Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

η καμήλα, ο δάσκαλος και η διαλεκτική



Ο θυμόσοφος λαός λέει ότι η καμήλα δεν κοιτάζει ποτέ την καμπούρα της. 

Όταν κάποιος θεωρεί  τον εαυτό του σωστό σε όλα υποδεικνύοντας μονίμως τους άλλους ως λάθος, κάτι πάει στραβά με αυτόν και μάλλον η υποκρισία τού ξεχειλίζει από τα μπατζάκια.

Όταν αντιμετωπίζει τη ζωή ως ένα σχολείο, την κοινωνία ως μαθητή και τον εαυτό του ως δάσκαλο αυτής, η ίδια η κοινωνία θα τον προσπεράσει γιατί ως γνωστόν, ο «μαθητής» στις περισσότερες  περιπτώσεις τον ξεπερνά το δάσκαλο. Ακόμα και ως δάσκαλος αν δεν παλεύει ακριβώς γι αυτό, να τον προσπεράσει ή/και να τον ξεπεράσει ο μαθητής του, είναι ένας αποτυχημένος δάσκαλος.

Όταν ως «δάσκαλος» αρνείται ανοικτά τη διαλεκτική, γίνεται ένας αντιδραστικός παράγοντας, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη με την έννοια, ότι γυρνά την πλάτη του στην πραγματική ανάπτυξη του «μαθητή» ενώ θεωρεί τον εαυτό του πρωτοπόρο.  Έτσι ζει στη σφαίρα των προκατασκευασμένων διατυπώσεων και η ασυμφωνία με την πραγματικότητα τού δημιουργεί την ανάγκη να κάνει συνέχεια τις μεθόδους του πιο ακριβείς. Αυτό γίνεται στο όνομα της συζήτησης. Η συζήτηση είναι αυτοσκοπός. Βλέπει εχθρούς σ’ όποιον προσπαθεί να του δείξει κάτι έξω από αυτόν, να του εξηγήσει, για παράδειγμα, ότι μια δραστήρια συμμετοχή στο «σχολείο» και η δραστηριοποίηση του «μαθητή» απαιτεί συνεχή μελέτη των αντικειμενικών συνθηκών, κι όχι υπεροπτική ισοπέδωση. Όταν είναι ένας τέτοιος «δάσκαλος», την ανάλυση της πραγματικότητας, την αντικαθιστά με την ίντριγκα, το κουτσομπολιό και την υστερία.


Ας κοιταχτούμε όλοι εμείς οι «δάσκαλοι» στον καθρέφτη μας λοιπόν, όταν περισπούδαστα και αφ’ υψηλού υψώνουμε το δάχτυλο στο μαθητή που θεωρούμε κατώτερό μας γιατί έχει διαφορετική οπτική ή/και τρόπο δράσης. Γιατί η διαλεκτική δεν είναι κάτι το οποίο βρίσκεται στα βιβλία και μόνο εκεί. Χωρίς να γίνεται πράξη, χάνει το νόημά της. 

Γίνεται λόγια που ξεφτίζουν. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου