Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Η προέλευση του κόσμου

Η προέλευση του κόσμου, Γκυστάβ Κουρμπέ (1866)

Ήδη βρισκόμαστε στο τέλος του καλοκαιριού που κάθε άλλο παρά χαλαρό ήταν. Το πολιτικό θερμόμετρο συναγωνίστηκε σε υψηλές θερμοκρασίες αυτό του φετινού καλοκαιριού, με τον υδράργυρο να χτυπάει κόκκινα στην υπομονή μας, η οποία έχει εξαντληθεί προ πολλού. Ο λόγος η ψήφιση του 3ου και χειρότερου μνημομίου που κατά κοινή ομολογία είναι ανεφάρμοστο και καταδικασμένο ν’ αποτύχει συμπαρασύροντάς μας στα ερείπια ενός συστήματος που είναι για τα μπάζα. Αυτό όμως δεν θα γίνει όσο περνάει από το χέρι μας. Η χειραφέτησή μας είναι έργο δικό μας και κανενός άλλου. Περιμένοντας την άφιξη της υπερβατικής φιγούρας που θα μας σώσει από την κατάρρευση, την οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση και η επιλογή διαφορετικού βοσκού – ηγέτη στη λογική της ανάθεσης αποτελούν και αποδείχτηκαν φενάκη.              

Όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, ως γυναίκα στερήθηκα τη θάλασσα κάποιες μέρες του μήνα κι αυτό επί τρεις μήνες, ενώ ένας άντρας στην ηλικία μου δεν το χει αυτό το «πρόβλημα». Με αφορμή τρία άρθρα [1],[2],[3], έναν ζωγραφικό πίνακα του Courbet που ονομάζεται «Η Προέλευση του Κόσμου» και ένα 23% ΦΠΑ σε είδη πολυτελείας που κάθε άλλο παρά πολυτελείας είναι, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο.

Ζούμε σε μια άκρως υποκριτική κοινωνία. Από τη μία, η κοινωνία σιχαίνεται την περίοδο η οποία εξακολουθεί να είναι ταμπού. Δίνει ελαφρυντικά στο βιαστή, αν το μήκος της φούστας είναι προκλητικό, κακοποιεί τη γυναίκα ψυχολογικά και συναισθηματικά εμφυτεύοντάς της την ντροπή για ένα κομμάτι της φύσης της που τη συνοδεύει στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της από την πρώτη στιγμή που θα γίνει μέρος της καθημερινότητάς της.  Από την άλλη, η ίδια η κοινωνία ξημεροβραδιάζεται σε οίκους ανοχής εικονικής πραγματικότητας ή μη,   στήνοντας μια ολόκληρη βιομηχανία κέρδους στο βωμό της αιχμαλωσίας στην εικόνα του ψεύτικου, μακιγιαρισμένου, βαμμένου, σιλικονάτου, αδυνατισμένου, πλαστικού, κατασκευασμένου και δήθεν θηλυκού για ν αρέσει στο αρσενικό θεοποιώντας… «την προέλευση του κόσμου» κάνοντάς την να πιστεύει ότι κάθεται πάνω σε χρυσάφι ενώ την ίδια στιγμή εκμεταλλεύεται αυτό το «χρυσάφι» με το χειρότερο τρόπο.

Πάντα μιλώντας για τη Δύση γιατί στην Ανατολή τα πράγματα είναι όχι μόνο τελείως διαφορετικά αλλά πολύ πιο σκληρά και απάνθρωπα, η γυναίκα κέρδισε την ελευθερία να ξεβρακώνεται, αλλά βεβαίως τόσο όσο να μην προκαλεί, φορώντας πάντα κάτι που θα ενισχύει τις αδυναμίες της στο βαθμό που θα φαντασιώνονται οι άντρες αλλά όχι πολύ, γιατί πρέπει να κυκλοφορεί με τα βυζιά κρυμμένα και όχι πλήρως εκτιθέμενα όπως όταν θηλάζει σε δημόσιο χώρο γιατί αυτό είναι κάτι ανήθικο και σιχαμερό. Δεν μπορεί ν’ ανεβάζει φωτογραφίες στο Instagram με την περίοδό της να έχει «λερώσει» το σεντόνι της γιατί προσβάλλεται η δημόσια αιδώς. Μπορεί κάλλιστα όμως κάθε μήνα να τα σκάει κανονικά αγοράζοντας σερβιέτες ή ταμπόν που θεωρούνται είδη πολυτελείας και φορολογούνται με 23% ΦΠΑ, γιατί είναι πολλά τα λεφτά, Άρη...

Στην Αυστραλία, που ξεκίνησε τον περασμένο Μάιο καμπάνια υπέρ της κατάργησης του φόρου στα είδη πρώτης ανάγκης κατά τις γυναίκες, αλλά είδη πολυτελείας για τους καπιταλι(η)στές, αποφάνθηκαν εν τέλει υπέρ της διατήρησης του φόρου για λόγους... οικονομικούς: κατάργησή του θα σήμαινε απώλειες 22 εκατ. δολαρίων τον χρόνο. Αν αυτό το παράδειγμα δεν αποτελεί κατάφωρη έμφυλη διάκριση και χείριστη εκμετάλλευση από ένα σύστημα που θεωρεί τη γυναίκα ως κοινωνικά κατασκευασμένο αντικείμενο ηδονής και κερδοφορίας με περιορισμένες ελευθερίες, τότε τι;



[1] Περίοδος: Το splatter που κανείς δεν θέλει να δει, της Εύας Πρωτοσύγγελου,
http://skra-punk.com/#!/articles/552166d4461035ad6e79e904

[3] Φόρος... αίματος, της Χριστίνα Πάντζου
http://www.efsyn.gr/arthro/foros-aimatos


Το ίδιο, επικαιροποιημένο, όπως δημοσιεύτηκε στην Νέα Προοπτική, τεύχος 604, Σάββατο 26 Σεπτέμβρη 2015, προσβάσιμο στο: http://eek.gr/index.php/g-articles/3745-i-proelefsi-tou-kosmou:

«Μαμά, μεγαλώνω», σου δηλώνει το αγέννητο ακόμα παιδί σου από την πρώτη στιγμή που αρχίζεις να καταλαβαίνεις το σκίρτημα στην κοιλιά σου.

«Μαμά, μεγαλώνω», σου φωνάζει όταν αρθρώνει τις πρώτες κραυγές, που γίνονται συλλαβές, λέξεις, προτάσεις.

«Μαμά, μεγαλώνω», σου εκφράζει με κάθε ερώτημα που σου θέτει για τον κόσμο, ζητώντας σου να είσαι οδηγός και συνοδοιπόρος.

«Μαμά, μεγαλώνω», σου δηλώνει με το αίμα ανάμεσα στα πόδια της, κι εσύ συνειδητοποιείς ότι το παιδί που αποκαλούσες αλλά και θ’ αποκαλείς μια ζωή «μωρό» σου, μεγαλώνει, και μαζί του κι εσύ.

Όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, ως γυναίκα στερήθηκα τη θάλασσα κάποιες μέρες του μήνα, σε αντίθεση με έναν άντρα της ηλικίας μου που δεν το χει αυτό το «πρόβλημα». Το πολιτικό θερμόμετρο συναγωνίστηκε σε υψηλές θερμοκρασίες αυτό του φετινού καλοκαιριού, με τον υδράργυρο να χτυπάει κόκκινα όχι μόνο λόγω ζέστης. Ο λόγος, η ψήφιση του 3ου και χειρότερου μνημονίου που – κατά κοινή ομολογία – είναι ανεφάρμοστο και καταδικασμένο ν’ αποτύχει συμπαρασύροντάς μας στα ερείπια ενός συστήματος που είναι για τα σκουπίδια. Αυτό το τρίτο μνημόνιο, το οποίο καλείται να εφαρμόσει η αναστηθείσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ που προέκυψε από τις εκλογές τις 20ης Σεπτεμβρίου, έφερε αλλαγές σε φόρους όπως ένα 23% ΦΠA σε είδη πρώτης ανάγκης που χρησιμοποιούν μόνο οι γυναίκες.

«Μαμά, φαίνεται η σερβιέτα μου;», «Μαμά, λέρωσα;», «Μαμά, που θα βάλω τη σερβιέτα να μη φαίνεται για ν’ αλλάξω όταν είμαι στο σχολείο;», ρωτάει μέσα στο άγχος η έφηβη κόρη μου, προσπαθώντας να κρύψει τα «πειστήρια του εγκλήματος».

Ζούμε σε μια άκρως υποκριτική κοινωνία. Από τη μια, σιχαίνεται την μιαρή έμμηνο ρύση, η οποία εξακολουθεί να είναι ταμπού. Κακοποιεί τη γυναίκα ψυχολογικά και συναισθηματικά εμφυτεύοντάς της την ντροπή από την πρώτη στιγμή που η περίοδος θα γίνει μέρος της καθημερινότητάς της. Της επιβάλλει να κρύβει το γεγονός για ένα κομμάτι της φύσης της που τη συνοδεύει στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Από την άλλη, η ίδια κοινωνία ξημεροβραδιάζεται σε οίκους ανοχής εικονικής πραγματικότητας ή μη, στήνοντας μια ολόκληρη βιομηχανία κέρδους στο βωμό της εικόνας του ψεύτικου, μακιγιαρισμένου, βαμμένου, σιλικονάτου, αδυνατισμένου, πλαστικού, κατασκευασμένου και δήθεν θηλυκού για ν’ αρέσει στο αρσενικό. «Η προέλευση του κόσμου» θεοποιείται κάνοντας τη γυναίκα να πιστεύει ότι κάθεται πάνω σε χρυσάφι, ενώ την ίδια στιγμή εκμεταλλεύεται αυτό το «χρυσάφι» με το χειρότερο τρόπο.

Πάντα μιλώντας για την «πολιτισμένη Δύση», γιατί στην «Ανατολή» τα πράγματα είναι όχι μόνο τελείως διαφορετικά αλλά πολύ πιο σκληρά και απάνθρωπα, η γυναίκα κέρδισε την ελευθερία να δείχνει περισσότερο «κρέας», αλλά, βεβαίως, τόσο όσο να μην προκαλεί. Της επιβάλλεται να φοράει κάτι που θα ενισχύει τις «αδυναμίες» της, για να φαντασιώνονται οι άντρες, αλλά όχι πολύ. Πρέπει να κυκλοφορεί με τα στήθη κρυμμένα και όχι πλήρως εκτιθέμενα, όπως όταν θηλάζει σε δημόσιο χώρο, γιατί αυτό είναι κάτι ανήθικο και σιχαμερό. Δεν μπορεί ν’ ανεβάζει φωτογραφίες στο Instagram με την περίοδό της να έχει «λερώσει» το σεντόνι της γιατί προσβάλλεται η δημόσια αιδώς και προκαλείται σάλος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με υπέρμαχους και φανατικούς πολέμιους να σφάζονται στη διαδικτυακή αρένα. Η γυναίκα μπορεί κάλλιστα όμως κάθε μήνα να τα σκάει κανονικά αγοράζοντας σερβιέτες ή ταμπόν που θεωρούνται είδη πολυτελείας και φορολογούνται με 23% ΦΠΑ, γιατί «είναι πολλά τα λεφτά, Άρη...»

Στην Αυστραλία, όπου ξεκίνησε τον περασμένο Μάιο καμπάνια υπέρ της κατάργησης του φόρου σ’ αυτά τα είδη πρώτης ανάγκης για τις γυναίκες, τα οποία οι καπιταλι(η)στές θεωρούν είδη πολυτελείας φορολογώντας τα με υψηλό ΦΠΑ, αποφάνθηκαν εν τέλει υπέρ της διατήρησης του φόρου για λόγους... οικονομικούς: η κατάργησή του θα σήμαινε απώλειες 22 εκατ. δολαρίων τον χρόνο! Πάνω απ’ όλα το κέρδος! Αν αυτό το παράδειγμα δεν αποτελεί κατάφωρη έμφυλη διάκριση και χείριστη εκμετάλλευση από ένα σύστημα που θεωρεί τη γυναίκα ως κοινωνικά κατασκευασμένο αντικείμενο ηδονής και κερδοφορίας με περιορισμένες ελευθερίες, τότε τι;


Με αφορμή τρία άρθρα [1], [2], [3], έναν ζωγραφικό πίνακα του Gustave Courbet που ονομάζεται «Η Προέλευση του Κόσμου» και ένα 23% ΦΠΑ σε σερβιέτες και ταμπόν, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο ως ελάχιστο μέσο αφύπνισης των γυναικών πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Περιμένοντας την άφιξη της υπερβατικής φιγούρας που θα μας σώσει από την κατάρρευση, την οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, η επιλογή διαφορετικού βοσκού – ηγέτη στη λογική της ανάθεσης αποτελούν φενάκη. Η χειραφέτησή μας είναι έργο δικό μας και κανενός άλλου ή δε θα υπάρξει.


Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Περιμένοντας το βοσκό Reloaded [2]


Πάλι εκλογές… «Περιμένοντας τον Γκοντό» της αστικής δημοκρατίας.
Ή το βοσκό αν το αναγάγουμε στο βουκολικό και δη, στο βουκολικό θέατρο του παραλόγου που εκτυλίσσεται για ακόμη μία φορά μπροστά στα μάτια μας.     

 Πάλι στο ίδιο έργο θεατές, αλλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, όσα μορφώματα ή αναχώματα κι αν δημιουργηθούν.  Οι αυταπάτες της διαχείρισης του καπιταλισμού εξ «αριστερών» (μέσα σε πολλά εισαγωγικά το αριστερών) διαλύθηκαν με τον χειρότερο τρόπο για τους ανθρώπους που πίστεψαν στην φρούδα ελπίδα που έρχεται αλλά έχασε το δρόμο.

Περιμένοντας την άφιξη της υπερβατικής φιγούρας που θα σώσει από την κατάρρευση, την οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση αλλά δεν έρχεται ποτέ και η επιλογή διαφορετικού βοσκού – ηγέτη στη λογική της ανάθεσης αποδείχτηκε φενάκη.

Φενάκη επίσης αποτελεί ο απομονωτισμός στα εθνικά σύνορα όταν γύρω μας συντελείται η καταστροφή από το κεφάλαιο που δεν γνωρίζει σύνορα.          

 Η ανάγκη της ανοικοδόμησης ενός νέου κόσμου που θέτει το υπάρχων χρεοκοπημένο μοντέλο όχι μόνο σε αχρηστία, αλλά στον Καιάδα της ιστορίας παραμένει επιτακτική.

 Οι συνειδήσεις μπορεί να μην είναι ελαστικές και να αλλάζουν δύσκολα. Μπορεί εκείνος που μέχρι πρότινος είχε συνηθίσει ν’ αναθέτει τη ζωή του στα χέρια των αντιπροσώπων του δύσκολα να επωμίζεται την ευθύνη της ανάληψης της τύχης του.  

 Φύσει και θέσει αισιόδοξη, συνεχίζω να θεωρώ ότι η επιτακτικότητα της ίδιας της ανάγκης θα αυξήσει και τον αριθμό αλλά και θα συντομεύσει το χρόνο. 

Γιατί η αλιθινή ελπίδα είναι οι ίδιοι οι απελπισμένοι.

Θεατές και πρωταγωνιστές, ένα και το αυτό.