Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

άσε με να είμαι εγώ την ώρα που γίνομαι εμείς



Από τι στιγμή που κάνουμε τα πρώτα μας βήματα ως κοινωνικά όντα, προσπαθούμε να χωρέσουμε σε κοινωνικά πλαίσια, να γίνουμε ομοιόμορφα ίδιοι για να είμαστε αποδεκτοί. Να είμαστε φυσιολογικοί – κανονικοί σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας η οποία θέτει τα πλαίσια που μας διαμορφώνουν, μας παρέχουν το σχήμα τους για να έχουμε σχήμα και το χώρο τους μέσα στον οποίο επιτρέπεται να κινούμαστε ή να δρούμε. 

Όμως, είμαστε διαφορετικοί και μοναδικοί παρά τις προσπάθειες τυποποίησης με κάθε μέσο και τρόπο. Κάθε έν@ που λογίζεται άνθρωπος βάσει βιολογικών, βιοχημικών ή ανθρωπολογικών χαρακτηριστικών, αποτελεί ένα μοναδικό συνδυασμό ανθρώπου. Είτε είμαστε της ίδιας είτε διαφορετικής «φυλής», προέλευσης, εθνικότητας ή φύλου. Εκτός αυτού, καθέν@ από τους παραπάνω έχει διαφορετικά βιώματα και διαφορετική πορεία ζωής, διαφορετική παιδεία, κουλτούρα, νοοτροπία, διαφορετικό τρόπο σκέψης, λόγου και δράσης. Βλέπουμε τον κόσμο με διαφορετικά μάτια. Δεχόμαστε τα ίδια ερεθίσματα με διαφορετικό τρόπο. Αντιλαμβανόμαστε με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό.  Πολλές φορές τα βιώματα συγκλίνουν όπως και οι πορείες ή η δράση κι άλλες πάλι φορές αυτές οι πορείες είναι παράλληλες, μη συγκλίνουσες, εκ διαμέτρου αντίθετες ή και συγκρουόμενες. Όμως τι μας ενώνει και τι μας διαχωρίζει; Αυτό που μας ενώνει, μας διαχωρίζει;             

Εθνικότητα, γλώσσα, θρησκεία, χρώμα, φύλο, ηλικία, βιολογικά αναπτυξιακά ελλείμματα, επίκτητη αναπηρία, ασθένεια αποτελούν μερικές από τις ταυτότητες – ταμπέλες που μας επισυνάπτουν κατά τη διάρκεια της ζωής μας, για να μας χαρακτηρίσουν, να μας κατηγοριοποιήσουν αντίστοιχα ώστε εν τέλει να μας ελέγξουν. Κι εμείς από τη στιγμή που γεννιόμαστε, παραδοσιακά ώστε να μη χαθεί η συγκεκριμένη συνταγή, δεχόμαστε τις ταυτότητες αυτές θέλοντας να ικανοποιήσουμε το συναίσθημα του «ανήκειν» και τις κουβαλάμε μια ζωή μέχρι να πεθάνουμε. 

«Ο άνθρωπος έχει συνείδηση του εαυτού του, του συνανθρώπου του, του παρελθόντος του και των δυνατοτήτων του μέλλοντός του. Αυτή η επίγνωση του εαυτού τους σαν μιας ξεχωριστής οντότητας, η επίγνωση του περιορισμένου, σύντομου χρόνου ζωής και επιπλέον η επίγνωση του γεγονότος ότι χωρίς τη θέλησή του θα πεθάνει, πριν ή μετά από αυτούς που αγαπά, ή επίγνωση ότι είναι μόνος ξεχωρισμένος από τους άλλους, αδύνατος μπροστά στις δυνάμεις της φύσης και της κοινωνίας, όλα αυτά κάνουν την ατομική ξεκομμένη του ύπαρξη μια αβάσταχτη φυλακή. Και ίσως θα τρελαινόταν, αν δεν κατάφερνε να ελευθερωθεί από τη φυλακή αυτή, να ξεφύγει από τη μόνωση και να ενωθεί κατά τον ένα ή άλλο τρόπο με τους άλλους ανθρώπους, με τον έξω κόσμο». [1] Έτσι, δημιουργούμε και οι ίδιοι  - από μόνοι μας -  ομάδες πέρα από την ομαδοποίηση που μας επιβάλλεται άνωθεν. Γι αυτό δημιουργούμε σχέσεις διαπροσωπικές κάθε φύσης. Για να αισθανθούμε ότι ανήκουμε, ότι είμαστε μέρος – κομμάτι του όλου και όχι κομμάτια ξέχωρα και μόνα. «Ο άνθρωπος – σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλους τους πολιτισμούς – προσπαθεί να λύσει αυτό το μοναδικό και ίδιο πάντα πρόβλημα: πώς να ξεπεράσει το χωρισμό του, πώς να πετύχει την ένωση, πώς να υπερβεί τα όρια της ατομικής του ζωής και να φτάσει στην ενότητα».[1]    

Η ομορφιά της συνύπαρξης των διαφορετικών έγκειται στη διατήρηση της διαφορετικότητάς τους κατά την ενότητα. Η επίμονη στάση υιοθέτησης της ομοιομορφίας με σκοπό την ενότητα είναι σαν να αναπαράγει κάνεις τυποποιημένα προϊόντα.

Η ενότητα δεν απαιτεί ομοιομορφία.           
Αγάπη για τη ζωή απαιτεί. 






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου