Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Η ζωή είναι σαν το 69. Ό,τι δίνεις, παίρνεις.


Όσες φορές και να έχω ακούσει ή διαβάσει τη συγκεκριμένη φράση πάντα θα διαφωνώ κατά την αρχή της.   
Ποιος ορίζει το τι θα πάρει κάποιος που θα δώσει;         
Με το κιλό πάει ή με το μέτρο; Ποιος κρατάει ταμείο;  
Ποιος ορίζει πόσα είναι αυτά που δίνει κάποιος για να πάρει ακριβώς όσα δίνει για να είναι ισορροπημένη η παλάντζα;                
Πως ορίζεται η «δικαιοσύνη» που απορρέει απο αυτή τη ρήση;              
Ποιος ήταν αυτός/η που την πρωτοξεστόμισε και έχει γίνει πιπίλα από τότε; Αυτό το τελευταίο θα μου μείνει απορία, εκτός κι αν βρεθεί κάποιος να μου τη λύσει, να ξέρω σε ποιον/α θα δίνω τα εύσημα (ή αλλιώς τα σιχτίρια).

Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη φράση αποτελεί ένα πολύ γενικόλογο και άκρως εκδικητικό συμπέρασμα. Αν όντως ίσχυε αυτό και γινόταν πράξη, για παράδειγμα, τότε όσοι δίνουν καλό θα έπρεπε να πάρουν καλό και όσοι δίνουν κακό θα έπρεπε να πάρουν κακό, ε;
Δεν πάει έτσι όμως κατά κοινή ομολογία. Και τα παραδείγματα πλείστα...

Υπάρχουν περιπτώσεις, θα βρεθούν πολλοί να πουν, όπου γίνεται πράξη όπως στην περίπτωση του «όπως έστρωσες, κοιμάσαι». Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πάντα στη ζωή παίρνεις ό,τι δίνεις. Αν ήταν έτσι δε θα υπήρχε η αχαριστία, για παράδειγμα. 

Άλλοι πάλι θα πουν ότι το ταμείο δε γίνεται επί γης αλλά στον παράδεισο ή στην επόμενη ζωή ή όπου αλλού πιστεύει ο καθένας. Κάποια στιγμή υπήρξε κάποιος που μου το τεκμηρίωσε κιόλας με βάση το κάρμα. «Το κακό που έχεις κάνει σε άλλη ζωή» μου είπε « το παίρνεις πίσω σ αυτή και το καλό κατά αντιστοιχία». Δυστυχώς ή ευτυχώς, δε μπορώ να γνωρίζω διότι τα όρια της ζωής μου είναι πεπερασμένα ώστε να μπορέσω να ελέγξω την ορθότητα της συγκεκριμένης τεκμηρίωσης. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι αν είναι να περιμένω το ταμείο στην άλλη ζωή, όποια κι αν είναι αυτή, καλά κρασιά. Η ζωή περνάει, μετρώντας και ζυγίζοντας και χάνουμε την ουσία της. Το να ζούμε...

Η φύση της συγκεκριμένης φράσης είναι άδικη. Και μιας και η δικαιοσύνη, όπως ξέρουμε, είναι και τυφλή και κουφή και κουτσή και οι νομοθέτες λαμόγια ολκής, οι οποίοι νομοθετούν με γνώμονα τη δική τους και μόνο ωφέλεια, ούτε από αυτή την άποψη παίρνεις ό,τι δίνεις. Αναρρίθμητα τα... «πορτοπαράθυρα» ή οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου στο όνομα της εύρρυθμης λειτουργίας της κοινωνίας και του γενικού καλού (sic!). Μόνο που δε μας είπαν τίνος είναι αυτό το γενικό καλό τελικά. 


Κλείνοντας, θα συνεχίσω να υπερασπίζω το δικαίωμά μου να διαφωνώ με τη συγκεκριμένη ρήση, αν και ομολογώ ότι αυτό το προτιμώ περισσότερο επί προσωπικού και όχι γραπτώς γιατί είναι σα να μιλάω σε τοίχο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου