Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Οικογένεια



"Κάτω τα χέρια από την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ", σχολιάζει με δυνατή φωνή μία "κυρία" στο δρόμο σήμερα το πρωί με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης που κυριαρχεί αυτές τις ημέρες στα δελτία των ειδήσεων (sic), ξερνώντας Δευτεριάτικα όλο τον ομοφοβικό της λόγο, λες και την πάτησαν στον κάλο. 

Τις προάλλες με την κόρη μου συζητούσαμε για το μάθημα της Οικιακής Οικονομίας και τα στενά όρια του ορισμού της οικογένειας που παρέχεται εκεί, αλλά και το δικαιικό σύστημα που θεσπίζει νόμους για την προστασία του παιδιού και της οικογένειας. Εύλογα ερωτήσεις, για το ποιος είναι ο ορισμός της οικογένειας αλλά και ποια τα είδη της, ακολούθησαν. 

Σε μία κοινωνία σε κρίση, τα κοινωνικά κατασκευασμένα πρότυπα καταρρέουν και συμπαρασύρουν στο διάβα τους όλες τις παραδεδεγμένες και επικρατούσες μορφές. Η κοινωνία μετασχηματίζεται και δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη η βασική - θεμελιώδης κοινωνική της ομάδα. 




Η πυρηνική "αγία" οικογένεια που τόσο προσπαθούν να προβάλλουν και να επιβάλλουν θρησκευτικοί και συντηρητικοί κύκλοι, αποτελεί παρελθόν, όπως πιο πριν αποτέλεσαν παρελθόν άλλες μορφές κατά την ιστορική εξέλιξη της συγκεκριμένης (μ)ομ(ν)άδας. 






Η οικογένεια είναι μία ομάδα ανθρώπων που μοιράζονται τις ίδιες αρχές και αξίες. 

Τις ίδιες αρχές και αξίες είναι δυνατό να μη τις μοιραζόμαστε με την οικογένειά μας με την στενή έννοια του όρου αλλά με ανθρώπους που, κατά την κοινωνικά κατασκευασμένη έννοια, δεν αποτελούν οικογένεια.  

Η οικογένεια σε στηρίζει όχι μόνο στις κακές στιγμές αλλά και στις καλές. Χαίρεται με τη χαρά σου και σε βοηθάει να σταθείς στη λύπη σου.  Σου λέει "θεωρώ ότι αυτό που κάνεις είναι λάθος, αλλά θα σε στηρίξω ότι και να γίνει". Αυτό το κάνουν και άνθρωποι που μας περιβάλλον και μας αγαπούν, χωρίς να αποτελούν οικογένεια με τον ορισμό που αποδίδεται στο βιβλίο της Οικιακής Οικονομίας της Α' τάξης του γυμνασίου, αλλά για μας είναι οικογένεια.  

Η οικογένεια είναι η ομάδα που έχει κοινό πρόγονο. Ο όρος Μιτοχονδριακή Εύα αναφέρεται στον πιο πρόσφατο κοινό μητρογραμμικό πρόγονο, από τον οποίο κατάγονται όλοι οι άνθρωποι. Συνεπώς, όλοι μας συνδεόμαστε με τον ένα ή άλλο τρόπο μεταξύ μας. Η συγγένεια εξ αίματος ή εξ αγχιστείας αποτελούν αστικούς μύθους και τα παραδείγματα είναι πλείστα. Το αίμα νερό δε γίνεται αλλά μια χαρά γίνεται σε περιπτώσεις παραμέλησης, βιασμού ή ενδοοικογενειακής βίας.

Η οικογένεια είναι το θεμέλιο του οικοδομήματος πάνω στο οποίο χτίζεις τη ζωή σου με αγάπη και συντροφικότητα.

Η οικογένεια είναι πάντα εκεί για σένα. Ικανοποιεί βιολογικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές ανάγκες, διαμορφώνει και καλλιεργεί το χαρακτήρα των μελών της. 

Η μορφή που θα δώσει ο καθένας στο οικοδόμημα που θα χτίσει τη ζωή του εξαρτάται από τον ίδιο και όχι από το τι θα πει ο κόσμος.

Η εξέλιξη της οικογένειας δεν οπισθοδρομεί ούτε σταματάει όσο η κοινωνία εξελίσσεται. 




Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

η κουλτούρα του βιασμού


Το καλοκαίρι, μερικές μέρες αφότου στο δημοψήφισμα που διεξήχθη το όχι του λαού μετατράπηκε  σε ναι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, γέννημα θρέμμα Κομοτιναίος, στέλεχος της ΝΔ και έχοντας διατελέσει Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή το 2007, προέβη σε ένα «αστείο», κατά την άποψή του, tweet που πολλοί βρήκαν τουλάχιστον κακόγουστο και το οποίο υποδηλώνει, κατά τη γράφουσα, ποια ακριβώς είναι η κουλτούρα του βιασμού στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία (sic).  Για όσους δεν θυμούνται είχε δηλώσει το αμίμητο ότι  ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν τη γυναίκα : Όταν λέει ΟΧΙ εννοεί ΙΣΩΣ, όταν λέει ΙΣΩΣ εννοεί ΝΑΙ και όταν λέει ΝΑΙ δεν είναι γυναίκα.

Δε χρειάζεται να φτάσω όμως ως την Κομοτηνή για ν ακούσω ρέον σεξιστικό λόγο εναντίον των γυναικών, μιας και ο Βόλος κατέχει τα πρωτεία, έχοντας στον δημαρχιακό θώκο μέχρι πρότινος και ελπίζω στην αποπομπή του διαπαντός, τον Αχιλλέα Μπέο που έχει μετατρέψει τα δημοτικά συμβούλια σε κατεξοχήν χώρο σεξιστικού λόγου, αποδεικνύοντας ότι ο μισογυνισμός συνοδεύεται με μια μακριά λίστα από χαρακτηρισμούς όχι μόνο προς γυναίκες δημοτικούς συμβούλους, αλλά και προς τις καθαρίστριες σχολικών κτιρίων. 

Τα παραπάνω γλαφυρά περιστατικά δείχνουν ότι στην ιδιοσυγκρασία του μέσου Έλληνα βρίσκεται βαθιά ριζωμένη η αντίληψη ότι οι γυναίκες είμαστε τρελές ή δεν ξέρουμε τι θέλουμε γεγονός που αποτελεί επιχείρημα στην προσπάθεια συντήρησης της άποψης ότι δεν εννοούμε τα όσα λέμε. Είναι πάγια η αντίληψη, όταν εκφέρουμε την άποψή μας ή διεκδικούμε το δίκιο μας, ότι είμαστε «σκύλες» και καλό είναι να μη μιλάμε γιατί ενοχλούμε. Επίσης παραδεδεγμένο στην κοινωνία που ζούμε είναι το ότι αν έχεις στη ζωή σου πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους ή φλερτάρεις, είσαι εξώλης και προώλης, «εύκολη» άρα αν βιαστείς «τα ‘θελε ο κώλος σου». Σε μια κοινωνία που το μήκος της φούστας ή το βάθος του ντεκολτέ μπορεί ν’ αποτελέσει ελαφρυντικό για ένα βιαστή στο αστικό δικαστήριο.             

– «Δε θέλω»
– «Θες»
Αυτός ο σύντομος διάλογος  έχει αποτελέσει σε πολλές περιπτώσεις το διάλογο ανάμεσα σε θύμα και θύτη λίγο πριν ο θύτης βιάσει όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή του θύματος, αφήνοντάς του ανεξίτηλα σημάδια για μία ζωή.

Από την άλλη, η ίδια κοινωνία που σιωπά ή δε δίνει σημασία στο ότι τα όχι είναι όχι και το ναι είναι ναι, αυτή ακριβώς θεωρεί ανάρμοστη συμπεριφορά η γυναίκα να υψώνει το ανάστημά της και να λέει όχι όταν είναι όχι. Η ίδια η κοινωνία καλλιεργεί μέσα από τους διάφορους μηχανισμούς της είτε στη δημόσια είτε στην ιδιωτική σφαίρα είτε αυτό λέγεται εκπαιδευτικό σύστημα, οικογένεια, εργασιακός χώρος, καθημερινή συναναστροφή είτε διαφήμιση σε μέσο ενημέρωσης,  την υποταγή της γυναίκας στον άντρα προάγοντας τον έμφυλο διαχωρισμό, ρατσισμό ή και την έμφυλη βία.       


Όταν ένας άντρας προϊστάμενος που ασκεί σεξουαλική παρενόχληση σε γυναίκα υφιστάμενη του και το πολύ πολύ να του γίνει μία σύσταση, δεδομένου και του γεγονότος ότι τα περισσότερα περιστατικά δεν ομολογούνται ή καταγγέλλονται ποτέ, όταν οι περισσότεροι καταγεγραμμένοι βιασμοί γυναικών γίνονται από άτομα του οικογενειακού, του συγγενικού ή του ευρύτερου περιβάλλοντός τους, όταν γινόμαστε αυτόπτες μάρτυρες ενός περιστατικού σεξιστικής βίας είτε ενημερωνόμαστε για περιστατικά βιασμού και το αποσιωπούμε γιατί δε μας αγγίζει άμεσα, τότε προάγουμε την κουλτούρα του βιασμού.    

Επειδή ο βιασμός έχει να κάνει με την εξουσία, την επιβολή και τη χειραγώγηση είναι τουλάχιστον απαράδεκτο το έμμεσο ή άμεσο συγχωροχάρτι, είτε σε δηλώσεις είτε σε σεξιστικά σχόλια είτε σιωπώντας, σε βιαστές και μπήχτες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Πρέπει να σταματήσει η σιωπηρή συναίνεση και ανοχή. Πρέπει να παλέψουμε για την ανατροπή της αναπαραγωγής του πατριαρχικού πρότυπου, του σεξιστικού λόγου και της έμφυλης βίας σε μια κοινωνία που ζέχνει.         
Για όσους παλεύουν και οραματίζονται μια άλλη κοινωνία η παραπάνω πάλη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του όλου της πάλης για τη ζωή.