Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

I don’t want to stay where I’m going, I just want to leave where I am



Η ώρα του λογαριασμού

Ταξιδεύοντας στις αφιλόξενες πτυχές του χρόνου, εκεί που η ρυτίδες διαμορφώνουν χαρακτηριστικά σημάδια, η ηλικία μοιάζει πιο βαριά από ποτέ άλλοτε. Την προσπερνούσαν τα δευτερόλεπτα καθώς έφτυνε τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες σαν άδεια φλούδια από λιόσπορο μέχρι να έρθει η ώρα του λογαριασμού.


Η μνήμη έχει το δικό της μέτρημα

Ταξίδια στη χώρα των αισθήσεων και των παραισθήσεων, έχοντας συντροφιά πρωταγωνιστές του Μεγάλου Ανατολικού, του Κάφκα σίγουρα, ποιημάτων του Καβάφη, λίγο ακόμα Εμπειρίκο, λίγο Λεοντάρη, Σεφέρη, Πατρίκιο, Λειβαδίτη. Και άλλα, πολλά άλλα ταξίδια παιχνίδια του μυαλού. Ματ(αι)ωμένα σώματα, ιδρωμένα στρώματα, κοφτές ανάσες. Έρωτας στα χρόνια της μιζέριας.


Η τόλμη για το καινούριο

Ανεξάντλητη, σαν τον έρωτα που πεθαίνει από συνήθεια. Βάλθηκε να αποκαταστήσει τον εαυτό που έκρυβε επιμελώς ετημέλητα. Παίρνοντας βαθιές ανάσες βούτηξε στο βυθό της περιπέτειας της νιότης.


Η ατέρμονη πάλη

Εξοπλισμένη από μεγάλες δόσεις ενέσιμου δονκιχωτισμού χορηγούμενου ενδοφλέβια.Καλοκουρδισμένο λαγουδάκι με μπαταρίες ντουρασελ που συνεχίζει, συνεχίζε συνεχιζ, συνεχι και …


Τα ίχνη

Η μολυβια διατηρεί το σημάδι της στο χαρτί ακόμα κι αν η γομολάστιχα σβήσει κάθε ίχνος της. Η μνήμη θυμάται και φέρει τα σημάδια ακόμα κι αν το νερό με το σαπούνι τα ξεπλύνουν. Η ψυχή πάντα θυμάται το χέρι που την άγγιξε.


Ο επίλογος

Older but wiser not, την ώρα του λογαριασμού μετρά τα κέρματα στην τσέπη για να πληρώσει το τίμημα δίνοντας ραντεβού του χρόνου τέτοια μέρα.