Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Περιμένοντας το Βοσκό Reloaded



Πάλι εκλογές σε λίγες μέρες, οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν «νικητές» κι εγώ πάλι ανέσυρα επί τη ευκαιρία το γραπτό ως τροφή για σκέψη. Για τη διπλή αναμέτρηση των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου το ’12 έγραφα περίπου τα παρακάτω τα οποία ίσχυσαν και στις ευρωεκλογές του ’14 και «…ω!  πέφτω από τα σύννεφα…» ισχύουν και για τις εθνικές εκλογές σε λίγες μέρες!!!!

Πάντα επίκαιρο το θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, «Περιμένοντας τον Γκοντό».

Σαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας, εκφύονται συνεχώς δήθεν από το πουθενά ή από τα προϋπάρχοντα διαλυμένα αστικά κόμματα του κεντροδεξιού, δεξιού ή κεντρώου και κεντροαριστερού χώρου κόμματα-κινήματα-κινήσεις, όπως αυτό του mind-the-Gap ή άλλων ποταμίσιων, άσπιλων και αμόλυντων πολιτικών που διατείνονται ότι δεν είναι επαγγελματίες αλλά έχουν από πίσω τους τουλάχιστον ένα μπομπολέικο, αγωνιώντας για τον ίδιο ακριβώς λόγο: την πολυπόθητη θεσούλα του βοσκού. Άλλοι, νοσταλγοί του Αδόλφου με επικάλυψη δήθεν πατριωτισμού, που βρήκαν πρόσφορο έδαφος όταν ανεγκέφαλοι μικροαστοί, που μέχρι πρότινος λάδωναν τη μηχανή της διαφθοράς και του ρουσφετιού θέλοντας να απαξιώσουν τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα που εξέθρεψαν και εκτράφηκαν από αυτά, ψηφίζοντας - για να τιμωρήσουν – τους έβαλαν στο Κ(οι)υνοβούλιο, τάχα μου μη γνωρίζοντας το ναζιστικό προσωπείο τους.
Είναι κι αυτοί που την έχουν δει η επόμενη εξουσία και πουλάνε την αυταπάτη με το τσουβάλι, παίρνοντάς το όλο και πιο δεξιά. Ή οι άλλοι που αρκούνται να το παίζουν αντιπολίτευση καλώντας το λαό σε διορθωτική ψήφο. Κωλοτούμπες, αλλαξοκωλιές, μέτωπα για το γενικό καλό κ.α. Όλοι αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «εθνοσωτήρες» ως άλλοι βοσκοί, επιδιώκουν να καταλάβουν την εξουσία. 



Αλλά ούτε τα πρόβατα είναι άμοιρα ευθυνών. Ο καθένας περιμένει την άφιξη μιας υπερβατικής φιγούρας που θα τον σώσει από την χρεοκοπία, την κατάρρευση, την οικονομική, πολιτική, κοινωνική κρίση αλλά δεν έρχεται ποτέ. Μιας υπερβατικής φιγούρας που ως δια μαγείας θα εξαφανίσει όλα τα δεινά και θα αποκαταστήσει τα χαμένα μεγαλεία. Τα πρόβατα νομίζουν ότι επιλέγοντας διαφορετικό βοσκό κάτι θ’ αλλάξει.

Όσο θα συνεχίζουμε να ρίχνουμε το φακελάκι στην κάλπη, αναζητώντας ηγέτες  – πέρα από τον εαυτό μας – να μας σώσουν αντί ν’ αλλάξουμε, είμαστε καταδικασμένοι.

Όπως οι  Βλαντιμίρ και Εστραγκόν περιμένουν μάταια κάτι που δεν έρχεται και τελικά αποφασίζουν ν’ αυτοκτονήσουν αλλά αποτυγχάνουν, έτσι κι εμείς περιμένουμε τους εθνοσωτήρες να μας σώσουν από το γκρεμό ή το ρέμα, και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή.      
                                                                                                                                              
Τα πράγματα δεν αλλάζουν αν πολεμάμε με την υπάρχουσα πραγματικότητα.
Για ν’ αλλάξουμε κάτι, πρέπει να χτίσουμε ένα νέο μοντέλο που θέτει το υπάρχων σε αχρηστία, κι όχι να περιμένουμε να επιλέξουμε τον επόμενο βοσκό να μας μαζέψει.

Η προσπάθεια διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης με δεξιό η αριστερό πρόσημο στο ήδη υπάρχων χρεοκοπημένο σύστημα  αποτελεί φενάκη.

Η ανάγκη της ανοικοδόμησης ενός νέου κόσμου που θέτει το υπάρχων χρεοκοπημένο μοντέλο όχι μόνο σε αχρηστία, αλλά στον Καιάδα της ιστορίας παραμένει επιτακτική.

Οι συνειδήσεις μπορεί να μην είναι ελαστικές και να αλλάζουν δύσκολα.
Μπορεί εκείνος που μέχρι πρότινος είχε συνηθίσει ν’ αναθέτει τη ζωή του στα χέρια των αντιπροσώπων του δύσκολα να επωμίζεται την ευθύνη της ανάληψης της τύχης του.


Φύσει και θέσει αισιόδοξη, συνεχίζω να θεωρώ ότι η επιτακτικότητα της ίδιας της ανάγκης θα αυξήσει και τον αριθμό αλλά και θα συντομεύσει το χρόνο.