκεπάσει και να περάσεις στην αιωνιότητα σαν όλους εκείνους που απλά τους σκέπασε το κύμα ενώ έκαναν υπομονή χάνοντας τη ζωή. 
Περιμένοντας και υπομένοντας ο ουρανός να γίνει πιο γαλανός γιατί κάποια στιγμή θα γίνει επειδή είναι νόμος της φύσης ότι οι εποχές αλλάζουν, ότι το χειμώνα διαδέχεται η άνοιξη, θα σε πνίξει το κύμα. Γιατί οι εποχές αλλάζουν επειδή η Γη γυρίζει, κινείται.
Eσύ το γαλανό ουρανό δε θα τον δεις ποτέ περιμένοντας και υπομένοντας, αλλά δημιουργώντας τη δική σου κίνηση.