Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

η μηχανή της γραμμικής κίνησης


Πάει πολύς καιρός που ψάχνει να βρει τις λέξεις για να εκφράσει όλα αυτά που προσπαθούν να βρουν διέξοδο και δεν μπορούν, αλλά αισθάνεται ότι οι λέξεις την έχουν εγκαταλείψει ή ότι εκείνη έχει εγκαταλείψει τις λέξεις. Δε μιλάει στους φίλους της και βλέποντάς την κάποιοι θα τη χαρακτήριζαν ακόμα και μίζερη. Έτσι αποφάσισε να σκιαγραφήσει τα ανέκφραστα.

Αυτές τις μέρες αισθάνεται τον κόσμο γύρω της σαν να είναι όλοι πρωταγωνιστές σε μια παράσταση με τίτλο "η μηχανή της γραμμικής κίνησης".
Σ' αυτή την παράσταση οι πρωταγωνιστές είναι τ' ανθρωπάκια.
Ο ρόλος τους είναι να πηγαίνουν συνεχώς από το Α στο Β και από το Β στο Γ μηχανικά, σαν να είναι κομμάτια μια μηχανής που κάνει μια συγκεκριμένη γραμμική κίνηση αλλά εκείνη δεν είναι μέρος της αλλά ούτε και έξω από αυτή. Δεν είναι μέρος της με την έννοια ότι δεν εκτελεί την ίδια, συγκεκριμένη κίνηση. Άλλο ένα ανθρωπάκι κι αυτή, βρίσκεται εντός της μηχανής, αλλά ο ρόλος της είναι να παρατηρεί την κίνησή της και να παρεμβαίνει σ αυτή τη συγκεκριμένη γραμμική κίνηση που εκτελούν τ άλλα ανθρωπάκια και να τους χαλάει τη συνέχεια. Να πετάγεται μπροστά τους και να τους κόβει το δρόμο. Να συγκρούεται μαζί τους, να εκτρέπει την κίνησή τους, να τους δημιουργεί ασυνέχεια.
Εκείνοι όμως παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξαναγυρίσουν στη συνέχειά τους. Στη γνώριμη ρουτίνα τους. Α, Β, Γ...

Σ’ αυτή τη μηχανή υπάρχει μουσική υπόκρουση κάτι από «Χριστούγεννα ήρθαν πάλι...» ή “Last Christmas…” σκορπίζοντας την απαραίτητη αστρόσκονη απλόχερα, φωτίζοντας το γιορτινό πνεύμα που απαιτείται ώστε η μηχανή να εκτελέσει την κίνηση και τ ανθρωπάκια να κινηθούν από το Α στο Β, στο Γ.

Τα ανθρωπάκια προχωράνε σ’ αυτή τη γραμμή φορώντας ασορτί χαμόγελο με τα χιλιάδες λαμπιόνια γύρω τους να φωτίζουν το δρόμο από το Α στο Β στο Γ, ασορτί με τα κόκκινα χαλιά για να πηγαίνουν από το Α, στο Β, στο Γ καθώς φωνάζουν «να σπάσουμε τη μιζέρια βρε παιδί μου, να δώσουμε και να πάρουμε ευχές που τις έχουμε ανάγκη, να δώσουμε από το υστέρημά μας στο διπλανό μας, έστω και αυτή τη μία φορά το χρόνο».
Τα ανθρωπάκια με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια προσήλωση, πηγαίνοντας από το Α στο Β και από το Β στο Γ κρατούν στα χέρια τους σακούλες φορώντας ασορτί χαμόγελο και κατάλληλη ενδυμασία όπως επιτάσσουν οι μέρες, θαυμάζουν τα χιλιάδες λαμπιόνια που αναβοσβήνουν γύρω τους, ακούγοντας τραγούδια που παίζονται στα μεγάφωνα, τρώγοντας γλυκίσματα κι εδέσματα, πίνοντας, χορεύοντας, τραγουδώντας, μα πάντα διατηρώντας τη γραμμή. Αυτή την ίδια γραμμική κίνηση της μηχανής από το Α, στο Β, στο Γ.

Και μετά λένε εκείνη μίζερη...