Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Γυναίκα και αυτοκίνητο



Μου στέλνει μια φίλη το εξής ανέκδοτο:
- Μωρό μου, να σου πάρω μια πίπα;
-ΤΙ ΕΠΑΘΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΩΡΗ;

Και της στέλνω το εξής ως απάντηση:

Μωρό μου να σου κάνω ένα γλειφομούνι?
Πάλι στούκαρες το αυτοκίνητο, ρε μαλακά?

Ενώ το πρώτο ανέκδοτο προκαλεί αμέσως το γέλιο, το δεύτερο δε φαίνεται και τόσο «αστείο» εκ πρώτης όψεως. Μάλλον κακόγουστο θα το χαρακτήριζαν πολλοί ή αστείο μεν αλλά πιο σπάνιο δε.

Η νοοτροπία που επικρατεί είναι ότι 9 στις 10 γυναίκες δεν ξέρουν να οδηγούν. Δεν έχουν τσαγανό, οι περισσότερες είναι φοβιτσιάρες, το μυαλό τους δεν είναι εκεί όταν οδηγούν και άλλα πολλά. Συμφωνώ και διαφωνώ με τα παραπάνω σε γενικές γραμμές, αλλά θεωρώ ότι δεν έχει να κάνει με το φύλο το κατά πόσο κάποιος είναι καλός οδηγός.

Ας το πιάσουμε λίγο από την αρχή. Το αυτοκίνητο μπήκε στη ζωή μας για τα καλά στα τέλη του 19ου αιώνα. Για την ιστορία του πράγματος, πολλές ήταν οι γυναίκες που έβαλαν τις δικές τους βάσεις στην αυτοκίνηση και πρωτοπόρησαν στην οδήγηση. Όπως φαίνεται, το γυναικείο μυαλό έβαλε το δικό του θεμέλιο λίθο στην ίδρυση και την ανάπτυξη της αυτοκινητοβιομηχανίας, χάρη στην ύπαρξη γυναικών που είχαν την ικανότητα και την αντίληψη ώστε να συμβάλλουν ακόμη στη βελτίωση της εφεύρεσης.

Η πρώτη γυναίκα ήταν η σύζυγος του Karl Benz, ο οποίος το 1886 εφηύρε, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Cottlieb Daimler, το πρώτο αυτοκίνητο. Η Bertha Benz ήταν αυτή που πραγματοποίησε το πρώτο δοκιμαστικό ταξίδι αντοχής αυτοκινήτου, τον Αύγουστο του 1888, αφότου βοήθησε τον σύζυγό της να ξεπεράσει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε κατά τη διάρκεια της κατασκευής του. Η ίδια συνέβαλε επίσης σε βελτιώσεις που έγιναν αργότερα, όπως στην προσθήκη μιας ακόμη ταχύτητας για τις ανηφόρες.

Αυτή που διέδωσε τη γερμανική αυτή εφεύρεση στη Γαλλία, πείθοντας αρχικά τους συμπατριώτες της για τη μοναδικότητά της, ήταν η Louise Sarazin, οικογενειακή φίλη του Gottlieb Daimler, που εντέλει συνέβαλε στη διάδοση του αυτοκινήτου σε όλον τον κόσμο.

Το πρώτο δίπλωμα οδήγησης αποκτήθηκε από τη Δούκισσα Anne d’Uzes, μία δυναμική γυναίκα της Belle Époque. Η Annes d’Uzes ήταν και η πρώτη γυναίκα που τιμωρήθηκε με πρόστιμο παραβίασης του ορίου ταχύτητος που εκείνη την εποχή έφτανε μόλις τα 40χλμ. την ώρα!

Τέλος, η Clärenore Stinnes άλλη μία χειραφετημένη γυναίκα και κόρη του Γερμανού μεγαλοβιομηχάνου Hugo Stinnes, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έκανε τον γύρο του κόσμου με αυτοκίνητο, σε ένα ταξίδι που διήρκησε δύο ολόκληρα χρόνια!

Από τότε που εφευρέθηκε, εκείνοι που κυριαρχούν πίσω απ το τιμόνι είναι άντρες  και ότι μόνο τα πλουσιοκόριτσα και οι σύζυγοι πλουσίων είχαν πρόσβαση στο αυτοκίνητο. Οι υπόλοιπες γυναικες περιορίστηκαν για πολλά χρόνια ως συνοδηγοί ή ως γλάστρες που διαφημίζουν αυτοκίνητα.

Το ποσοστό των γυναικών που οδηγούν παγκοσμίως είναι πολύ μικρότερο από αυτό των ανδρών. Επιπλέον οι γυναίκες μαζικά μπήκαν στην οδήγηση τα τελευταία 20 χρόνια. Αν συγκρίνει κανείς το χρονικό διάστημα που οδηγούν οι γυναίκες και το πλήθος των γυναικών που οδηγούν με αυτό των ανδρών, ποιοι είναι οι άχρηστοι οδηγοί τελικά;

Θεωρώ ότι δεν είναι θέμα φύλου αλλά κλίσης, επιδεξιότητας αλλά και εμπειρίας την οποία δικαιούνται ισόποσα άντρες και γυναίκες. Είναι θέμα αυτοπεποίθησης των γυναικών αλλά και γενικότερης παγιωμένης νοοτροπίας - των ίδιων κυρίως - ότι δεν είναι καλές οδηγοί που αποφεύγουν να πιάσουν τιμόνι.

Κατά μια άλλη άποψη, «οι άντρες έχουν μια άλλη σχέση με τα αυτοκίνητα τους, ασχολούνται με τα μηχανικά τους μέρη, έχουν άλλη γνώση, είναι αντρικό χόμπι», «όταν μπορεί κάποιος να αντιληφθεί κάτι από μέσα μπορεί να το δουλέψει καλύτερα», «ελάχιστες γυναίκες έχουν γνώση της μηχανής και πως λειτουργεί, απλά το παίρνουν το βάζουν βενζίνη και πάνε» και άλλα τέτοια.

Με την ίδια λογική 9,5 φορές στις 10 εγώ μαγειρεύω, χρησιμοποιώ δηλαδή την κουζίνα, 10 στις 10 βάζω πλυντήριο, άρα θα έλεγε κανείς ότι είμαι τέλεια χειρίστρια των συγκεκριμένων συσκευών. Δε γνωρίζω χριστό πως λειτουργούν.

Περιμένω να μου αντιτάξει κάποιος ότι δεν είναι το ίδιο με το αυτοκίνητο, ότι θα πρέπει να γνωρίζεις ορισμένα πράγματα, είναι θέμα ασφάλειας.
Όταν ογηγεί κανείς το ίδιο αυτοκίνητο για πολλά χρόνια, λίγο διαφορετικό θόρυβο να κάνει, καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Δε θα μιλήσω για τις οδηγικές μου ικανότητες, είναι περιττό να περιαυτολογήσω. Όμως, κάποια στιγμή που μου χρειάστηκε, η οδική βοήθεια μια χαρά έκανε τη δουλειά της. Τι την πληρώνω άλλωστε;

Η αλήθεια είναι ότι ο καπιταλισμός επειδή βασίζεται στο διαχωρισμό της κοινωνίας, αρχικά διαχώρησε την παραγωγή του αυτοκινήτου σ' αυτούς που απλά το απολάμβαναν και σ' αυτούς που το παρήγαγαν. Οι φτωχοί δεν είχαν πρόσβαση στο αυτοκίνητο. 

Αργότερα, όταν οι συνθηκες άλλαξαν και οι παραγωγοί μπόρεσαν να αγοράσουν και να οδηγήσουν αυτοκίνητο - και αυτό παγιώθηκε ως δεδομένο στην κοινωνία - έπρεπε να διατηρηθεί ένας κάποιυ είδους διαχωρισμός. Έτσι δημιουργήθηκαν με πολλά μέσα (βλέπε διαφήμιση, κινηματογράφος, τηλεόραση αργότερα) άλλου είδους στερεότυπα, παγιώνοντας την άποψη ότι η γυναίκα ήταν είναι και θα παραμείνει το "ασθενές" φύλο, που δεν έχει πρόσβαση σε όλα όσο έχει ο άντρας. Πλέον, αυτές που οδηγούν είναι "μάγισσες", κι αν δεν καίγονται πλέον στην πυρά, αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αφήσουν το τιμόνι σε κανέναν άλλον πιο έμπειρο και καλά.Το όχημα στα χέρια κάποιου δίνει δύναμη, δίνει το δικαίωμα στη μετακίνηση. Ο άντρας πρέπει να έχει αυτό το δικαίωμα ενώ η γυναίκα γιατί να το χει; Γιατί θα πρέπει να μετακινείται, να πάει που; 

Ελπίζω τα στερεότυπα αυτά να αρχίσουν να σπάνε σιγά σιγά γιατί απ ότι φαίνεται, είμαστε ακόμα πολύ πίσω... 




ΥΓ. Το παραπάνω γράφτηκε λόγω του ότι σε 17 μέρες κλείνει ένας χρόνος από τότε που αποχωρίστηκα το "τουτού" μου.



Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Η ζωή είναι σαν το 69. Ό,τι δίνεις, παίρνεις.


Όσες φορές και να έχω ακούσει ή διαβάσει τη συγκεκριμένη φράση πάντα θα διαφωνώ κατά την αρχή της.   
Ποιος ορίζει το τι θα πάρει κάποιος που θα δώσει;         
Με το κιλό πάει ή με το μέτρο; Ποιος κρατάει ταμείο;  
Ποιος ορίζει πόσα είναι αυτά που δίνει κάποιος για να πάρει ακριβώς όσα δίνει για να είναι ισορροπημένη η παλάντζα;                
Πως ορίζεται η «δικαιοσύνη» που απορρέει απο αυτή τη ρήση;              
Ποιος ήταν αυτός/η που την πρωτοξεστόμισε και έχει γίνει πιπίλα από τότε; Αυτό το τελευταίο θα μου μείνει απορία, εκτός κι αν βρεθεί κάποιος να μου τη λύσει, να ξέρω σε ποιον/α θα δίνω τα εύσημα (ή αλλιώς τα σιχτίρια).

Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη φράση αποτελεί ένα πολύ γενικόλογο και άκρως εκδικητικό συμπέρασμα. Αν όντως ίσχυε αυτό και γινόταν πράξη, για παράδειγμα, τότε όσοι δίνουν καλό θα έπρεπε να πάρουν καλό και όσοι δίνουν κακό θα έπρεπε να πάρουν κακό, ε;
Δεν πάει έτσι όμως κατά κοινή ομολογία. Και τα παραδείγματα πλείστα...

Υπάρχουν περιπτώσεις, θα βρεθούν πολλοί να πουν, όπου γίνεται πράξη όπως στην περίπτωση του «όπως έστρωσες, κοιμάσαι». Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πάντα στη ζωή παίρνεις ό,τι δίνεις. Αν ήταν έτσι δε θα υπήρχε η αχαριστία, για παράδειγμα. 

Άλλοι πάλι θα πουν ότι το ταμείο δε γίνεται επί γης αλλά στον παράδεισο ή στην επόμενη ζωή ή όπου αλλού πιστεύει ο καθένας. Κάποια στιγμή υπήρξε κάποιος που μου το τεκμηρίωσε κιόλας με βάση το κάρμα. «Το κακό που έχεις κάνει σε άλλη ζωή» μου είπε « το παίρνεις πίσω σ αυτή και το καλό κατά αντιστοιχία». Δυστυχώς ή ευτυχώς, δε μπορώ να γνωρίζω διότι τα όρια της ζωής μου είναι πεπερασμένα ώστε να μπορέσω να ελέγξω την ορθότητα της συγκεκριμένης τεκμηρίωσης. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι αν είναι να περιμένω το ταμείο στην άλλη ζωή, όποια κι αν είναι αυτή, καλά κρασιά. Η ζωή περνάει, μετρώντας και ζυγίζοντας και χάνουμε την ουσία της. Το να ζούμε...

Η φύση της συγκεκριμένης φράσης είναι άδικη. Και μιας και η δικαιοσύνη, όπως ξέρουμε, είναι και τυφλή και κουφή και κουτσή και οι νομοθέτες λαμόγια ολκής, οι οποίοι νομοθετούν με γνώμονα τη δική τους και μόνο ωφέλεια, ούτε από αυτή την άποψη παίρνεις ό,τι δίνεις. Αναρρίθμητα τα... «πορτοπαράθυρα» ή οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου στο όνομα της εύρρυθμης λειτουργίας της κοινωνίας και του γενικού καλού (sic!). Μόνο που δε μας είπαν τίνος είναι αυτό το γενικό καλό τελικά. 


Κλείνοντας, θα συνεχίσω να υπερασπίζω το δικαίωμά μου να διαφωνώ με τη συγκεκριμένη ρήση, αν και ομολογώ ότι αυτό το προτιμώ περισσότερο επί προσωπικού και όχι γραπτώς γιατί είναι σα να μιλάω σε τοίχο.